บทที่ 1 - ความตายเป็นเพียงจุดเริ่มต้น

คุณเคยคิดถึงอนาคตของคุณไหม? การประสบความสำเร็จ การมีงานที่ดี การมีชื่อเสียง ร่ำรวย และมีครอบครัวที่มีความสุข? ทุกคนต่างใฝ่ฝันถึงอนาคตที่สดใสแบบนั้น แต่ผมไม่เคยจินตนาการเลยว่าชีวิตของผมจะลงเอยแบบนั้น เมื่อใดที่ผมหลับตาลง สิ่งที่ผมเห็นมีเพียงความมืดมิดและความว่างเปล่า

ผมชื่อ ทากาฮิโระ นาโอ ผมเป็นชายหนุ่มวัย 25 ปี มีผมสีดำ ตาสีเข้ม ผิวขาว และหน้าตาที่จัดว่าหล่อเหลา ผู้คนมักบอกว่าผมมีสีหน้าที่เย็นชา แต่ผมก็มีมุมที่อบอุ่น โดยเฉพาะกับคนที่ผมห่วงใย

หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย ผมก็เริ่มทำงานเป็นนักการตลาดที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น งานนี้ใช้เวลามากแต่ค่าตอบแทนไม่ดีนัก แทบไม่พอที่จะเลี้ยงดูคนสี่คน ใช่แล้ว ผมกำลังเลี้ยงดูคนอีกสามคน: แม่ของผม และพี่ชายพี่สาวสองคน

ทำไมผมถึงทำงานหนักเพื่อครอบครัวมากขนาดนี้? ผมควรจะรับผิดชอบแค่ตัวเองเหมือนคนวัยเดียวกันคนอื่นๆ สิ แต่ผมเป็นคนเดียวที่สามารถทำให้ครอบครัวนี้อยู่รอดได้ แม่ของผม ทากาฮิโระ อายาเสะ เป็นอดีตข้าราชการบำนาญซึ่งเงินบำนาญถูกใช้ไปกับหนี้สินทั้งหมด พี่สาวคนโตของผม ทากาฮิโระ นานะ มีอาการกระทบกระเทือนทางจิตใจมาหลายปี ทำให้เธอไม่สามารถทำงานได้ ส่วนพี่ชายคนโตของผม ทากาฮิโระ นากิ เป็นฮิคิโคโมริ—ขี้เกียจ ไร้แรงจูงใจ และไม่สามารถหาเงินได้

ถ้าคุณสงสัยเรื่องพ่อของผม เขาหย่ากับแม่ตอนผมอยู่มหาวิทยาลัย อันที่จริง พวกเขาแยกกันอยู่มานานก่อนหน้านั้นแล้ว ตั้งแต่ผมยังอยู่ประถมด้วยซ้ำ

สาเหตุ? เขาแอบไปสร้างครอบครัวใหม่กับผู้หญิงคนอื่น วัยเด็กของผมห่างไกลจากคำว่าน่ารื่นรมย์ แม่ของผมต่อสู้ดิ้นรนเลี้ยงลูกสามคนด้วยตัวเอง แม้จะต้องเป็นหนี้ แต่เธอก็ยังยิ้มให้พวกเราเสมอ

ในฐานะลูกคนเดียวที่สามารถทำงานหาเงินได้ ผมจึงตัดสินใจทุ่มเททั้งหมดและทำงานไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว เป้าหมายเดียวของผมคือเงิน เงิน และเงิน ในโลกนี้ ความสุขและความมั่นคงจะเกิดขึ้นได้ด้วยความมั่งคั่งเท่านั้น นั่นคือเหตุผลที่ผมรับงานพิเศษทุกอย่างที่หาได้—ทั้งงานฟรีแลนซ์ตอนกลางคืน หรือเป็นพนักงานแคชเชียร์ร้านสะดวกซื้อในวันหยุดสุดสัปดาห์

วันแล้ววันเล่า ผมทำงานหนักเท่าที่ทำได้ แต่ก็ยังไม่มีเงินเพียงพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัว หนี้ของแม่ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยฝีมือของพวกนายธนาคารหน้าเลือดเหล่านั้น หลังจากการทำงานอย่างยาวนานตลอดคืน ผมจะนอนอยู่บนเตียง ยกมือขวาขึ้นไปบนเพดาน และกางฝ่ามือออก พร้อมคิดว่า:

"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อนาคตของฉันจะเป็นอย่างไร? ฉันจะไปต่อได้ไหม?"

