หลังจากรับฟังข้อตกลงของคุณกำธรจบ คุณชัยชิดมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเก่าในหัวสมองครุ่นคิดลังเลใจ แต่ถ้าไม่รับข้อเสนอนั้น หนี้จำนวนมากก็ไม่มีทางใช้คืนแถมยังอาจจนตรอก ครานี้ก็จะไม่มีที่ไปจริงๆแต่ถ้าเขายอมทำตามที่ชายแก่ตัณหากลับเสนอ เขาก็จะได้เงินก้อนมาปลดหนี้จนเกลี้ยงแถมยังได้เงินสนับสนุน ในการช่วยฟื้นฟูธุรกิจโรงแรมของตนที่ตั้งท่าซบเซาจนอาจปิดกิจการในเร็ววันและเขายังได้เงินสดอีกก้อนไว้ใช้ยามขัดสน โดยแบ่งให้ลูกสาวคนละครึ่ง
แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นต้องแลกกับ...ชมพูรัก!
เขาจะเข้าข่ายขายลูกกินใช่หรือไม่แล้วเขาจะเอ่ยกับลูกสาวอย่างไร แล้วหล่อนจะตอบตกลงหรือปฏิเสธ เขาตรึกตรองถี่ถ้วนแต่ก็ยังไม่ได้บทสรุป
ครั้นมานึกทบทวนเมื่อวานขณะที่ชมพูรักนั่งอยู่ในรถด้วยกันหล่อนเล่าถึงสถานที่ฝึกงานในโรงแรมแห่งหนึ่งให้ฟังแต่อารมณ์ในตอนนั้นเขาไม่พร้อมจะรับฟังเื่ใด เื่ที่ลูกสาวเล่าเขาจึงจดจำไม่ได้แม้เื่เดียว ตอนนี้จึงมาฉุกคิดว่า จะเป็ไปได้หรือไม่ว่าโรงแรมที่ลูกสาวเขาไปฝึกงานนั้น จะเป็โรงแรมของคุณกำธร
เขาลงมาข้างล่างก็เห็นชมพูรักคอยอยู่ที่รถแล้วจึงไม่รู้ว่าหญิงสาวได้แวะคุยอยู่กับคุณนงพะงามาพักหนึ่งและลูกสาวเขาก็ไม่ได้เล่าสู่กันฟัง
ระหว่างทางที่อยู่ในรถมือสองข้างที่กำพวงมาลัยรถนั้นเย็นเฉียบและทั่วร่างนั้นเหมือนถูกใครเอาน้ำเย็นมาราดรดลงไป มันหนาวสะท้านไปทั่วร่างกับความรู้สึกผิดที่กำลังจะเอ่ยออกไป
แล้วคำพูดนั้นก็กำลังจะเป็ตราบาปแก่ลูกสาวของเขา...
“พ่อมีเื่กลุ้มใจใช่ไหมคะ หนูเห็นพ่อนั่งเงียบมาในรถตลอดทาง” คนเป็ลูกเอ่ยขึ้น คุณชัยชิดจึงหันหน้าไปมองก่อนจะตั้งสติมั่นไปกับการขับรถ
ผู้เป็พ่อใช้สายตามองถนนแต่กลับเอ่ยเสียงเรียบกับลูกสาว “ลูกจะช่วยพ่อได้ไหมถ้าพ่อเดือดร้อน”
เสียงของเขาสั่นและขาดเป็ห้วงยิ่งพอลูกสาวเอื้อมมือไปจับต้นแขนคนพูดเบาๆ น้ำตามันก็พานจะเอ่อท้นจนไหลออกมา “พ่อคะ...ถ้าพ่อเห็นว่าหนูช่วยได้ ก็บอกเถอะค่ะ หนูยินดี”
“พ่อเป็หนี้หลายสิบล้าน...” เขาถอนหายใจหนักหน่วง “มีคนจะช่วยเหลือใช้หนี้สินให้พ่อ แต่ว่า...”
หญิงสาวเริ่มมีสีหน้าลำบากใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่หล่อนก็ยังพูดให้กำลังใจ “ทำไมมันเป็เงินก้อนใหญ่นักล่ะคะพ่อ หนูเองก็มีเงินเก็บแค่หลักแสนเท่านั้นหนูจะช่วยพ่อได้ยังไงคะเนี่ย”
ชมพูรักเสียงเครือเพราะคิดว่าหนทางของตนเองก็คงช่วยบิดาไม่ได้ “แล้วคนที่เขาจะช่วยพ่อ เขามีข้อแม้อะไรหรือคะ”
“คนที่เขาจะช่วยพ่อ เขาจะขอลูกไปเป็ภรรยา”
คุณชัยชิดพูดรัวเร็วแม้ท้ายประโยคเสียงจะเบาและฟังไม่ได้ศัพท์ แต่มันก็ยังดังก้องอยู่รอบหูสองข้างจนเมื่อถึงบ้านแล้ว คำแจกแจงที่ผู้เป็พ่อเอ่ยถึงหนทางรอดก็ยังวนไปเวียนมาไม่รู้จบ
.....................................
312K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
