เวลาเลิกเรียนของโรงเรียนเซนท์เฮเลน่า นักเรียนเริ่มทยอยกันกลับบ้านเกือบหมด
แต่บรรดาแฟนคลับของคิมหันต์ที่รุมทำร้ายเซร่าเมื่อเช้า ต่างเฝ้ารอการกลับมาของคิมหันต์ เมื่อไม่เห็นแม้เงาของทั้งคู่ ยิ่งเพิ่มความโกรธและเกลียดเซร่าให้กับแฟนคลับเป็หลายเท่า
หญิงสาวคนที่มีเื่กับเซร่าได้บอกพวกแฟนคลับคนอื่นๆ ว่า พรุ่งนี้ค่อยหาทางจัดการกับเซร่าแทน ส่วนวันนี้ให้ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านก่อน ซึ่งทุกคนเห็นด้วย
“แคลร์ พรุ่งนี้เธอจะจัดการยัยเด็กนั่นยังไงเหรอ?” เพื่อนของแคลร์ที่เดินกลับบ้านพร้อมกันถามแคลร์ด้วยความสงสัย
“หึ!! มันกล้ามายุ่งกับคุณคิมหันต์ของฉัน ยัยนั่นต้องเจ็บตัวไม่ใช่น้อยแน่ๆ” แคลร์คำรามในลำคอเสียงเคียดแค้น
“แต่คุณคิมหันต์ปกป้องมันอยู่นะ” ผู้เป็เพื่อนท้วงติง
“เชอะ! คิดว่าคุณคิมหันต์จะปกป้องมันได้ตลอดเวลา ก็ให้มันรู้ไป ยังไงฉันก็เตรียมแผนเอาไว้แล้วล่ะ” แคลร์ทำเสียงขึ้นจมูก สีหน้าเยาะหยันราวกับเซร่าอยู่ด้วย
“เอาเป็ว่าเธอน่ะ เงียบๆ ไปละกัน ริน ใครถามอะไร ยังไง ก็ไม่ต้องตอบอะไรทั้งนั้น ไม่งั้นเธอจะโดนเหมือนยัยเด็กนั่น เข้าใจมั้ย?” แคลร์หันมาขู่รินเพื่อนของเธอเสียงแข็ง
“จ้ะ จ้ะ รู้แล้วจ้ะ”
รินรีบรับคำลนลานทันทีด้วยความกลัว เพราะปกติแล้วแคลร์เป็หญิงสาวที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออกมากนัก แต่เวลาที่เธอเกลียดใคร เธอสามารถทำทุกอย่างให้คนที่เธอเกลียดพังทลายได้
การที่แคลร์กล้าทำอะไรหลายๆ อย่าง โดยไม่กลัวผลกระทบใดๆ เพราะพ่อของแคลร์เป็นักธุรกิจใหญ่ที่มีข่าวลือว่าเป็เ้าพ่อมาเฟีย ทำให้เธอถึงกล้าทำอะไรที่ร้ายแรงต่อคนอื่นได้
แคลร์กับรินเดินพูดคุยกันเื่ที่จะจัดการกับเซร่าอย่างไรดีไปตลอดทาง จวบจนกระทั่งถึงทางแยกที่ทั้งสองคนต้องแยกกันเดินกลับบ้าน เนื่องจากบ้านของรินและแคลร์ไปคนละเส้นทาง
“งั้นฉันไปก่อนนะ”
“อืม พรุ่งนี้เจอกัน”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังร่ำลาเพื่อแยกจากกันนั้น ไม่มีใครระวังด้านหลังเลยแม้แต่น้อย ทำให้บุคคลคนหนึ่งที่แอบเดินตามมาเงียบๆ ั้แ่หน้าโรงเรียน เข้าจู่โจมอย่างรวดเร็ว
ผัวะ!!! พลั่ก!!!!
“โอ๊ย!!!”
