หลังจากย่ำเท้าผ่านเข้าประตูผี เสิ่นเชียนเกอจึงได้รู้ว่าตนเองเป็นเพียง “ตัวประกอบ” ที่ถูกลิขิต ให้มีชะตาชีวิตแสนอาภัพในนวนิยายเล่มหนึ่งเท่านั้น ตระกูลเสิ่นที่นางรักหนักหนา ยอมทุ่มเททั้งกายใจจนถึงขั้นยอมพลีกายถวายชีวิตให้ได้ กลับไม่เคยเห็นหัวนางแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน พวกเขากลับรักใคร่เอ็นดูเสิ่นเจียวเจียว ผู้ซึ่งเป็นบุตรบุญธรรมเสียยิ่งกว่าสิ่งใด และ ใช่  เสิ่นเจียวเจียวผู้นั้นต่างหากที่เป็น “นางเอก” ของนวนิยายรักประโลมโลกเรื่องนี้ สตรีผู้มีโชคดีดั่งฟ้าประทานราวกับว่าสวรรค์นั้นโปรดปรานนางมากเป็นพิเศษ  

ในที่สุดเสิ่นเชียนเกอก็ได้โอกาสกลับมาเกิดใหม่อีกครั้งบนเส้นชะตาแห่งนวนิยายเรื่องเดิม แต่ครานี้นางมีกระถางดอกไม้วิเศษที่สามารถใช้มันสั่งสมโชคลาภ ดูดดึงวาสนา ปรากฏขึ้นข้างกายด้วย !  มีเพียงการสั่งสมโชคลาภและดูดซับวาสนา(ผู้อื่น)ที่มากพอเท่านั้น จึงจะช่วยให้นางหลุดพ้นจาก “ชะตาลิขิตของตัวประกอบ” อันแสนอาภัพนี้ไปได้ หรือมันอาจถึงกับพลิกผันชะตาของชีวิตใหม่เปลี่ยนให้เสิ่นเชียนเกอตัวประกอบผู้แสนรันทดกลายเป็น “นางเอก” เสียเองก็เป็นได้ ผู้ใดจะล่วงรู้

แต่ทว่า

นามที่ปรากฏขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในใบรายชื่อแห่งโชคลาภ กลับเป็น “เยี่ยนอ๋อง” บุรุษจอมโฉดผู้แสนโหดเหี้ยม ความเอาแต่ใจ และความโหดร้ายทารุณต่อเหล่าสตรีของคนผู้นี้เป็นที่รู้กันดีทั่วทั้งเมืองหลวง แม้ฐานันดรจะสูงส่งแต่ด้วยนิสัยเช่นนี้ไม่มีคุณหนูในห้องหอหรือแม้แต่แม่หม้ายลูกติดนางใดยินยอมพร้อมใจแต่งให้แก่เขา

แต่...เพื่อโชคลาภแล้ว ...นางแต่ง！