ทันใดนั้น ผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

"ลูกรัก ลูกคงเหนื่อยมาก แม่ทำซุปเส้นให้ มากินเถอะ" แม่พูดเบาๆ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย

"ครับแม่" ผมตอบ พลางเปิดประตูและนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

"ลูกรัก แม่ขอโทษนะ นี่คือทั้งหมดที่แม่ทำให้ลูกได้ แม่รู้สึกผิดจริงๆ ที่ทำงานไม่ได้แล้ว และต้องพึ่งพาลูก" เธอพูด พร้อมลูบแก้มผมเบาๆ ด้วยสายตาที่เป็นกังวล

"ไม่เป็นไรครับแม่ ผมยังทำงานให้พวกเราทุกคนได้ ไม่ต้องห่วงนะครับ อย่าพยายามทำงานอีกเลย—แม่จะป่วยอีกถ้าหักโหมเกินไป" ผมตอบ พยายามปลอบเธอ

แม่ของผมไม่สามารถทำงานได้อีกแล้วเนื่องจากปัญหาสุขภาพที่รุนแรง หมอบอกว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับคนในวัยของเธอ แต่ผมรู้ว่ามันคือความเครียดที่ทำให้เธอป่วย—การคิดว่าเธอจะเลี้ยงดูลูกๆ ได้อย่างไรแม้จะเกษียณแล้ว

ผมทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอในสภาพนั้น ผมจึงเลือกที่จะเป็นเสาหลักของครอบครัวนี้ ทั้งหมดก็เพื่อเหตุผลเดียว:

"เพื่อครอบครัวของผม"

แม่ของผมแค่ยิ้ม พยักหน้า และน้ำตาไหลเล็กน้อย ผมกินอาหารเสร็จแล้วกลับเข้าห้อง

ผมต้องนอนแต่หัวค่ำ เพราะพรุ่งนี้มีกะแคชเชียร์ที่ร้านสะดวกซื้อ

..

..

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมรีบปั่นจักรยานคู่ใจไปยังร้านสะดวกซื้อเพื่อทำงานพิเศษ เมื่อไปถึง ผมก็เปิดร้าน จัดเรียงสินค้า และประจำที่หน้าเคาน์เตอร์

ร้านนี้มีพนักงานไม่มากนัก แต่ละกะจึงมีคนเดียว นั่นหมายความว่าผมต้องจัดการงานต่างๆ ด้วยตัวเอง มันเหนื่อย แต่ค่าตอบแทนก็สมเหตุสมผลสำหรับงานพิเศษ

เวลาผ่านไป ทันใดนั้นลูกค้าผู้หญิงที่ผมจำได้ก็เดินเข้ามาในร้าน ผมไม่รู้ชื่อเธอ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถูกดึงดูดด้วยรูปลักษณ์ของเธอ เธอสวย ผมดำเงางามยาวสลวย แต่ดวงตาของเธอดูเหนื่อยล้า เธอคงเป็นพนักงานออฟฟิศ เมื่อพิจารณาจากชุดที่เป็นทางการของเธอ

แต่บริษัทแบบไหนกันที่ให้คนทำงานในวันเสาร์? อืม ก็มีบริษัทที่เอาเปรียบพนักงานอยู่เสมอแหละ

"มีวิตามินเสริมของยี่ห้อ X ไหมคะ?" เธอถาม

"น่าเสียดายครับ เราไม่มีของแล้ว คุณอยากได้ยี่ห้อ Y แทนไหมครับ? มีประโยชน์เหมือนกันครับ" ผมแนะนำ

"โอ้ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ" เธอพูด พลางยิ้มอย่างอ่อนโยน

หลังจากเธอช้อปปิ้งเสร็จและกำลังจะเดินออกไป ผมสังเกตเห็นชายต้องสงสัยคนหนึ่งเดินตามเธอไป ด้วยความตกใจ ผมจึงตัดสินใจตามไป แน่นอน ชายคนนั้นเดินตามเธอเข้าไปในตรอกแคบๆ

