มุมหนึ่งที่ไม่เป็ที่น่าสนใจในโรงเตี๊ยม ร่างงดงามทว่ากลับเย็นะเืนั่งรับประทานอาหารเงียบๆอยู่ ใบหน้าของนางประดับความหนาวเหน็บและผสมกับความมืดที่ปกปิดร่างของนางในมุมนั้นจึงทำให้นางเหมือนถูกลืมเลือนไปกลับมุมและความมืดนั้น
บุรุษใบหน้าหล่อเหลาในอาภรณ์สีฟ้าครามเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยมใบหน้าหล่อเหลาของเขาเผยให้เห็นความหยิ่งผยองและความดูถูก เขาใช้สายตาดูแคลนกวาดมองผู้คนในโรงเตี๊ยมก่อนจะก้าวเดินอย่างช้ามาข้างใน
เผยหนามจื่อ บุตรชายเพียงคนเดียวของสกุลเผยหรือบุตรชายเพียงคนเดียวของรองหัวหน้าหมอหลวง และยังเป็พระญาติห่างๆขององค์จักรพรรดิเช่นกัน นิสัยของเขา หยิ่งผยอง ขี้ขลาด เ้าชู้ ทว่ากลับเ้าเล่ห์และชอบข่มเหงคนอื่นไปทั่วอย่างไม่เกรงกลัวเพราะเขาคิดว่าบิดาเป็ถึง รองหัวหน้าหมอหลวงที่ใครๆต่างอยากเข้ารักษาและเขายังมีองค์จักรพรรดิที่เป็ถึงพระญาติห่างๆของเขา จะไม่มีใครกล้าทำร้ายเขาด้วยอำนาจที่มีอยู่
เสี่ยวเอ้อเห็นว่าบุคคลที่เดินเข้ามาใหม่เป็ใคร เขาไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปประจบประแจงทันที ท่าทีเอาอกเอาใจ ราวกับเขาเป็เทพพระเ้าที่อยู่สูงสุด
"ข้าน้อยก็นึกว่าใครที่แท้ก็เป็คุณชายเผยผู้สูงศักดิ์นั้นเอง มามา มานั่งก่อนขอรับ ท่านมาเหนื่อยๆมานั่งพักเสียก่อนเถอะขอรับ"เสี่ยวเอ้อพูดเสียงอ่อนเสียงหวานเพื่อเอาใจเผยหนามจื่อ เขารู้ดีว่าคุณชายคนนี้ชอบคนเอาใจ และหากทำเช่นนี้ร้านของเขาย่อมได้ค่าตอบแทนอย่างดีงาน
เผยหนามจื่อยิ้มอย่างพออกพอใจเดินเชิดหน้าเข้ามาในโรงเตี๊ยมทันที สายตาของลูกค้าในร้านมองมาอย่างบุรุษที่สง่างามเช่นเขาอย่างดูถูกดูแคลนทว่าพวกเขาทำได้เพียงดูถูกอยู่ในมุมมืดภายในใจเท่านั้นเพราะเกรงกลัวอำนาจด้านหลังของสกุลเผย
เสี่ยวเอ้อเห็นว่าเขานั่งลงได้ที่เรียบร้อยเขารีบให้พนักงานในร้านเอาน้ำมาเสริฟทันที
"คุณชายเผยนี้น้ำขอรับ"เสี่ยวเอ้อวางน้ำไว้บนโต๊ะอย่างเบามือใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมีมารยาท
"ที่นี่ยังไม่เคยเปลี่ยน"เผยหนามจื่อพูดพร้อมกวาดตามองรอบโรงเตี๊ยมอย่างพึงพอใจ ก่อนสายตาจะไปสะดุดกับสตรีในอาภรณ์สีขาวหิมะที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ในมุมหนึ่งซึ่งไม่ได้เป็จุดสนใจ
"ไม่ทราบว่าวันนี้คุณชายเผยมาในที่แห่งนี้ มีธุระอะไรหรือขอรับโปรดบอกข้าน้อย ข้าน้อยจะทำตามความปรารถนาของท่านทุกอย่าง"