เสียงร้องอย่างเ็ปของรินดังขึ้น เนื่องจากบุคคลนั้นได้ถือไม้ลักษณะเหมือนดาบไม้ของกีฬาเคนโด้ ฟาดเข้าที่ด้านหลังของรินอย่างแรงและเร็ว ส่งผลให้รินกระเด็นไปชนกับกำแพงด้านซ้ายของซอย และค่อยๆ รูดลงทรุดกับพื้น โดยที่แคลร์ยืนมองอย่างตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก
ตึก!
“อย่านะ!!!”
กระเป๋านักเรียนของแคลร์หล่นลงกับพื้นซีเมนต์ ใบหน้าซีดเผือด และกรีดร้อง
บุคคลดังกล่าวพุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว โดยที่เธอไม่ทันได้มองหน้าแม้แต่น้อย
ไม้ในมือของบุคคลปริศนา ฟาดเข้าที่ท่อนแขนด้านขวาของแคลร์ ทำให้เธอเสียหลักและเซไป
ยังไม่ทันที่แคลร์จะพยุงตัวเองได้ ไม้ในมือก็กระหน่ำตีเข้าที่ลำตัว ทำให้แคลร์จุกและทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น พร้อมๆ กับไม้ที่ฟาดเข้าที่ใบหน้าซีกขวาของเธอ
ปากของเธอแตก เืไหลออกจากปากแดงฉาน หญิงสาวฟุบลงกับพื้นซีเมนต์สติเริ่มลางเลือน
ั์ตาที่พร่ามัวของแคลร์พยายามมองดูใบหน้าของบุคคลปริศนาที่ทำร้ายเธอ
แต่ทว่าแสงแดดยามเย็นที่ส่องมาทางด้านหลัง ผนวกกับบุคคลนั้นใส่หมวกไอ้โม่ง ทำให้มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ยกเว้นผมยาวสลวยที่สะท้อนกับแสงแดดเป็สีน้ำตาลอ่อนเท่านั้น ที่ทำให้เธอรู้ว่า บุคคลปริศนาเป็หญิงสาว
“ตอบแทนกับสิ่งที่เธอทำเมื่อเช้า” หญิงสาวคนนั้น เดินย่างสามขุมเข้าหาแคลร์ที่เงยหน้ามองด้วยสติใกล้จะหมด
เผียะ!!!
ฝ่ามือของหญิงสาวฟาดเข้าที่ใบหน้าของแคลร์อย่างแรงและเร็ว ส่งผลให้เธอสลบเหมือดทันที
“แคลร์!!!”
รินที่ยังคงจุกลุกกรีดร้องเสียงดัง หญิงสาวคนนั้นเพียงแค่เหลือบสายตามองรินด้วยหางตา และยิ้มเหยียดที่ริมฝีปาก ก่อนจะผละจากร่างที่ไร้สติของแคลร์เดินหายไปด้านในของซอยเปลี่ยวแห่งนั้น
รินค่อยๆ คลานเข้าหาแคลร์ที่นอนสลบบอบช้ำอย่างหนักด้วยอาการตื่นตระหนก
รินตรงเอามือจับตัวแคลร์และรับรู้ถึงลมหายใจอ่อนๆ ของแคลร์
รินรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของแคลร์ออกจากย่ามใบเล็ก พร้อมกับกดเบอร์โทรศัพท์ของบ้านแคลร์เพื่อบอกให้พ่อของแคลร์รู้
โดยทันทีที่พ่อของแคลร์ทราบ เขารีบให้บอดี้การ์ดของเขาไปรับตัวแคลร์และรินมาจากหน้าปากซอย และพาไปส่งยังโรงพยาบาล เพื่อให้แพทย์รักษาอย่างเร่งด่วน
“ใครเป็เป็คนทำแคลร์?” มิสเตอร์เบนสันถามเสียงเครียด
“หนูไม่รู้ค่ะ”
“หนูรู้แต่ว่า เป็ผู้หญิงค่ะ มันเกิดขึ้นเร็วมาก..จน..”