เมื่อผมไปถึงตรอก ผมเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังถูกโจรจู่โจมและต่อสู้ดิ้นรน ขณะที่ผู้ร้ายชกเข้าที่หน้าเธอ ผมรีบวิ่งเข้าไปเตะโจรจนกระเด็น

โจรดึงมีดพับออกมาและพุ่งเข้าใส่ผม แม้ผมจะดูไม่เหมือนคนที่มีฝีมือ แต่ผมมีการฝึกศิลปะการต่อสู้พื้นฐานที่ลับคมมาตั้งแต่สมัยมัธยม ผมบล็อกการโจมตี จับแขนเขา และทุ่มเขาลงกับพื้นอย่างแรง ทำให้เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

จากนั้นผมก็หันไปหาผู้หญิงคนนั้น "คุณโอเคไหมครับ?" ผมถามด้วยความเป็นห่วง

"ค่ะ... ขอบคุณที่ช่วยฉัน—" เธอพูดติดอ่าง ยังคงตกใจและร้องไห้เล็กน้อย

"ให้ผมช่วยพยุงขึ้นนะครับ" ผมเสนอ พลางยื่นมือออกไป

"ระวัง!" เธอตะโกนด้วยความหวาดกลัว

โจรยังไม่หมดสติและพุ่งเข้าใส่ผมอีกครั้งพร้อมมีด ผมหันกลับมาทันเวลาพอดี แต่คมมีดก็เฉียดสีข้างด้านซ้ายของผม ผมเตะมีดออกไปอย่างแรง และชกท้องเขา จนในที่สุดเขาก็หมดสติไป

"คุณโอเคไหม?!" ผู้หญิงคนนั้นถามอย่างร้อนรน

"ครับ ผมไม่เป็นไรครับ แค่ถลอกนิดหน่อย ไม่ต้องห่วงนะครับ" ผมตอบ พยายามทำเสียงไม่ใส่ใจ

สีหน้าหวาดกลัวของเธอค่อยๆ คลายลง หลังจากนั้นเราก็โทรแจ้งตำรวจและขอให้จับกุมโจร หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็เดินเข้ามาหาผม

"คุณไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลใช่ไหมคะ? แม้ว่าจะเป็นแค่รอยถลอก แต่มันก็มีเลือดออกนะคะ" เธอถามด้วยความเป็นห่วง

"โอ้ นี่เหรอครับ? ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมจัดการเองได้" ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"อ่า ลืมไปเลย! วันนี้ผมมีกะบ่าย ต้องกลับไปที่ร้านแล้ว!" ผมนึกขึ้นได้และรีบวิ่งออกไป

"เฮ้ เดี๋ยวก่อน! ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ชื่อ ฟุจิมากิ อาริสะ ยินดีที่ได้รู้จักและขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือของคุณนะคะ!" เธอตะโกนตามมา พลางยิ้มสดใสด้วยดวงตาเป็นประกาย ผมรู้สึกเคลิบเคลิ้มเล็กน้อย

"ผมทากาฮิโระ นาโอครับ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"ไว้เจอกันใหม่นะ" ผมเสริมอย่างเท่ๆ โบกมือพลางมุ่งหน้ากลับไปที่ร้านสะดวกซื้อ

...

...

เมื่อผมกลับมาถึงร้านสะดวกซื้อ ผมก็ทำงานจนหมดกะ แม้จะถูกผู้จัดการดุอย่างรุนแรงที่ทิ้งหน้าที่ไปก่อนหน้านี้ก็ตาม

"ไอ้เด็กเนรคุณ! ฉันให้งานแกทำ แล้วแกตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ? ตั้งแต่นี้ไป แกโดนไล่ออก!" ผู้จัดการร้านตะโกน เสียงก้องไปทั่วห้องเล็กๆ

"ผมขอโทษครับท่าน ผมไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งหน้าที่ไป ผมสัญญาว่าจะไม่เกิดขึ้นอีกครับ" ผมอ้อนวอนอย่างหมดหวังที่จะไม่เสียงานนี้ไป ท้ายที่สุดแล้ว ผมต้องการมัน—อย่างมาก

"ไม่มีข้อแก้ตัว ออกไป!" เขาตวาด พลางกระแทกประตูห้องทำงานปิดใส่หน้าผม

ด้วยใจที่หนักอึ้ง ผมเก็บของและเดินออกจากร้านช้าๆ ผมไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ แต่แล้วน้ำตาก็เริ่มไหลอาบแก้ม ขณะที่ผมปั่นจักรยานกลับบ้าน ผมมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามเย็น จมดิ่งอยู่ในความคิด จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่สีข้างด้านซ้าย

"อึก..."

