สองร้อยปีก่อน แผ่นดินที่แตกเป็นเสี่ยงถูกรวมเป็นหนึ่งภายใต้คมดาบของปฐมฮ่องเต้ และพลังเหนือมนุษย์ของราชครูผู้บรรลุขั้น “ย่างก้าววิถีเซียน” อาณาจักรเทียนหมิงถือกำเนิดขึ้นบนกองซากศพและเสียงกรีดร้อง

ทว่าความรุ่งเรืองนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยความระแวง ปฐมฮ่องเต้ทรงสร้าง “๓ บัญชาเซียน” ตรวนอาคมโบราณเพื่อสยบราชครู—พยัคฆ์ร้ายในคราบนักบุญ ผู้รอวันบดขยี้อาณาจักรนี้จากภายใน

สองศตวรรษผันผ่าน โซ่ตรวนเริ่มผุพัง ราชครูเริ่มเคลื่อนไหว และศัตรูสี่ทิศรุมล้อมอาณาจักรเทียนหมิง

ทิศเหนือเผชิญทัพข่านโตปุลู ผู้ใช้วิชาอาทิตย์ไร้ประมาณ

ทิศใต้ถูกกดดันโดยราชาคนเถื่อน

ทิศตะวันออกมีจอมดาบแดนวอและปราชญ์หมากล้อมจ้องเขมือบ

ส่วนทิศตะวันตกคุกคามด้วยพิษคุณไสยดำของอ้าวตู้

ทว่าสิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรูภายนอก หากเป็น “ผู้พิทักษ์” ที่ควรค้ำจุนแผ่นดิน

ม่อซิน มารไร้ใจแห่งทิศเหนือ

อ๋องคุนแห่งทิศตะวันออก

เปียวชี หลวงจีนผู้เฝ้ามองโลกเสื่อมแห่งทิศตะวันตก

และหลิวเต๋าแห่งทิศใต้

ต่างเริ่มกระด้างกระเดื่อง ซ่อนความทะเยอทะยานไว้ใต้คำภักดี รอวันโค่นล้มบัลลังก์

ท่ามกลางวิกฤตที่รอวันล่มสลาย ณ สุสานหลวงอันมืดมิด

เทียนอวิ้ องค์ชายเก้าผู้ถูกเนรเทศกลับกุม “บัญชาเซียน” ไว้ในมือ

เขาสั่งการเซียนได้…แต่ไม่อาจควบคุมได้ทั้งหมด

ในขณะที่ราชครูต้องการทำลายเทียนหมิงให้สิ้นซาก

องค์ชายต้องใช้ทุกเล่ห์เหลี่ยม บีบให้ศัตรูและผู้ทรยศกลายเป็นหมากในเกมอำนาจ

นี่ไม่ใช่ศึกที่ตัดสินด้วยพละกำลัง

แต่คือเกมที่ “ผู้สร้างอาณาจักร” และ “ผู้ที่รอวันทำลายมัน” ต้องหักเหลี่ยมกันตาต่อตา

เมื่อคำสั่งสุดท้ายถูกใช้

ผลลัพธ์จะเหลือเพียงหนึ่ง—

อาณาจักรที่อยู่รอด…หรืออิสรภาพของเซียน

๓ คำสั่ง ๑ เซียน ๑ บัลลังก์

และในเกมนี้…ไม่มีที่ว่างสำหรับคนดี