ตอน 1 บทนำ

“จะไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ”  น้ำเสียงชวนหาเรื่องพูดดังขึ้นจากหญิงสาวหน้าตาสวยคม เอื้อมมือข้างหนึ่งไปจับที่ข้อมือของผู้หญิงตัวเล็กร่างบาง กำข้อมือเล็กๆ นั้นแน่นราวกับว่าอยากจะบีบให้กระดูกหักคามือ

“ตอนพูดให้คนอื่นเขาแตกแยกกัน ทำไมปากเก่งจัง” สาวสวยหน้าคมกระชากข้อมือเล็กๆ นั้นสุดแรง ดึงให้หล่อนคนนั้นเข้ามาใกล้มากขึ้น คำพูดด้วยน้ำเสียงที่กระแทกแดกดัน สายตาที่โกรธแค้นเคืองมองจ้องจนตาแทบจะหลุดออกจากเบ้าตา

“ปล่อย อย่ามายุ่ง” สาวตัวเล็กร่างบางพยายามแกะมือของสาวสวยหน้าคมออก แต่ทำยังไงก็สู้แรงไม่ไหว

“ทำไม ทำไมจะยุ่งไม่ได้ ในเมื่อเธอเองที่มายุ่งกับฉันก่อน” พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง กัดฟันแค้นเปล่งเสียงลอดฟันออกมาอย่างน่ากลัวในอารมณ์โมโหร้ายที่กำลังเริ่มไล่ระดับขึ้นไป

“มันก็สาสมกับสิ่งที่เธอทำแล้วนี่ เธอมายุ่งกับคนรักของฉัน ทั้งที่เธอก็รู้ว่าเขามีเจ้าของอยู่แล้ว สิ่งที่เธอเจอมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ” ถึงจะตัวเล็กแต่ใจไม่เล็ก ฮึดสู้พูดต่อปากต่อคำด้วยสีหน้าและแววตาที่ท้าทายฝ่ายตรงข้าม แสดงความไม่กลัวออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายเกรี้ยวกราดขึ้น

“ของแบบนี้ ฉันจะบอกเธอให้นะ ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก อีกอย่างผัวของเธอก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อน” ทั้งบีบข้อมือให้แน่นขึ้น กำจนสุดแรงมือ พ่นประโยคเยาะเย้ยออกไปให้ทิ่มแทงใจลึกลงไปอีก

“หน้าด้าน ไร้ยางอาย มายืนเฝ้าผัวคนอื่นทั้งที่เมียเขาก็อยู่ ทุเรศ”  อีกฝ่ายตอบโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ให้กับฝีปาก

(หัวเราะอย่างสะใจ เมื่อฟังคำด่าทอนั้น พร้อมปรบมือเป็นจังหวะดูคล้ายคนบ้า ไร้สำนึกอย่างที่โดนด่าเสียจริง)

“ไร้ยางอายนะเหรอ สิ่งที่ฉันเจอมันยังน้อยไปนะเหรอ เธอจำเอาไว้นะ ทุกอย่างต้องชดใช้ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดแลกสลายเท่านั้น” น้ำเสียงกระแทกดังขึ้นตามระดับอารมณ์ ค่อยๆเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิมด้วยสายตาเหลือกกลมโต กัดฟันพูดด้วยอารมณ์น่ากลัว แต่ยังไม่ทันไรก็ถูกห้ามปรามจากบุคคลอื่นเอาไว้ จึงยอมจบศึก ณ เวลานี้

“ผัวของเธอน่ะเหรอ หวงมากใช่มั้ย  แต่ฉันจะเอา ฉันจะเอาผัวของเธอได้ยินชัดแล้วเนอะ ทำอะไรเอาไว้ ฉันทำกลับบ้าง ต้องรับมันให้ได้ ทนมันให้ไหวนะ และอย่าเพิ่งอกแตกตายไปก่อนล่ะ เพราะฉันเพิ่งจะเริ่ม” แต่จะยอมจบโดยไม่ทิ้งข้อความไว้ย้ำเตือนเลยก็คงจะเสียเที่ยว จึงพูดด้วยสีหน้าท่าทีอารมณ์และน้ำเสียงที่สะใจ รอยยิ้มแบบผู้ชนะเย้ยหยันของสาวสวยหน้าตาใสซื่อ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปฝั่งทางด้านตรงข้าม และเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นผู้ถูกกระทำ แสร้งแกล้งแสดงทำสีหน้าเศร้าเหมือนคนขี้กลัวและรู้สึกผิด ตรงกันข้ามกับเมื่อกี้ซะเหลือเกินนะ

-ปลายฟ้า ปลายฟ้ารุ่ง-