ผมหยุดจักรยานและกุมสีข้างไว้ สังเกตเห็นว่ามือของผมเปื้อนเลือดที่เริ่มแห้ง

ปรากฏว่าบาดแผลเมื่อกี้ลึกกว่าที่ผมคิดไว้มาก อะดรีนาลีนคงทำให้ผมชาไปชั่วขณะ และเนื่องจากผมใส่เสื้อสีดำ เลือดจึงไม่ชัดเจนนัก

"ช่างเป็นวันที่แย่จริงๆ..." ผมพึมพำกับตัวเอง...ระหว่างทางกลับบ้าน ผมได้ยินเสียงร้องอย่างสิ้นหวังของแมวตัวหนึ่ง

"เหมียว... เหมียว..."

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม ราวกับกำลังร้องขอความช่วยเหลือ เสียงนั้นดูเหมือนจะมาจากต้นซากุระขนาดใหญ่ที่ยังไม่บาน ซึ่งเป็นต้นซากุระที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา สูงประมาณ 20 เมตร ซึ่งตั้งอยู่ริมถนน ถนนเส้นนี้ร้างผู้คน เพราะเป็นทางลัดที่รู้จักกันไม่กี่คน ผมเห็นแมวสีขาวตัวหนึ่งติดอยู่บนกิ่งไม้สูงกิ่งหนึ่ง

"แกขึ้นไปได้ยังไงเนี่ย?" ผมพึมพำอย่างงงงวย ว่าแมวตัวนั้นปีนขึ้นไปได้สูงขนาดนั้นได้อย่างไร

ผมจอดจักรยานข้างต้นไม้ และแม้จะรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย แต่ก็ตัดสินใจช่วยแมวตัวนั้น ผมทิ้งมันไว้ตรงนั้นไม่ได้หรอก

สายตาของผมพร่ามัวเล็กน้อย แต่ผมบังคับตัวเองให้ปีนต้นไม้ หลังจากพยายามอย่างหนักจนเอื้อมถึงกิ่งไม้ ผมก็อุ้มแมวขึ้นมาอย่างระมัดระวังและเริ่มปีนกลับลงมา แต่เมื่อใกล้ถึงพื้น ฝนก็เทลงมาอย่างกะทันหัน แมวตัวนั้นตกใจกับสายฝนและเริ่มดิ้นในอ้อมแขนของผม

"ว้าย—!" ผมเสียการทรงตัวและลื่นล้ม

เมื่อมองแวบแรก ผมเหมือนโดนคำสาปไปตลอดชีวิต ทำไมโชคร้ายถึงตามฉันมาตลอด!

ผมตกลงสู่พื้น

โครม!

ผมกระแทกพื้นอย่างแรง ศีรษะฟาดเข้ากับของแข็งบางอย่าง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในกะโหลกศีรษะ และผมรู้สึกถึงเลือดที่ไหลอาบใบหน้า สายตาของผมเริ่มพร่ามัว ทุกอย่างกลายเป็นสีแดง ผมมองลงไปที่แมว ซึ่งยังคงอยู่ในอ้อมแขนของผมอย่างปลอดภัย มันไม่เป็นอันตราย

"อย่างน้อย...แกก็...ไม่เป็นไร..." ผมกระซิบ เสียงของผมอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

"นี่มันจะจบลงแค่นี้แล้วเหรอ? ฉันกำลังจะตายที่นี่แล้วใช่ไหม?" เสียงของผมแผ่วลงขณะที่ทุกอย่างมืดมิดและเย็นชา

ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ผมกุมโทรศัพท์ที่ตกอยู่ข้างๆ หน้าจอแตกแต่ผมก็ยังเห็นภาพพื้นหลัง นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับผม ผมแค่อยากจะเห็นรูปแม่ พี่สาวคนโต และพี่ชายคนโตของผมเป็นครั้งสุดท้าย

"ผมขอโทษครับแม่... นานะ... นากิ"

ผมค่อยๆ หลับตาลง...