รินนิ่งเงียบไป น้ำตาคลอด้วยความหวาดกลัว
“พวกแก ไปสืบมาเดี๋ยวนี้!” พ่อของแคลร์โกรธมาก สั่งให้ลูกน้องไปสืบเสาะหาตัวคนร้าย
“ใครก็ตามที่ทำแบบนี้ มันต้องตาย!”
มิสเตอร์เบนสันลั่นวาจา ดวงตาของเขาโกรธแค้นมากที่มีคนมาทำร้ายลูกสาวสุดที่รักของเขา
เซร่ากลับเข้าสถานทูตก็พบกับฮิเดกิมานั่งรอเธอั้แ่โรงเรียนเลิกด้วยความเป็ห่วง
“ไปไหนมา?” ฮิเดกิถามเสียงขุ่น
“เอ้อ..มารอเรารึ”
“ตอบมาสิ”
“ก็..ไปแถวๆ นี้ล่ะ” เซร่าไม่ยอมบอก
“แถวไหนล่ะ?” ฮิเดกิไม่ยอมถามกลับเสียงดุ
“โหย..ฮิเดกิอะ ขอโทษก็ได้”
“นะ นะ ยกโทษให้ฉันนะ อย่าโกรธนะ คืนดีกันนะ” เซร่าส่งยิ้มอ้อนๆ ให้กับชายหนุ่ม
“เอาล่ะๆ รีบไปพักผ่อนเลย พรุ่งนี้ต้องตื่นไปโรงเรียนอีก” ฮิเดกิอดที่จะใจอ่อนไม่ได้
“ครับผม!”
เซร่าตะเบ๊ะท่าทางเหมือนทหารแบบผิดๆ ถูกๆ พร้อมกับยิ้มให้อย่างน่ารัก จนทำให้ฮิเดกิเกือบลืมตัว จะคว้าตัวเซร่ามากอด แต่เขาก็ชะงักท่าทางได้ทัน
“งั้นฉันกลับก่อนล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน”
ด้านเหมันต์ที่รอการกลับมาของคิมหันต์อย่างกระวนกระวาย เมื่อเห็นคิมหันต์กลับมาถึงบ้านและตรงเข้าห้องนอนทันที
เหมันต์ก็เดินไปหาคิมหันต์ที่ห้องนอน โดยชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจที่เหมันต์เป็ฝ่ายมาหาเขา
“นายมีธุระอะไรหรือ?”
คิมหันต์ขมวดคิ้วถาม เหมันต์มองสำรวจเสื้อผ้าของคิมหันต์เพียงเสี้ยววินาที เขายังไม่ได้เปลี่ยนชุดนักเรียน และมีกลิ่นไอของทะเลติดมาด้วยเล็กน้อย ตรงปลายแขนเสื้อมีเศษใบไม้ของดอกไม้ชนิดหนึ่งติดอยู่
“วันนี้นายพามิยาเกะซังไปไหน?”
เหมันต์ถามคิมหันต์ตรงๆ ไม่อ้อมค้อม สายตาภายใต้แว่นกรอบเงินจ้องมองเขาเขม็ง
“ก็...เปล่านี่....” คิมหันต์ตอบคำถามของเหมันต์อย่างกวนอารมณ์ เมื่อเห็นเขามีท่าทีร้อนรนเกี่ยวกับเื่ของเซร่า
“คุณโรลมาเชียร์บอกฉันหมดแล้ว ถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า”
“อ้อ... งั้นเหรอ” คิมหันต์เลิกคิ้วเป็เชิงรับรู้
“นายพามิยาเกะซังไปไหน?”