เขาละสายตาจากนางหันมาสนใจเสี่ยวเอ้อต่อ มุมปากเ้าเล่ห์ยกขึ้นเป็รอยยิ้มที่ใครเห็นแล้วตอนขนลุก
"เปล่าหรอกวันนี้ข้าเพียงเดินผ่านจึงเข้ามาทักทายเท่านั้น"พูดจบหันกลับมามองสตรีคนนั้นอีกครั้ง ั์ตาสีดำขลับของเขาทอประกายความอยากได้"งดงามไร้ที่ติ"เผยหนามจื่อพูดเสียงเบาอย่างชื่นชม
"..."เสี่ยวเอ้อมองตามสายตาของลูกค้าคนสำคัญของเขา สตรีงดงามทว่ากลับเยือกเย็นนั่งอยู่คนเดียวตรงมุมสุดของโรงเตี๊ยมทำให้ความสงสัยของเขาเพิ่งขึ้น
"เ้ารู้จักนางหรือไม่"ปากพูดทว่าสายตากลับไม่ยอมละสายตาจากร่างงดงามของนาง
"เรียนคุณชาย ข้าน้อยไม่รู้จักนางขอรับ แต่ว่านางพึ่งเข้ามาพักเมื่อคืนขอรับ คาดว่าแม่นางคนนั้นคงจะพึ่งเข้าเมืองมาขอรับ"
"หืม..ถ้าเช่นนั้นข้าก็ต้องเข้าไปทักทายนางเสียหน่อย"ไม่ว่าเปล่าร่างหล่อเหลาสมบูรณ์แบบของเขายืนขึ้นเดินเข้ามาหานางทันทีด้วยท่าทีสง่างามใบหน้ามีแต่เพียงความเ้าเล่ห์
ไป๋เสี่ยวหรงขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นเพราะการปรากฏตัวตรงมุมโต๊ะของบุรุษแปลกหน้า สายตาเ็าของนางเหลือบมองบุรุษคนนั้นอย่างเยือกเย็นและก้มลงทานอาหารต่อ
เขาก็คือเผยหนามจื่อนั้นเอง มุมปากยังไม่จางหายจากอาการที่แสดงถึงความเ้าเล่ห์ของเขาสายตาหลงใหลมองใบหน้างดงามของไป๋เสี่ยวหรงราวกับต้องมนต์
"ไม่ทราบว่าแม่นางน้อยผู้งดงามเช่นนี้มีชื่อแซ่ว่าเช่นไร"เผยหนามจื่อนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามพร้อมกับพูดเสียงหวานใบหน้าแสดงความอ่อนโยนต่อนาง
ไป๋เสี่ยวหรงไม่สนใจการกระทำของบุรุษแปลกหน้าเช่นเผยหนามจื่อด้วยซ้ำนางเพียงนั่งกินอาหารเงียบๆราวกับนางอยู่เพียงคนเดียวมองข้ามบุรุษเช่น เผยหนามจื่อไป ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบีดเบี้ยวอย่างไม่พอใจกับอาการไม่แยแสที่ไป๋เสี่ยวหรงแสดงกับเขา ั้แ่เขาเกิดมาถูกตามใจจนเคยตัว อยากได้ก็ต้องได้ ไม่เคยถูกเมินใส่อย่างที่นางแสดงต่อหน้าเขาเช่นนี้มาก่อน
ข้ารับใช้ของเขาเห็นการกระทำที่ไม่แยแสของนางใบหน้าของเขาเปลี่ยนตามเ้านายในทันทีเขาถลอกแขนเสื้อขึ้นเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าหาเื่ไป๋เสี่ยวหรงหยุดชะงัดเสียก่อน เพราะเผยหนามจื่อยกมือขึ้นขัดไว้ก่อน
