
ต้าหลิง มหาพิภพแห่งวิญญาณ
ใครว่าธาตุไม้ทำได้แค่ปลูกสมุนไพร? เยว่ซินจะพิสูจน์ให้เห็นว่า พลังแห่งพฤกษาเมื่อผสานกับแสงและความมืด จะสร้างโอสถทิพย์ที่สวรรค์ยังต้องปรารถนา และยาพิษที่นรกยังต้องหวาดกลัว
ในมหาพิภพแห่งวิญญาณที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ พลังคือทุกสิ่ง คือสัจธรรมที่แท้จริง
ผู้บำเพ็ญเพียรนับล้านต่างแสวงหาพลังแห่งธาตุอันยิ่งใหญ่ พวกเขาบูชาเปลวเพลิงที่แผดเผา (ธาตุไฟ) ที่สามารถทำลายล้างกองทัพได้ในพริบตา พวกเขายำเกรง ความคมกล้า (ธาตุโลหะ) ที่สามารถตัดผ่านทุกสรรพสิ่งดั่งคมกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาไขว่คว้า พลังแห่งวายุ (ธาตุลม) ที่สามารถก่อเกิดเป็นพายุคลั่งฉีกกระชากแผ่นดิน
ท่ามกลางธาตุอันยิ่งใหญ่เหล่านี้ มีธาตุหนึ่งที่ถูกมองข้ามเสมอมา "ธาตุไม้"
ในสายตาของผู้แข็งแกร่งส่วนใหญ่ ธาตุไม้คือธาตุของผู้ที่อ่อนแอ คือพลังของผู้รักษา คือเครื่องมือของนักปรุงยา คือพลังงานที่ทำได้เพียง "ก่อกำเนิด" แต่ไร้ซึ่งพลังในการ "ทำลายล้าง" ผู้บำเพ็ญเพียรสายธาตุไม้ จึงถูกกำหนดให้เป็นเพียงผู้สนับสนุน เป็นเกษตรกรผู้เพาะปลูกสมุนไพรวิญญาณ หรือเป็นหมอโอสถที่คอยรักษาผู้อื่นอยู่เบื้องหลัง
"ใครว่าธาตุไม้ทำได้แค่ปลูกสมุนไพร" นานมาแล้ว ในอดีตที่ถูกลืมเลือน เคยมีถ้อยคำนี้กล่าวไว้
ผู้บำเพ็ญเพียรโบราณที่แท้จริงต่างล่วงรู้ถึงความลับอันยิ่งใหญ่ พวกเขาเข้าใจว่าธาตุไม้ไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่มันคือ "จุดเริ่มต้น" มันคือ "สะพาน"
ธาตุไม้คือแก่นแท้แห่งชีวิต และชีวิตนั้นดำรงอยู่ได้ด้วยสมดุล สมดุลระหว่างสองขั้วพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นั่นคือ "แสงสว่าง" และ "ความมืดมิด"
เมื่อพลังแห่งพฤกษาผสานเข้ากับ "แสง" มันคือการก่อกำเนิดที่บริสุทธิ์ที่สุด มันสามารถสร้าง "โอสถทิพย์" ที่สวรรค์ยังต้องปรารถนา สามารถชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืน สามารถมอบความเยาว์วัยอันเป็นนิรันดร์
แต่ในทางกลับกัน เมื่อพลังแห่งพฤกษาโอบอุ้ม "ความมืด" มันคือการสลายตัวที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด มันสามารถสร้าง "ยาพิษ" ที่นรกยังต้องหวาดกลัว สามารถกัดกร่อนจิตวิญญาณ สามารถสูบสิ้นพลังชีวิตของผืนดินทั้งทวีป
กาลเวลาผ่านไปนับหมื่นปี ตำนานได้เลือนหายไป ผู้คนต่างลืมเลือนความยิ่งใหญ่ของธาตุไม้ ลืมเลือนความน่าสะพรึงกลัวของสมดุลแห่งแสงและความมืด
ณ หมู่บ้านเมฆาขจี หมู่บ้านเล็กๆ ในกระท่อมผุพังที่ใกล้จะพังทลายลงในค่ำคืนนี้ เสียงไอที่แหบแห้งของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นอยู่ไม่ขาด ข้างๆ กายคือเด็กชายตัวเล็กที่กำลังนอนขดตัวกอดท้องด้วยความหิวโหย
และที่มุมห้อง เด็กสาวผู้หนึ่งนามว่า "เยว่ซิน" กำลังนั่งมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่ไร้แวว ความสิ้นหวังได้กัดกินหัวใจของนาง นางไม่มีเงิน นางไม่มีพลัง นางไม่มีแม้แต่อาหารจะประทังชีวิตครอบครัว
แต่สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ นางจะพบกับ "บางสิ่งบางอย่าง" บางสิ่งที่จะมาเปลี่ยนโชคชะตาของเด็กสาวชาวบ้านผู้นี้ไปตลอดกาล
