กลิ่นฝุ่นดินแดง ความร้อนชื้น และเสียงปืน... คือคำทักทายแรกที่ป่าแม่ฮ่องสอนมอบให้เธอ

‘พาย’ นักข่าวสาวที่กำลังแบกชีวิตพังๆ และหน้าที่การงานที่จวนเจียนจะตกงาน หอบเป้ใบหนักดั้นด้นขึ้นดอย หวังจะได้ภาพข่าวเปิดโปงขบวนการไม้เถื่อนไปกู้ชีพตัวเอง แต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าพื้นที่สีแดง เธอกลับปะทะเข้ากับ ‘ผู้กองไนท์’ นายทหารพรานหนุ่มหน้าตายที่เย็นชายิ่งกว่าลมหนาวบนยอดดอย เขามองเธอเป็นแค่ตัวภาระอวดเก่งที่เดินมาหาที่ตาย และออกปากไล่เธอกลับลงเขาตั้งแต่นาทีแรก

ทว่า... เสียงปืนที่แหวกอากาศมา ทำลายทุกความตั้งใจ

เมื่อการซุ่มโจมตีจากกลุ่มผู้มีอิทธิพลมืดเริ่มต้นขึ้น รถจี๊ปถูกยิงพัง สัญญาณวิทยุถูกตัดขาด ไนท์และพายถูกต้อนให้ต้องทิ้งตัวลงสู่หุบเหวลึกเพื่อหนีมัจจุราช จากคนที่ตั้งแง่เหม็นขี้หน้ากัน บัดนี้เหลือเพียงสองชีวิตที่ต้องพึ่งพากันกลางป่าดิบที่ไม่มีใครล่วงรู้

ท่ามกลางการหนีตายที่ส้นเท้าพองจนได้เลือด เสบียงกระป๋องที่รสชาติฝืดคอ และความหนาวเหน็บของไอฝน กำแพงสูงชันในใจกลับค่อยๆ สึกกร่อน

พายเริ่มเห็นว่าใต้ความดุและปากร้าย ผู้กองไนท์คือคนที่ยอมคุกเข่าทำแผลให้เธอด้วยมือที่สั่นน้อยๆ คือคนที่นั่งพิงต้นไม้เฝ้ายามทั้งคืนเพื่อให้เธอได้หลับ และเป็นคนที่เอาแผ่นหลังกว้างๆ บังอันตรายให้เธอเสมอ ส่วนไนท์เองก็ค้นพบว่า นักข่าวหัวดื้อคนนี้กำลังทำให้ทหารที่ชินชากับความตาย... เริ่มกลับมาหวาดกลัวการสูญเสียใครสักคนเป็นครั้งแรก

แต่ยิ่งหนีลึกเข้าไป ความลับของขบวนการเถื่อนยิ่งเปิดแผ่ พร้อมกับวงล้อมของกระสุนที่บีบแคบเข้ามา ไนท์ถูกต้อนให้ต้องเลือกระหว่าง 'หน้าที่' ที่แบกไว้บนบ่า กับ 'ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง' ที่เพิ่งเดินเข้ามาในหัวใจ

ข่าวหน้าหนึ่งอาจกอบกู้ชีวิตนักข่าวได้... แต่ไออุ่นจากฝ่ามือที่เปื้อนกลิ่นดินปืนต่างหาก ที่เข้ามากอบกู้หัวใจสองดวงที่เคยแหลกสลาย

เตรียมพบกับการเดินทางที่เหนื่อยล้าทางกาย แต่ค่อยๆ ละลายหัวใจให้อุ่นวาบ ใน "ล่ากลางป่าละลายกลางใจ"