"แม่นางไม่สดวกตอบไม่เป็ไร ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยอยากจะรู้ว่าแม่นางเป็คนที่ใดหรือ ดูท่าทีแล้วแม่นางคงจะเป็คนนอกแคว้น.."เสียงพูดของเขาราวกับนกแก้วพูดไม่หยุด ทำเอาใบหน้าเ็าของไป๋เสี่ยวหรงบึ้งตึงอย่างเยือกเย็นตะเกียบไม้ในมือของนางวางลงบนโต๊ะไม้อย่างแรง
"เ้าเป็ใคร"ไป๋เสี่ยวหรงใช้หางตามองเผยหนามจื่ออย่างหนาวเหน็บ สายตาที่นางใช้มองเขาเป็เหมือนเข็มพิษน้ำแข็งที่ถูกยิงใส่อย่างไม่อ่อนโยน
"ข้ามีนามว่า หนามจื่อ แซ่ เผย แล้วแม่นาง…"เผยหนามจื่อเว้นวรรคเพื่อรอคำตอบทว่าเสียงตอบกลับของอีกคนทำเอาใบหน้าหล่อเหลาบีดเบี้ยว
"ทางที่ดี รับหลีกทางให้ข้าซะ"ไป๋เสี่ยวหรงกัดฟันพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ นางไม่ได้อยากรู้จักเขาเสียหน่อย
"อย่าหยิ่งนักเลย คิดว่าเ้างดงามแล้วข้าไม่กล้าทำอะไรงั้นหรือ น่าขำ สตรีทั่วแคว้นต่างฝ่ายฝันอยากเข้าใกล้ข้ากันทั้งนั้น"เผยหนามจื่อะโอย่างดุดัน ชั่วชีวิตเขาไม่เคยเข้าหาสตรีมีเพียงสตรีเท่านั้นที่เข้าใกล้เขา แล้วนางเป็ใครเขาอุตส่าห์ลดศักดิ์ศรีลงมาหานางทว่านางกลับแสดงท่าทีอวดดีช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สุด
ไป๋เสี่ยวหรงมองบุรุษหน้าด้านตรงหน้าของนางด้วยใบหน้าเ็า ก้าวเดินข้างหน้าหนึ่งก้าวก่อนร่างของนางจะหายไป ทว่ากลับหายไปต่อหน้าต่อตาของเผยหนามจื่อทำเอาเขาตกตะลึงอ้าปากค้าง
'นางมีวรยุทธงั้นหรือ!'เผยหนามจื่อกลืนน้ำลายลงคออย่างตะลึงรีบหันกลับมา ร่างงดงามราวเทพธิดาของไป๋เสี่ยวหรงยืนอยู่หน้าประตูเสียแล้ว
"เดี๋ยวก่อน!"เขาะโเสียงดังเพื่อหยุดร่างงามของนาง แต่นางเพียงเหลือบมองเขาอย่างเ็าแล้วออกจากโรงเตี๊ยมไปอย่างเฉยเมย
เมื่อเขามาถึงหน้าประตูไป๋เสี่ยวหรงได้หายเข้าไปในทะเลคนเสียแล้ว
"คุณชายให้บ่าวตามนางไปหรือไม่ขอรับ"บ่าวรับใช้ของเขาถามอย่างนอบน้อมและหนักแน่น
"ไม่ต้อง ถึงตามอย่างไรก็ไม่ทัน"เขาพูดอย่างขุนเคือง"กลับจวน!"พูดจบรีบเดินออกจากโรงเตี๊ยมทันที เพื่อกลับมาอย่างรถม้าที่เขานั่งมา
'จอมยุทธ์หญิงมีน้อยนัก ทั้งทั่วหล้ามีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำถือว่าข้าโชคดีที่ได้พบจอมยุทธหญิงอีกหนึ่งคนนอกจาก คุณหนูสกุลหลี่ หลี่เซียเซีย เมื่อนางพักอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนั้นข้ามาพบนางภายหลังก็ย่อมได้หากว่านางไม่รีบหนีไปเสียก่อน'เผยหนามจื่อคิดอย่างมีเล่ห์สนัย รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าอย่างไม่ปิดบัง
3K
