หลงยุคยังไม่พอยังจะซวยอีกเหรอครับ (นิยายแต่งเอง)

Wanrad MK(เปิดในแท็บใหม่) : เจ้าของเรื่อง

สี่ เพื่อนสนิท อยากเที่ยวล่องเรือ แต่ไม่รุู้เพราะความซวยหรือความโชคดีกันแน่ที่ทำให้พวกเขาทั้ง สี่คนต้องหลงยุคไปในที่ๆไม่รู้จักไม่อยู่ในหน้าประวัติศาสตร์ไม่อยู่ที่ไหนทั้งสิ้น โลกใบใหม่ที่แสนแฟนตาซีเหล่าสัตว์น้อยสัตว์ใหญ่แปลงกายเป็นคนได้ มนุษย์น้อยผู้มีพรคุ้มกะลาหัวให้รอดตาย เด็กชายชาวมนุษย์สามารถท้องได้ เพราะด้วยพรของพระแม่ประทานพร ยังมันยังไม่เพียงพอต่อความซวย ในเมื่อเด็กชายชาวมนุษย์ที่สามารถท้องได้มันพวกเขาทั้ง สี่ คน ซวยว่านี้มีอีกไหมครับพี่น้อง เป็นชายอยู่ๆๆกลายมาเป็นแม่คนสะงั้น ไม่มีรังไข่จะท้องได้ยังไง "ไม่............................ไม่จริง..............................."เสียงกรี้ดร้องโวยวายของชายทั้ง 4 คน ที่แสนจะกวนบาทา -------------------------------------------------------------------------------- อย่าลืมติดตามกันด้วยนะคะ --------------------------------------------------------------------------------- ตัวอย่าง “งูผี อย่างงั้นหึ กล้ามาก”ว่าแล้วพระองค์ก้มหน้าไปใกล้ร่างบ้างแล้วจูบปากร่างบางที่กล้าว่าพระองค์ ในตอนแรกพระองค์อยากจะแกล้งให้นางกลัวแต่ตอนนี้ไม่ใช้แล้ว ยิ่งอีกคนดิ้นพระองค์ยิ่งรัดแน่นขึ้น ไอ้สัสมึงจะจูบกูทำไม่เอาลิ้นสองแฉกมึงออกไป ยิ่งดิ้นอีกฝ่ายก็ยิ่งจูบแรงขึ้นจนหยกต้องปล่อยเลยตามเลยเคลิ้มไปกับรสสัมผัสแบบงูของมันไปพักใหญ่ “แฮกๆๆๆๆ”หยกได้แต่ ไอ้ เมื่ออีกฝ่ายปล่อยให้เป็นอิสระ “ปล่อยก่อน เราหายใจไม่ออก”หยกพยายามหลอกล่ออีกฝ่ายให้หลงกล แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทัน “เจ้าคิดจะหลอกเรางั้น รึ” “จะหลอกอะไร..... หายใจไม่ออก...ปล่อยก่อนสิ ”เริ่มไม่พอใจที่อีกฝ่ายเอาแต่กอดรัดแน่นจนหายใจไม่ออก "แม่จ้าช่วยลูกด้วย......" -------------------------------------------------------- แนวนี้แต่งมานานแล้วแต่ไม่รู้จะถูกใจกันหรือเปล่านะคะ ถ้ามีคนติดตามเยอะ เหมือนเป็นการให้กำลังใจคนแต่งนะคะ อาจจะมีคำผิดบางจะพยายามแก้ไข ให้นะคะ ขอบคุณรูปภาพจาก Googlec และที่มา https://writer.dek-d.com