รักของฅนไม่เอาโลก

        แสงแดดแผดกล้า~~

        วันนี้เป็๞วันเปิดเทอมวันแรก…

        ฉันชื่อ แอน ค่ะ

        เพิ่งขึ้น ม.4 สด ๆ ร้อน ๆ เลย ^O^

        ฉันเรียนอยู่แผนการเรียนศิลป์-ฝรั่งเศสค่ะฉันเป็๲เด็กเก่าของที่นี่จึงไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่แบบว่า... หมายถึงตื่นสถานที่น่ะหากแต่...!

        ฉันตื่นเต้นนิดหน่อยที่จะได้เจอเพื่อนร่วมห้องใหม่ O_O เพราะว่าพออยู่ม.4 เราก็ต้องคละห้องใหม่ใช่ไหมล่ะคะ เราคงไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับเพื่อนที่เคยอยู่ม.3 ด้วยกันแล้ว (หรือถ้าได้อยู่ก็จำนวนน้อย~)

        มีเพื่อนจาก ม.3 ห้องเดียวกันกับฉันที่มาอยู่ห้อง ม.4/9 ด้วยกันคือ ยัยหวายคนเดียวเองค่ะ-3-

        สงสัยแผนการเรียนนี้จะไม่เป็๞ที่นิยมสำหรับห้องฉันหรืออย่างไรกันนะ o_O?

        อา--ช่างมันเถอะค่ะ เพราะนั่นมันไม่สำคัญ

        ฉันเข้ามาในห้อง แล้วเลือกนั่งกับหวายแบบไม่ต้องคิด (แน่ล่ะมีกันสองคน-_-) แต่แล้วสายตาของฉันก็กวาดมองไปที่ข้างหลังห้อง...ฉันได้พบเด็กผู้ชายคนหนึ่ง

        ‘หน้าไม่คุ้นเลย ?’

        ฉันคิด

        เดาว่าเขาต้องเป็๲เด็กใหม่แน่ ๆเพราะไม่เคยคุ้นหน้าตาจากคนที่เคยเห็นหน้ากันมาสามปี

        นายคนนี้นั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนโต๊ะหลังสุดที่มุมติดหน้าต่างค่ะเป็๞โต๊ะคู่ แต่ว่านั่งคนเดียว

        ดูเขาเป็๲คนเก็บตัวมากเลย เพราะไม่สนทนากับใคร ได้แต่ขีดเขียนอะไรไปมา...+_+

        ซึ่งฉันมองเห็นได้จากในกระดาษ (สายตายาวม้ากก~ ฮ่า ฮ่า ฮ่า)ว่าเขากำลังวาดรูปค่ะ แต่ว่าวาดรูปอะไรนั้นฉันก็ไม่รู้เพราะคงไม่สามารถขนาดนั้น... อะนะ

        ฉันดูชื่อที่ติดอยู่บนหน้าอกเขา... บนอกเสื้อ...พยายามเพ่งแล้วเพ่งอีกแต่มันก็นะ - -*

        ดูเหมือนฉันจะไม่ต้องใช้ความพยายามมากอีกต่อไป เพราะเมื่อหลังเข้าแถวหน้าเสาธงขึ้นมาแล้วอาจารย์ประจำชั้นคนใหม่ของพวกเราก็ขานชื่อกันเป็๞รายบุคคลค่ะเป็๞การแนะนำตัวกันกลาย ๆ เพราะอาจารย์บอกว่าให้บอกชื่อโรงเรียนเดิมที่จบมาด้วย

        “เอกภพ”

        หมอนั่นพูดขึ้น เขาใช้มือดันแว่นอย่างผู้ทรงภูมิฉันสาบานได้ว่าฉันเห็นพวกตัวละครหนุ่มแว่นเนิร์ด ๆ ในอนิเมะจากตัวของเขาค่ะ

        ประมาณว่าออราเปล่งออกมาเลยฮ่า ๆ ^O^ (ดูฉันจะขี้มโนได้อีกอะเนอะ)

        ‘เอกภพ อืม~ ชื่อเท่’

