
เจ้าหอ
ภคิน ฝน ปิ่น มุก เต้ ก้องต๊ะนักศึกษาปี3มหาวิทยาลัยนฤนาถฝ่าซากป่าบ้านร้างป่าช้าและหอร้างกลางป่าหมอกหนากระซิบเรียกชื่อพวกเขาจากทุกทิศเงาดำไล่ตามมือเย็นแตะบ่าทั้งที่ไม่มีใครอยู่หัวเราะแผ่วเบาใกล้จนขนลุก
“มึงเคยได้ยินไหม… หอพักที่ไม่มีใครกล้าอยู่ แต่เวลากลางคืนจะมีคนเห็น ‘เงา’ ยืนอยู่ตรงระเบียงชั้นเก้า”
ภคินจำได้ว่ามีเรื่องเล่าแบบนี้ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก เสียงผู้ใหญ่ชอบกระซิบเตือนเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง ทุกคำพูดแฝงด้วยความเย็นยะเยือกที่ไม่ใช่แค่เรื่องหลอกเด็ก แต่เป็นความลับที่ไม่มีใครอยากพูดถึง
ตอนนี้เขาเป็นนักศึกษาปี 3 ของมหาวิทยาลัยนฤนาถ จังหวัดทางภาคเหนือ ชีวิตดูจะราบเรียบเหมือนทุกวัน หากไม่ใช่เพราะเพื่อนกลุ่มใหม่ชวนไปสำรวจหอร้างหลังมหาวิทยาลัย—หอที่ถูกปิดตายมานานกว่าสิบปีเพราะเหตุ “บางอย่าง” ที่ไม่มีในข่าว แต่เล่ากันปากต่อปากว่า คนที่เข้าไป… ไม่เคยกลับมาเหมือนเดิม
ในคืนที่หมอกหนาปกคลุม เสียงลมหวีดหวิวลอดเข้ามาในซอกตึกเก่า… ภคินไม่รู้เลยว่า เขากำลังจะได้รู้ว่า “เจ้าหอ” คือใคร และสิ่งที่มันเฝ้ารออยู่… คือเขาเอง