ความทรงจำในอดีตฉายแวบขึ้นมาต่อหน้า—ทีละภาพๆ พวกมันกะพริบถี่จนกระทั่งละลายหายไปในความมืด ร่างกายของผมรู้สึกชาและเย็นเยียบ ความหนาวเย็นซึมซาบเข้าสู่กระดูก ทันใดนั้น ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามา

"จะเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของฉัน? พวกเขาจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฉัน..." ความคิดนั้นก้องอยู่ในใจผม เต็มไปด้วยความเสียใจ

"ฉันไม่อยากตาย... ฉันยังตายไม่ได้..." ความมืดมิดกลืนกินผม และทุกสิ่งก็เงียบงัน...

....

....

จากนั้น แสงระยิบระยับเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้น มันสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งห่อหุ้มตัวผมไว้ ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองอยู่ในห้องแปลกๆ ที่เต็มไปด้วยหมอกจางๆ

สิ่งแรกที่ผมสังเกตเห็นคือแมวขาวที่ผมเพิ่งช่วยชีวิตไว้ มันกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่เปล่งประกาย แสงของมันจ้องมองมาที่ผม

"เดี๋ยวก่อน... แมว? นายมาทำอะไรที่นี่?" ผมถามด้วยความสับสน

"ทากาฮิโระ นาโอ ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับเลือกแล้ว!" แมวตัวนั้นพูด เสียงของมันชัดเจนและสงบ

"คุณ... คุณพูดได้เหรอ?" ผมจ้องมองอย่างไม่เชื่อสายตา ตกใจอย่างสิ้นเชิง

แมวขาวค่อยๆ แปลงร่างเป็นหญิงสาวสวยสง่า เธอมีผมยาวสลวยสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาสีฟ้าเรืองรอง และผิวพรรณที่ขาวผ่องไร้ที่ติ เธอสวมชุดราตรีที่ทำจากผ้าไหมเนื้อละเอียด และในมือถือคฑายาวประดับทอง สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจคือหูและหางแมวของเธอยังคงอยู่ ขยับเล็กน้อยขณะที่เธอยิ้มให้ผม

"อะไร... คุณคืออะไร?" ผมถาม รู้สึกหลงใหลในความงามของเธอ

"ฉันคือ เทพธิดาแห่งความเมตตา ทากาฮิโระ นาโอ เพราะความเมตตาของเจ้าที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันจะมอบพรให้เจ้าหนึ่งประการ" เธอกล่าวอย่างอ่อนโยน เสียงของเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่น

"พร? ฉัน... ฉันกลับไปมีชีวิตได้ไหม? ได้โปรดเถอะค่ะเทพธิดา ฉันต้องดูแลครอบครัวบนโลก!" ผมวิงวอน คุกเข่าลงด้วยความสิ้นหวัง

"ฉันไม่สามารถนำเจ้ากลับไปมีชีวิตในโลกของเจ้าได้"

แต่แล้วเธอก็เริ่มมองมาที่ผมอย่างเศร้าๆ และกล่าวว่า "ทากาฮิโระ นาโอ...ครอบครัวของเจ้าจะเผชิญกับโชคร้าย มันอาจนำไปสู่ความตายของพวกเขาด้วยซ้ำ"

"อะไรนั่น?! อย่าล้อเล่นนะ...มัน...เป็นไปไม่ได้" ผมพูดพลางนึกถึงความโชคร้ายทั้งหมดที่ครอบครัวเราเผชิญ และแม้แต่เพราะเรื่องนั้น ผมถึงกับต้องตาย

"น่าเสียดายที่สิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริง ฉันอยากช่วยเจ้า แต่พลังของฉันในตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับพลังอันยิ่งใหญ่ที่ก่อให้เกิดสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด เจ้าต้องช่วยฉันนะ นาโอ"

"ใครเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดนี้? ใครกำลังเล็งชีวิตครอบครัวของผม?!" ผมจับบ่าของเทพธิดาด้วยความโกรธเล็กน้อย