        ฉันคิด

        ชื่อของเขาชวนให้นึกถึงจักรวาลเอกภพอันกว้างใหญ่ที่พวกเรามนุษย์โลกอาศัยอยู่เลยค่า~ซึ่งฉันคิดว่ามันค่อนข้างเข้ากับบุคลิกของนายคนนี้นะเอาจริง ^x^

        นายเอกภพมาจากโรงเรียนอื่นค่ะ เขาบอกว่าเป็๲นักเรียนใหม่มาจากโรงเรียนT ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ โรงเรียนของฉันนั่นเองรู้จักกันดีอยู่แล้ว

        อาจารย์เรียกมาจนถึงชื่อยัยหวาย และตามมาด้วยชื่อฉัน

        “ชื่อ แอริณ มาจากโรงเรียนเดิมตอน ม.3 ค่ะ”

        ฉันพูด ๆ ไป เฉกเช่นเดียวกับนักเรียนคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ของห้อง ม.4/9แห่งนี้

        ...ที่จริงนักเรียนใหม่น่ะมีไม่กี่คนหรอกค่ะ แต่คนที่ดูเด่น ๆก็คือนายเอกภพนั่นแหละเพราะหมอนี่ดูมืดหม่นจริง ๆ นะ

        วันแรกของการเปิดเรียนผ่านไปแบบไม่มีอะไรมากเท่าไหร่ค่ะ

        อาจารย์ก็ยังไม่ได้สอนอะไรเต็มเม็ดเต็มหน่วยมาก ก็แค่แนะนำวิชาเรียนการเก็บคะแนน จุดประสงค์การเรียนรู้อะไรอย่างเนี้ย ส่วนใหญ่ของจริงมันจะเริ่มหลังจากสัปดาห์เปิดเทอมวันแรกแล้วล่ะค่ะยกเว้นก็แต่วิชาที่เข้มข้นมาก ๆ เช่น...

        ตุ๊งตุ่ง ตึ๊งตึ่ง~

        เสียงออดดังขึ้นเมื่อถึงเวลาเข้าเรียนหลังจากพักกลางวันค่ะ

        ฉันเดินเอื่อย ๆ ปีนบันไดอาคารหนึ่งพลางหอบแฮ่ก ๆ เหมือนหมา (?)วิชาที่จะเรียนต่อไปคือวิชาคณิตศาสตร์ค่ะ ...อะนะเข้มข้นได้ใจ ดูจากชื่อคนสอนแล้ว

        “หยึย~ อรชุนก็มาว่ะ”

        อรชุน คือ อาจารย์อรชุน ค่ะ แต่ยัยหวายเรียกชื่อห้วน ๆซะเป็๲เพื่อนเลย อาจารย์ท่านนี้ขึ้นชื่อเ๱ื่๵๹การสอนคณิตศาสตร์สุดโหดค่ะทุกคนที่เคยเรียน ม.3 ที่โรงเรียนนี้ต่างรู้กิตติศัพท์ของแกดี งานเยอะได้โล่วันไหนไม่มีการบ้านไม่มีจ้า~ (ยิ้ม ^^)

        อาจารย์อรชุนเป็๞อาจารย์ผู้หญิงผมยาวสวมแว่น ท่าทางทรงภูมิมากค่ะแบบว่าอาจารย์คณิตศาสตร์ในตำนานเลยทีเดียว ก๊ากก

        ขำไปนั่น ที่จริงมันไม่ขำหรอกนะคะ เครียดจะตายอ้ะ ! T[]T

        กว่าฉันจะปีนบันไดขึ้นมาถึงชั้นสี่กับยัยหวายก็ปาเข้าไปโน่น ตุ๊งตุ่งตึ๊งตึ่ง เป็๞รอบที่สอง

        ฉันรีบใส่สปีดเกียร์หมาเพื่อที่จะต้องไปถึงห้องปฏิบัติการวิชาคณิตศาสตร์ก่อนอาจารย์อรชุนให้จงได้มิฉะนั้นเธอจะถูกด่าแบบเรียกชื่อ-นามสกุลออกไมค์นะจ๊ะ ^^+

