เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 27 – เมืองฉางเฟิงและเหล่าเงาลับ

เมืองฉางเฟิงแม้จะเป็นเพียงเมืองชายแดน แต่กลับซ่อนความลึกลับไว้มากกว่าที่เห็น ภายในตรอกหลังโรงเตี๊ยม 'หมอกสุราสามคืน' หลี่เหวินกับไป๋หลานกำลังนั่งดื่มชาใต้โคมไฟที่ส่องสลัว ดาบหลานเยี่ยวางพาดอยู่ข้างผนังไม้

“เจ้าจะไม่ถามข้าเลยหรือ ว่าข้าคือใคร?” ไป๋หลานเอ่ยถามขณะยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“ข้าคิดว่าเจ้าคงกำลังถามตัวเองมากกว่าที่จะถามข้า” หลี่เหวินตอบ พร้อมส่งยิ้มขี้เล่นให้

นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรก

“ข้าชินกับการเฝ้าดู…ไม่ชินกับการถูกมองทะลุแบบนี้”

...

ขณะเดียวกัน ในชั้นใต้ดินของโรงเตี๊ยม ผู้อาวุโสชุดม่วงของตระกูลอวี้กำลังประชุมลับกับตัวแทนจากสำนักเงามืดและสมาพันธ์พ่อค้าตะวันตก

“หลี่เหวิน...เด็กที่ครอบครองกระบี่หลานเยี่ย งอกเงยในหมู่บ้านกระจ้อยร่อย แต่มีสายเลือดของอดีตชะตาหกและนักล่าผู้ไร้พ่าย” ชายชรากล่าวขณะจ้องไปยังภาพวาดบนโต๊ะไม้ไผ่

“เราควรจับเขามา...ก่อนที่ ‘มัน’ จะเคลื่อนไหว” ตัวแทนสำนักเงามืดพูดเสียงเบา

อีกคนแย้งขึ้น “หรือเราควรเข้าร่วมกับเขา? จักรพรรดิที่เที่ยงธรรมคนต่อไปอาจเป็นเขาก็ได้”

การประชุมจบลงด้วยความไม่ลงรอย...แต่เงามืดกำลังเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ

...

รุ่งเช้า หลี่เหวินเดินทางออกจากเมืองมุ่งหน้าสู่เขาชิงหลิง ที่นั่นมีสำนักโบราณ “หยกไท่ซวี” ที่ว่ากันว่าเก็บความรู้การบ่มเพาะสายโบราณไว้ โดยมี “คัมภีร์ลมหายใจมังกร” ที่เป็นจุดหมายของเขา

ระหว่างทาง เขาและไป๋หลานได้พบกับเด็กชายสามคนจากหมู่บ้านอีกฝั่งที่ถูกกลุ่มโจรจับไว้ในป่าไผ่ ทั้งคู่ช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว

การต่อสู้ครั้งนี้แม้ไม่ใหญ่โต แต่เผยให้เห็นความเปลี่ยนแปลงในหลี่เหวิน เขาเริ่มสั่งการ ร่วมมือ วางแผน และเลือกใช้กำลังเท่าที่จำเป็น

หลังต่อสู้ หลี่เหวินพูดกับเด็กทั้งสามว่า

“ถ้าพวกเจ้าอยากปกป้องหมู่บ้าน อย่ารอให้ใครมาช่วย...จงฝึกฝน พัฒนา แล้วปกป้องด้วยตัวเอง”

คำพูดนั้นทำให้หนึ่งในเด็ก — ไป๋จิง — ขอติดตามหลี่เหวินต่อเพื่อฝึก

...

ถึงแม้หลี่เหวินจะปฏิเสธ แต่ก็ยอมให้เด็กชายตามไปยังหมู่บ้านหยุนหลิงชั่วคราว พร้อมกับให้เขาฝึกวิธีหายใจพื้นฐานตามคัมภีร์ภายในเบื้องต้นของตระกูล

เมื่อคณะเดินทางใกล้ถึงชายป่าแห่งหนึ่ง มีเสียงแตรดังขึ้น พร้อมกลุ่มคนสวมชุดคลุมดำพุ่งออกมาจากพุ่มไม้

“หลี่เหวิน ส่งกระบี่นั่นมา แล้วพวกเจ้าจะปลอดภัย!”

“ไม่เอาอีกแล้วสินะ...” หลี่เหวินกระชับดาบในมือ “งั้นก็มาลองดู!”

...

การต่อสู้อีกครั้งเริ่มต้นกลางป่าทึบ ท่ามกลางแสงจันทร์และกลิ่นเลือด ไป๋หลานปกป้องเด็กน้อย ขณะหลี่เหวินใช้กระบวนท่าใหม่ที่เขาเพิ่งคิดขึ้นเอง — "เกล็ดมังกรตวัดหาง" — สะบัดแรงดันลมปราณกวาดล้างศัตรูเบื้องหน้าในพริบตา

ร่างทั้งหมดล้มลงเงียบงัน

แต่ก่อนจะถอนใจ ได้ยินเสียงผู้หญิงหัวเราะเบา ๆ จากยอดไม้

“กระบวนท่าเจ้าสวยดี...แต่ยังเร็วไปนัก เด็กน้อย”

ร่างในชุดม่วงพร้อมหน้ากากเงินปรากฏขึ้น นางคือ “มู่ซิน” ผู้สืบข่าวอันดับหนึ่งแห่งสำนักอวิ๋นหรง และสายลับที่ขึ้นตรงกับ...ท่านชะตาเจ็ด

“เจ้าไม่ใช่ศัตรูข้า...แต่ก็ยังไม่ใช่มิตร” นางทิ้งถุงผ้าลงมา ภายในคือม้วนจดหมายลับ

หลี่เหวินเปิดดู มันเขียนเพียงประโยคเดียว:

> “ถ้าอยากรู้ว่าเจ้าเป็นใคร...จงมาหาข้าที่ปากเหวตะวันตก ก่อนแสงจันทร์ส่องเต็ม”

หลี่เหวินเงยมองจันทร์ที่กำลังใกล้เต็มดวง

“ดูเหมือน...ข้ายังพักไม่ได้จริง ๆ”