กลิ่นหอมลอยอบอวลในอากาศแห้งผาก มันคือกลิ่นของเนื้อที่ย่างจนสุกพอดีจากคลื่นพลังระเบิดเมื่อครู่ใหญ่ ที่แม้จะห่างไปหลายลี้ แต่ความร้อนของมันก็แผ่มาถึงที่นี่... ที่ที่บางคนเรียกว่า "หลุมศพของเทพ"

และในกองเถ้าถ่านริมร่องเขาร้าง เด็กคนหนึ่งกำลังฉีกเนื้ออสูรที่ตายเพราะลูกหลงนั้นกินด้วยมือเปล่า

ฟันซี่เล็กที่ดำคล้ำจากคราบดินกัดลงบนชิ้นเนื้อแดงฉานที่ยังมีเลือดซึม เธอไม่รู้ว่านี่คืออสูรพันธุ์อะไร ไม่รู้ว่ามัน "กินได้" หรือไม่ แต่กลิ่นของมันดี... มันหอมเหมือนกลิ่นของการอยู่รอด

ร่างกายของเด็กคนนั้นผอมบางราวกับกิ่งไม้แห้ง ผิวกายปกคลุมด้วยขี้เถ้า โคลน และคราบเลือดจนดำสนิท กลืนไปกับเงาของซากศพที่กองระเกะระกะอยู่รอบตัว เธอไม่มีชื่อ ไม่มีที่มา และไม่เข้าใจแม้กระทั่ง "ความตาย" ที่แท้จริง... รู้เพียงว่าการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดนั้นคือทางเลือกเดียว

เสียงคมฟันที่แข็งแรงผิดกับขนาดตัว ฉีกกระชากชิ้นเนื้อที่ไหม้เกรียมจนหนังด้านนอกกรอบเป็นถ่าน แต่เนื้อในยังคงความชุ่มฉ่ำ เสียงเคี้ยวตามมาอย่างรวดเร็ว ตะกละตะกลามและไร้ซึ่งอารยธรรม ความร้อนที่ลวกเพดานปากเป็นเพียงความเจ็บปวดเล็กน้อยที่ถูกสัญชาตญาณอันท่วมท้นกลบฝังจนหมดสิ้น