ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์รัก(แท้)
โดย...ลภัสรินทร์

“ ได้โปรดเถอะพี่ลุฟ  ช่วยเลือกเอาสักหลังเถอะ  ขืนเลือกมากอย่างนี้พอดีสิ้นปีนี้เงาะก็ยังไม่ได้บ้านให้พัก”   เด็กสาวโอดครวญ  เธอกับเขาเข้ากรุงเทพมาจะครบสัปดาห์แล้ว  ตระเวนดูบ้านมากันก็หลายหลัง  แต่ก็ยังไม่เป็นที่ถูกใจของชายหนุ่มที่เอาแต่ติโน้นตินี่อยู่ร่ำไป  ช่างเรื่องมากแท้ๆในความคิดของเด็กสาว

          “ บ้านน่ะ  ไม่ใช่ปลาเค็ม  จะได้ซื้อเอาง่ายๆโดยไม่ต้องเลือก”  เขาย้อนด้วยประโยคที่เธอเคยว่าไว้เมื่อก่อนจะมา

          “ โห  พี่ลุฟก็เลือกมากไป  เงาะว่าเอาไอ้หลังชั้นเดียวนั้นก็ได้  ขนาดกะทัดรัดเหมาะที่จะอยู่คนเดียวดี”  เด็กสาวพูดถึงบ้านหลังหนึ่งที่เคยไปดูด้วยกันมา

          “ ไม่เอาหรอก  หลังนั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยปลอดภัยเพราะอยู่ใกล้แหล่งมั่วสุมของพวกวัยรุ่น”   ชายหนุ่มแย้งทันที

          “ งั้นก็เอาหลังสองชั้นสีเขียวนั้น”

          “ นั้นก็อยู่ห่างมหาวิทยาลัยไป  คงต้องตื่นแต่เช้ามืดจึงจะไปทันเรียนและตอนเย็นกว่าจะถึงบ้านก็คงดึกดื่น”   ทุกเหตุผลของเขาดูเหมือนจะยึดเอาความปลอดภัยของเด็กสาวเป็นใหญ่ทั้งสิ้น

          “ โธ่  พี่ลุฟขา  แล้วชาตินี้เงาะจะได้มาเรียนไหม”  เด็กสาวทำเสียงอ่อนอกอ่อนใจเธอพลิกตัวลงนอนคว่ำแล้วดึงเอาหมอนอิงมารองใต้คาง  จ้องมองเขาด้วยตาแป๋วกลมโต

          “ ใจเย็นๆสิ  ที่พี่เลือกมากอย่างนี้ก็เพราะเป็นห่วงเงาะมากรู้ไหม”  น้ำเสียงจริงจังกับประกายบางอย่างในดวงตาสีน้ำเงินเข้มอมเขียวของเขาลดอาการงอแงของเด็กสาวได้เกือบหมดสิ้น 

          “ แต่เงาะเหนื่อยนี่ค่ะ”    

          “ เหนื่อยก็อยู่ห้องพัก  พรุ่งนี้พี่จะไปหาคนเดียวเอง”  เขาสรุป

          “ ทำไมพี่ลุฟถึงได้เป็นห่วงเงาะขนาดนี้ค่ะ”  เสียงใสใสไม่วายซักถาม  เพราะเห็นว่าเขาไม่จำเป็นต้องมาหาเรื่องลำบากอยู่อย่างนี้  แค่ตัดสินใจซื้อๆไปเขาก็จะหมดภาระไม่ต้องมาทนเหนื่อยอยู่กับเด็กกะโปโลอย่างเธอ

          “ ก็เงาะเป็นน้องสาวของพี่ไง”  ชายหนุ่มตอบพลางเบนสายตาไปทางอื่นที่ไม่มีดวงตาใสวาวราวกับนิลเนื้อดีจ้องจับผิดอยู่  และเพราะจ้องอยู่เด็กสาวจึงได้เห็นว่าหน้าขาวๆของเขาแดงเรื่อขึ้นมาอย่างมีพิรุธ  สาวน้อยจึงลุกขึ้นมาจ้องดูใกล้ๆ

          “ แค่นั้นเองเหรอค่ะ”

          “ อืม...แค่นั้นแหละ”  ชายหนุ่มทำท่ารำคาญกลบเกลื่อน  พยายามจะหันหน้าหนี

          “ แต่เงาะไม่เชื่อ”  เด็กสาวใช้สองแขนเรียวกอดล๊อคคอเขาไว้ไม่ให้หันหนีไปไหนพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างจะค้นคว้าหาคำตอบ

          กิริยาสดใสไร้เดียงสานั้นทำให้ชายหนุ่มหวั่นไหวไม่น้อย  แต่ก็ต้องข่มใจไว้

          “ ตอนนี้รู้แค่นั้นพอ”   เขาพยายามทำเสียงเข้ม  แต่ก็ไม่กล้าสบตากับเธอ

          “ พูดอย่างนี้แสดงว่าต้องมีตอนอื่นอีก”  บุญทิวากล่าวอย่างตื่นเต้นแล้วตามจ้องตาเขาไม่ลดละ

          “ อย่าดื้อสิ”  ชายหนุ่มทำเสียงดุ  พยายามจะปลดแขนเด็กสาวออก

          “ บอกมาก่อนว่ามีตอนอื่นอีกใช่ไหม  บอกมาน่ะ”  เด็กสาวยังคงคาดคั้น

          “ ไว้ให้โตเป็นสาวกว่านี้ก่อน”  เขาต่อรองออกมาในที่สุด

          “ ทำไมต้องรอให้โตเป็นสาวด้วย  ตอนนี้ก็บอกได้”  เด็กสาวกล่าวอย่างดื้อดึงไม่ยอมแพ้

          “ เหรอ...”  ชายหนุ่มทำเสียงยืดยาด  หยุดอาการดิ้นรนพยายามหลบตาเด็กสาวลงแล้วกลับมาจ้องตาเธอเขม็งจนเด็กสาวเป็นฝ่ายชะงัก  แล้วริมฝีปากสวยได้รูปของเขาก็โฉบเข้ามาสัมผัสกับริมฝีปากอิ่มงามเหมือนกลีบกุหลาบแรกแย้มของเด็กสาวอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน  แต่ก็ทำให้คนช่างซักช่างถามถึงกับสะท้าน  

.................

ด้วยรักและขอบคุณจาก...ลภัสรินทร์

หมายเหตุ : ที่ลงสถานะของนิยายว่า จบแล้ว นั้นคือหมายถึงว่านักเขียนได้เขียนนิยายเรื่องนี้จนจบแล้วและได้นำไปวางขายในรูปแบบของอีบุคเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ที่เว็บไซต์ เมพ (meb) แต่ตรงนี้คือการนำมาลงให้ทดลองอ่านกันแค่บางส่วนเท่านั้น  หรือจะติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ เพจ กานติณัฎฐ,กันตินันท์ หรือเฟสบุค กันตินันท์,กานติณัฎฐ ก็ได้ค่ะ  ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจนะคะ

....................

งานเขียนเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติกฎหมายลิขสิทธิ์ทุกประการ  ห้ามมิให้ผู้ใดทำการคัดลอกหรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของงานเขียนเล่มนี้เพื่อนำออกเผยแพร่ไม่ว่างช่องทางใดก็ตามโดยไม่ได้รับอนุญาต  มิฉะนั้นจะถือว่าละเมิดลิขสิทธิ์และถูกดำเนินคดีการตามกฎหมาย