"ไป่หลิน ท่านอาจารย์ชมเจ้าว่าทั้งเก่งและเฉลียวฉลาดยิ่งนัก" มารดาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนภูมิใจ และประคองกอดเด็กสาววัยเจ็ดขวบที่กำลังยิ้มแฉ่งอยู่

        "ข้าก็ว่าข้าทั้งเก่งและฉลาด!" เสียงเล็ก ๆ ที่ตอบมารดานั้น ทำเอาทุกคนที่ได้ยินอดหัวเราะออกมาไม่ได้

        "หากเจ้าโตขึ้น แม่จะให้เจ้าดูแลกิจการเครื่องประดับของเรา เจ้าอยากจะทำหรือไม่" มารดาอมยิ้มและถามเด็กหญิงต่อ

        "ข้าไม่อยากทำค้าขายหรอกท่านแม่" คำตอบนั้น ทำเอามารดาชะงักไปสักครู่ 

        "หลินเอ๋อร์ หากเจ้าไม่อยากทำค้าขาย แล้วเจ้าอยากจะทำอะไร" ส่วนคำถามต่อมาทำเอาไป่หลินนิ่งไปชั่วครู่เช่นกัน

        "ข้าอยากเป็นฮูหยิน"

        "?!!!"

        "ท่านแม่! ข้าอยากเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพ" เสียงที่ตอบนั้น ดังฟังชัดและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงการแต่งขึ้นมาตามจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น 

สถานที่และบุคคลที่อยู่ในเรื่องไม่มีตัวตนจริงตามประวัติศาสตร์

‘นิยายเรื่องนี้เป็นจิตนาการของผู้แต่ง ทางผู้แต่งเองไม่อนุญาติให้ทำซ้ำ ดัดแปลง หรือแก้ไขประการใด หากพบเห็นผู้แต่งจะเอาความให้ถึงที่สุด’