"ฉันยังบอกเจ้าไม่ได้ในตอนนี้ แต่เจ้าจะได้รู้คำตอบในภายหลัง เมื่อเจ้าตอบรับข้อเสนอของฉัน" เทพธิดามองมาที่ผมอย่างเป็นกังวล ทำให้ผมลดมือออกจากบ่าของเธอ

"ข้อเสนอของคุณคืออะไร? บอกผมมา! ผมจะทำทุกอย่าง! แค่บอกผมว่าต้องทำอะไรบ้าง" ผมประกาศอย่างมุ่งมั่น

"วิญญาณของเจ้าจะกลับชาติมาเกิดในร่างของวีรบุรุษที่ตายไปแล้วในอีกโลกหนึ่ง จงต่อสู้เพื่อเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดและเอาชนะจอมมารที่ต้องการจะปกครองโลกนั้น หากเจ้าตอบรับข้อเสนอของฉัน ฉันจะสามารถช่วยเจ้าในการสนับสนุนครอบครัวของเจ้าได้ ยิ่งเจ้าทำภารกิจสำเร็จมากเท่าไร รางวัลที่เจ้าสามารถมอบให้ครอบครัวบนโลกก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น" เธอกล่าวอธิบาย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเมตตาและความหวัง

"หากเจ้าทำภารกิจหลักทั้งหมดเสร็จสิ้นและจอมมารพ่ายแพ้ ครอบครัวของเจ้าก็จะหลุดพ้นจากคำสาป" เธอกล่าวอย่างมั่นใจ ทำให้ผมเชื่อเธอ

"ผมจะทำ! แต่... ผมเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ผมจะกลายเป็นวีรบุรุษได้อย่างไร?" ผมถาม รู้สึกถึงความไม่มั่นใจในตัวเองเล็กน้อย

"ด้วยพลังของฉัน ฉันจะมอบระบบให้เจ้าเพื่อนำทางและสนับสนุนเจ้าในโลกใหม่นี้" เธอกล่าวอย่างมั่นใจ

ทันใดนั้น การแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาผม คล้ายกับอินเทอร์เฟซเกม

[ความตายเป็นเพียงจุดเริ่มต้น คุณต้องการกลับชาติมาเกิดในอีกโลกหนึ่งหรือไม่?]

[ใช่ หรือ ไม่]

"จอมมารอะไรนั่น—ผมไม่สน! ผมจะปกป้องครอบครัวของผม!" ผมกล่าวอย่างหนักแน่น พลางกดปุ่ม [ใช่]

"โอ้วีรบุรุษของฉัน เจ้าแบกรับภาระของทั้งสองโลก เส้นทางของเจ้าจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเศร้า และโชคร้าย เจ้ายังมั่นใจอยู่หรือไม่?" เธอพยายามทดสอบความศรัทธาของผม

"ผมจะไม่หวั่นไหว เพื่อครอบครัวของผม ผมจะท้าทายโชคชะตาด้วยตัวเอง!!!" ผมกล่าวพลางกำหมัดแน่นและชี้ไปที่เทพธิดา

เทพธิดาแห่งความเมตตายิ้มให้ผมและจับมือผมแน่น จากนั้นเธอก็โน้มตัวเข้ามาหาผม กระซิบคาถาและปล่อยพลังออกมา

"ฉันขอโทษนะที่ฉันหยาบคายกับคุณไปหน่อย ฉันแค่สับสนกับเรื่องทั้งหมดนี้ แต่ตอนนี้ฉันพบทางที่จะปกป้องครอบครัวของฉันได้แล้ว ขอบคุณนะเทพธิดา ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด"

เธอหัวเราะเบาๆ—เสียงเหมือนกระดิ่งในฤดูใบไม้ผลิ

"ฉันรู้ว่าเธอจะต้องพูดแบบนั้น ฮิฮิ เธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย..."

"หือ?" ผมงงกับสิ่งที่เธอพูด

เธอกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่ซ่อนอยู่

"สู้ต่อไปนะ วีรบุรุษของฉัน... ของฉัน—"

คำสุดท้ายหายไปเมื่อร่างของผมสลายกลายเป็นละอองแสง

ประตูสู่โลกใหม่เปิดออกกว้างต่อหน้าผม