“ก็...กินข้าว พูดคุย แค่นี้ล่ะ”
คิมหันต์ตอบคำถามเหมันต์สั้นๆ อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะถอดเสื้อนอกที่คลุมเสื้อเชิร์ตของเขาออก ไปพาดวางไว้ที่พนักเก้าอี้
“งั้นเหรอ?” เหมันต์ขมวดคิ้วมองคิมหันต์อย่างจับพิรุธ
“นายมีธุระอะไร?” คิมหันต์ตัดบท
“ฉันอยากจะเตือนนายว่า อย่าทำอะไรให้มิยาเกะซังต้องเดือดร้อน”
“นายหมายความว่าไง?” คิมหันต์เลิกคิ้วเป็เชิงถาม
“แฟนคลับนายน่ะ คงไม่ปล่อยมิยาเกะซังแน่ โดยเฉพาะวันนี้ที่นายเข้าไปช่วยหล่อนน่ะ”
“ถ้านายทำให้มิยาเกะซังต้องเดือดร้อน ฉันไม่ปล่อยนายแน่!”
เหมันต์เตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เช้าวันรุ่งเซร่าแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินลงมาจาก้า เพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน
วันนี้กระเป๋านักเรียนของเธอห้อยพวงกุญแจดอกเดซี่สีเงินเอาไว้ด้วย
เมื่อเซร่าเดินมาถึงหน้าประตูเพื่อขึ้นรถประจำสถานทูต ก็พบฮิเดกิยืนรออยู่เหมือนเช่นเคย หากแต่ใบหน้าของเขาดูเงียบขรึม
แม้เซร่าจะรู้สึกสงสัยก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้สนใจมากนักเนื่องจากตอนนี้เธออยากไปโรงเรียนเร็วๆ เพื่อพบเจอชายหนุ่มใบหน้าเคร่งขรึมคนนั้น
เธออยากรู้ว่าเขาจะทำสีหน้าอย่างไร ถ้าเห็นพวงกุญแจที่เขาให้มาห้อยอยู่ที่กระเป๋านักเรียนของเธอ
แคลร์ที่เพิ่งฟื้นจากการสลบเพราะเหตุการณ์เมื่อวาน ก็พบว่าแขนด้านขวาของเธอต้องเข้าเฝือกเพราะกระดูกร้าว
“ไหนบอกพ่อสิ ว่าใครทำ” มิสเตอร์เบนสันซักไซ้ลูกสาว
“หนูไม่รู้ค่ะ”
“แคลร์ อย่าปิดบังพ่อสิลูก ลูกก็รู้ใช่มั้ยว่า พ่อจะจัดการมันเอง”
“หนูคิดว่าหนูจัดการเองได้ค่ะ”
“าเ็ขนาดนี้ลูกยังคิดว่าจะจัดการได้อีกเหรอ?” มิสเตอร์เบนสันถามด้วยน้ำเสียงโกรธ
“เอาเป็ว่า ถ้าหนูแน่ใจว่าใครทำ หนูจะบอกคุณพ่อเองค่ะ” แคลร์นิ่งไปครู่ก่อนจะบอกให้มิสเตอร์เบนสันสบายใจ เพราะเธอเองยังไม่แน่ใจว่า คนที่ทำร้ายเธอจะใช่คนที่คิดหรือไม่
อาการร้าวของกระดูกที่แขนด้านขวาของแคลร์ทำให้แคลร์เคลื่อนไหวไม่สะดวก และรู้สึกเ็ปมากเวลาขยับแขน ยิ่งทำให้แคลร์รู้สึกแค้นใจเซร่ามากยิ่งขึ้น เพราะเธอปักใจว่าคนที่ทำร้ายเธอต้องเป็เซร่าอย่างแน่นอน
แคลร์ตัดสินใจจะไปโรงเรียนวันนี้ แม้ว่าร่างกายส่วนอื่นของเธอจะบอบช้ำ และพ่อของเธอจะห้ามปราม แต่เธอก็ไม่สนใจที่จะฟัง
และดึงดันที่จะไปโรงเรียนให้ได้
224
![[นิยายแต่ง] ยูกิ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757658077_33852774.webp)