        รู้ถึงไหนอายถึงนั่นเลยนะเออ ฉันเคยเห็นรุ่นพี่ ม.4โดนมาแล้วสมัยฉันยังอยู่ ม.3 แล้วบังเอิญไปเดินผ่าน เหอะ (_ _*)

        “แฮ่ก ๆๆ”

        ฉันกับยัยหวายวางกระเป๋าแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ได้สำเร็จก่อนอาจารย์สุดโหดจะมา

        เหงื่อกาฬงี้ไหลท่วมเลยค่ะ ทุกคนในห้องมากันหมดแล้ว ยกเว้นก็แต่พวกฉันสองคน

        คือจริง ๆเตรียมใจไว้แล้วนะว่าเรียนกับอาจารย์ท่านนี้ชีวิตคงไม่มีเวลาว่าง

        ฉันมองไปรอบ ๆ คนอื่น ๆ ดูยังชิลอยู่ค่ะ กลุ่มหัวหน้ายังเปิด MV อะไรดูกันในมือถืออยู่เลยจ้า...

        ส่วนอีกมุมหนึ่งนั้น~

        เชี่ย โคตรอินดี้ !

        ขออภัยที่หยาบคายนะคะทุกคน แต่นายคนชื่อเอกภพนั่นก็อินดี้มากจริงอะไรจริงเพราะนายนั่นนั่งคนเดียวที่มุมสุดหลังห้อง และเอาแต่ก้มหน้าขีดเขียนอะไรในกระดาษเอสี่ตามเดิมอย่างชั่วโมงแรกที่ฉันเห็นเป๊ะเลย

        คือโต๊ะมันต้องนั่งเป็๲กลุ่มสี่คนนะ แล้วนี่... เออแต่ฉันกับยัยหวายก็นั่งกันสองคนว่ะค่ะ ประหนึ่งไม่มีใครคบ (และไม่สนคบใคร ฮ่า ๆ)

        อาจารย์อรชุนเข้ามาในห้องและสิ่งแรกที่อาจารย์พูดออกไมค์เลยคือ

        “เธอที่นั่งริมสุดหลังห้องชื่ออะไร ^^+”

        สีหน้าอาจารย์ยิ้มแต่ฉันเห็นรังสีชิ้ง ๆๆ ออกมาจากแว่นตากรอบรีของอาจารย์

        “เอกภพครับ”

        หมอนั่นตอบเรียบ ๆ ไปอีก ยกมือขึ้นดันแว่น

        “อ้อ เอกภพ มานี่ซิ มานั่งข้างหน้ากับสองสาวตรงนี้”

        “เอ๋ ???”

        ฉันและหวายร้องขึ้นพร้อมกันเพราะนิ้วมือเรียวยาวของอาจารย์ชี้มาที่โต๊ะของพวกเราค่ะ

        และนั่น... ตามคำสั่งอาจารย์อะเนอะ จะปฏิเสธได้ไงล่ะนายเอกภพลุกขึ้นแล้วเขาก็ลากกระเป๋านักเรียนแบบสะพายข้างมาวางลงบนเก้าอี้ข้างฉันค่ะ

        เป็๲อันว่าโต๊ะนี้มีสองสาวและหนึ่งหนุ่ม

        วิวดีจริง ๆ~ ข้างประตูซะด้วย ลมงี้พัดฉิว ๆๆ เหอะ ๆ

        อาจารย์เริ่มสอนเลยค่ะ พร้อมสั่งการบ้าน

        ระหว่างที่อาจารย์หันหลังเข้ากระดานไป หวายก็เริ่มชวนเอกภพคุยค่ะ

        “หวัดดีนาย” หวายพูด “ชื่อเล่นชื่อไร”

        “เอก”

        ตอบง่าย ๆ

        “อ้อ เอก ฉันชื่อหวาย นี่ชื่อแอนนะ”

        หวายแนะนำตัวแทนฉันเสร็จสรรพ รู้งานไป๊ ! =[]=

        เอกเหลือบสายตามามองฉัน

        “ว...หวัดดีนะ ^^”

        ฉันยิ้ม ๆ ไป ที่จริงฉันน่ะไม่ใช่คนสนิทกับคนเก่งขนาดนั้น

        “อืม -_-”