มนตรามหาเวทย์ ล่าล้างปฐพี

popu07(เปิดในแท็บใหม่) : เจ้าของเรื่อง

วิ้ว ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ผม เซโตะ ยูสึเกะ ผู้อยู่จุดสูงสุดของเวทย์มนต์ กำลังต่อสู้กับ มังกรพันปีอยู่ อย่างเมามันส์ เพราะต้องการสัมผัสเวทย์มนต์ที่ห่างหายไปนาน ผมอยากจะบอกทุกคนว่าผมเป็นโรคจิตชนิดอ่อนๆ ผมชอบสูดดมเวทย์มนต์เวลาต่อสู้ แถมอยากจะหอมแก้มมันราวกับมันเป็นน้องสาวของผม ผมไม่ได้โม้ ผมเป็นซิสค่อนตัวยง55555+ ที่มือขวาของผมสลักตราเวทย์แบบที่4ไว้ มันเป็นตราเวทย์รูปดอกไม้สด มันสวยงามราวกับ ครีมที่หกในถ้วยกาแฟ แต่ทว่า มันเป็นตราเวทย์ ที่ไม่สามารถพัฒนาได้อีกแล้ว พลังของมันมีกำจัดแค่ขั้น จอมปราชญ์ เท่านั้น ไม่อาจบรรลุขั้น มหาปราชญ์ได้ ถึงแม้ว่ามันจะมีข้อดีคือ มันเป็นตราเวทย์ที่จะพัฒนาได้เร็วก่อนตราเวทย์อื่นจนถึงอายุ 15ปี แต่หลังจากนั้นมันก็จะหยุดเติบโต และการที่มันหยุดเติบโต ทำให้ผมไม่เก่งขึ้นเลยในตลอดร้อยปีที่ผ่านมา ฟ้าว ฟ้าว ตูมมมมมมมมมม มังกรพันปีแสยะยิ้ม ก่อนที่มันจะถูกลูกแก้วเวทย์มนต์สายฟ้าของผมเข้าทำการโจมตีอย่างรุนแรงจนมันหล่นตกลงไปกระแทกโบราณสถาน เอ๊ะ แล้วผมเล่าถึงตอนไหนแล้วนะ เอ่อ จำได้ล่ะ เนื่องจากตราเวทย์ของผมไม่อาจจะไปถึงขั้นมหาปราชญ์ได้ ผมจึงต้องทำการเปลี่ยนมัน โดยการตามหา เทพเจ้าโปซาปุ เทพเจ้าหนึ่งเดียวที่ จะมอบ ตราอันใหม่ให้แก่ผมได้ แต่ตลอดร้อยปีที่ผ่านมาผมก็หาท่านไม่เจอ เพิ่งจะเจอเมื่อมาถึงโบราณสถานนี้ แต่ก่อนที่ผมจะขอให้ท่านเปลี่ยนตราให้ผม ดันมีมังกรพันปีเจ้ากรรม โผล่มาเล่นงานผมได้ซะนี่ เซ็งจริงๆ เปรี๊ยงๆๆๆๆๆๆๆ ระเบิดสายฟ้าลูกเล็กๆของผม ทำการสลายร่างของมังกรพันปีซะไม่เหลือซาก ผมก้มลงมองความสำเร็จของตน ก่อนจะก้าวเข้าไปในโบราณสถาน เพื่อขอพรจากเทพเจ้าโปซาปุ โดยทิ้งจดหมายเวทย์เล็กๆ ไว้ให้น้องสาวของผม มาเรียสุดที่รัก [ผมจะออกตามหาเทพเจ้าโปซาปุ ไม่ต้องออกตามหานะ มาเรียน้องรัก รักนะ จุ๊บๆ]