“ไปไหน” ถม หลุดปากถาม
“พะเนียงไม่แน่ใจว่าเราจะปลอดภัย”
“เพราะอะไร”
“อย่าเพิ่งถามเลยค่ะ ไปเถอะ”
“ไม่” เขายังกุมศีรษะ สีหน้าเหยเก “ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น”
“พี่ถม”
หญิงสาวเริ่มร้อนใจ เพราะเสียงคำรามของเครื่องยนต์เริ่มใกล้เข้ามาทุกที หล่อนพยายามจะฉุดเขาให้ลุกขึ้น แต่ด้วยรูปร่างใหญ่โตราวั์ปักหลั่น ไม่มีทางเป็ไปได้ สาวสวยหันรีหันขวาง ก่อนผลุบหายเข้าไปภายในห้องแล้วกลับออกมาอีกครั้งพร้อมอาวุธ
ลูกซองลำกล้องแฝด
ที่พาดเฉียงอยู่กับเรือนร่างอวบอั๋นของหล่อนนั้นคือ สายะุ
สีหน้าของสาวสวยดูดุดัน แววตาเป็แบบเดียวกับชาวอเวจีมหานคร กล่าวคือ อำมหิตเ็า ปราศจากความรู้สึก
“ถ้าพี่ถมไม่ไป พะเนียงจะอยู่กับพี่ พะเนียงขอปกป้องผัวด้วยตัวของพะเนียงเอง”
ร่างของสาวสวยผละออกจากห้องนั้นไม่ทันไร บุรุษหล่อเข้มก็โงหัวลุกขึ้น เพราะแว่วได้ยินเสียงคำรามของพาหนะหลายคัน สัญชาตญาณการเป็นักสู้ของเขายังใช้การได้ดีอยู่
ร่างสูงใหญ่ขยับลุก ก่อนจะล้มฟุบคว่ำหน้ากับพื้น เพราะ...
ตูม! ตูม! ตูม!
เปรี้ยงๆๆๆๆ! เปรี้ยงๆๆๆๆ!
ปัง ๆ ๆ ๆ! ปัง ๆ ๆ ๆ!
บึ้มมม! บึ้มมมม!
ะุนานาชนิดถูกถล่มเข้ามาหูดับตับไหม้
“พะเนียง พะเนียงอยู่ไหน” เขาร้องเรียกสุดเสียง
“บุกเข้าไป ตัดหัวมันมาให้กู”
เสียงะโสั่งการดังแทรกเสียงคำรามของหัวะุ จะหมายถึงใครอื่นไปไม่ได้ นอกจากหนุ่มหล่อเข้มผู้ถูกสาวงามแห่งอเวจีมหานครเรียกว่า ถม นิยมไทย
แต่กลุ่มคนที่กล้าหักหาญน้ำใจของสาวงามแห่งอเวจีมหานคร รู้จักพิษสงของหล่อนน้อยเกินไป แสงสว่างจากจันทร์ฉายสีแดงมองเห็นเงาตะคุ่มที่กำลังล้อมกรอบเข้ามาพร้อมระดมยิงะุอย่างบ้าคลั่ง ปืนในมือของหญิงสาวจึงเลือกยิงอย่างบรรจง
ตูม! ตูม!
“เข้ามาเลยไอ้พวกสวะ”
หล่อนคำราม ดวงตาลุกวาว
ตูม! ตูม!
เืสาดกระจายมลายเป็หนึ่งเดียวกับแสงรัตติกาลแดงฉาน แต่อำนาจการยิงของกลุ่มคนที่รายล้อมอยู่รอบนอกรุนแรงมากกว่า บ้านรูปทรงปิรามิดกำลังจะถล่มลงมาในอีกไม่ช้า
บึ้มมมม!
บึ้มมมม!
สาวสวยรับรู้ถึงแรงอัดมหาศาล แม้จะอยู่ในที่มั่นค่อนข้างปลอดภัย แต่ขืนยังปักหลักอยู่ที่เดิม ไม่วายถูกบ้านถล่มทับแน่
หล่อนขยับตัว พลันนั้นเอง มือใหญ่โตของใครคนหนึ่งช่วยฉุดให้ร่างของหล่อนออกจากตำแหน่งนั้นอย่างรวดเร็ว
“ว้าย”
ปัง ๆ ๆ ๆ! เปรี้ยง ๆ ๆ !
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
บรึ้มมมมม!
เสียงคำรามของอาวุธนานาชนิดที่ถูกถล่มเข้ามา ต้องเรียกว่าระดับมหาวินาศสันตะโรจริงๆและถ้าหากไม่มีเขาคนนั้นช่วยหล่อนอีกแรง
ศพของหล่อนคงพรุน
ตอนที่ล้มลงไปนอนราบกับพื้นนั้น หล่อนทาบทับบนเรือนร่างกำยำของเขา ใบหน้าแนบกับใบหน้าของเขา
หัวใจเต้นผิดจังหวะ หล่อนตกอยู่ในห้วงภวังค์ ราวกับเวลานั้นมีเพียงเขากับหล่อนเท่านั้น
“พี่ถม”
“เราต้องไปกันแล้ว” บุรุษหล่อเข้ม ผู้ยังไม่เคยยิ้มแม้แต่หนเดียวไม่ได้ตกอยู่ในภวังค์แบบเดียวกับสาวสวย เขาผลักหล่อนออกจากร่าง
ปรปักษ์ล้อมอยู่ทุกสารทิศ ต่อให้มามากกว่านี้ก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกหวาดหวั่น ในเมื่อคนที่หล่อนอยู่เคียงข้าง คือคนที่หล่อนรอคอยมานานแสนนาน และหล่อนเชื่อว่า เขาผู้นี้จะสามารถปกป้องหล่อนได้อย่างดี
บุรุษหล่อเข้มหันขวับมามองหน้าหญิงสาวแวบหนึ่ง แล้วหลุดปากออกมาอย่างหงุดหงิดว่า
“คุณยิ้มทำบ้าอะไร เรากำลังจะตายกันนะ”
“ผัวขา เมียเชื่อว่าผัวเก่งค่ะ”
เขาแยกเขี้ยว สีหน้าเคร่งเครียด
“เอาปืนมาให้ผม”
“ได้ค่ะผัวขา นี่ค่ะ เอาะุไปด้วย”
หนุ่มหล่อเข้มรู้สึกหงุดหงิดอย่างที่สุด เพราะหล่อนเหมือนไม่เกรงกลัวหรือแม้แต่จะนึกหวั่นเกรงกับสถานการณ์เลวร้ายที่กำลังบีบคั้นอยู่ในขณะนี้
“เราจะต้องไป ผมจะคุ้มครองคุณเอง...”
“สุขใจที่สุดค่ะผัวขา”
“นี่คุณ ผมกำลังซีเรียส”
“เมียไม่ซีเรียสค่ะ” พะเนียงลอยหน้าลอยตา “เพราะผัวเก่ง”
“บ้าเอ๊ย”
“อุ๊ย เถื่อนดีค่ะ เมียชอบ”
พลัน...
“หมอบลง”
ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ! ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ!
เปรี้ยง ๆ ๆ! เปรี้ยงๆ ๆ!
“เราต้องไปแล้ว”
บุรุษหล่อเข้มผุดลุกขึ้น แต่...
ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ! ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ!
ปังงงงงง!
ร่างของบุรุษหล่อเข้มต้องหมอบราบลงอีกครั้ง คราวนี้แทบจะเป็เนื้อเดียวกันกับพะเนียง เขารับรู้ถึงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเพราะ...อกตูมๆของหล่อนกับแผงอกกำยำของเขาบดเข้าหากัน
หล่อนหลับตาพริ้มราวกับอยากหยุดเวลา
“เราต้องไป...”
หล่อนกอดเอวของเขากระชับแน่น
“ไม่อยากไปเลยผัวขา อยากอยู่ท่านี้นานๆ”
“บ้า บ้าไปแล้ว”
เขาคำราม สีหน้าเคร่งเครียดสุดๆ
หล่อนลืมตา หัวเราะคิกคักกับท่าทางของเขา
“ผัวไม่รู้สึกอะไรเลยหรือคะ แต่เมียรู้สึกนะคะ”
เขาไม่ตอบ ผุดลุกรวดเร็วแล้วกระชากร่างของหล่อนให้ลุกตาม
“วิ่งตามผมมา”
“ว้าย”
พะเนียงร้องเสียงหลง แต่ร่างของหล่อนก็ไถลตามร่างสูงใหญ่ของบุรุษในดวงใจของหล่อนไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงมหากัมปนาทของะุนานาชนิด
ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ! ตูม ๆ ๆ ๆ ๆ!
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
“ว้าย ผัวขา”
พะเนียงสะดุดขาล้มลง ทว่าคนที่หล่อนเรียกผัวตัดสินใจอุ้มหล่อนขึ้นอย่างรวดเร็ว ดูพะรุงพะรัง แต่ด้วยพละกำลังที่แข็งแรง เขายังสามารถพาหล่อนไปต่อได้
และก่อนที่จะกลายเป็เหยื่อของะุ พลันนั้น ร่างของใครคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับลูกซองแฝด
ลุงสังวาล!
ตูม! ตูม!
“อย่าหยุดวิ่งพ่อคุณเอ๊ย” แกะโบอกพร้อมช่วยเปิดทางสะดวก
ตูม! ตูม!
850
![แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576170841_23264199.webp)
