ข้าไม่ได้ตั้งใจ
เปลือกตาที่เคยหนัก บัดนี้กลับเบาหวิว ไม่มีร่องรอยของความอ่อนเพลียหลงเหลืออยู่อีก จงลั่วยันตัวเองให้อยู่ในท่านั่ง เขามองดูรอบ ๆ ด้วยความแปลกใจ เพราะเท่าที่จำได้ เขาหลุดเข้ามาในห้องขนาดเล็กที่มืดสนิท แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็ห้องที่สว่างไสว ทำให้เขาต้องนึกย้อนไปถึงผนังเรืองแสง ของห้องสมบัติลับในถ้ำัเมื่อชีวิตที่แล้ว แถมด้วยอากาศที่ดูเหมือนจะสามารถหายใจได้อย่างปกติ ไม่เหมือนสภาพของห้องปิดทึบอีก
เมื่อสำรวจรอบ ๆ แล้วเขาก็หันมาสำรวจตัวเอง จงลั่วมองดูิัที่แขนตัวเองด้วยความแปลกใจ เพราะมันขาวราวกับไร้สีเื รวมถึงร่างที่ซูบผอมก่อนหน้า กลับยิ่งแห้งเหี่ยวลงไปกว่าเก่า ราวกับเป็เพียงหนังหุ้มกระดูก และยังรู้สึกว่าลำตัวหดสั้นลง แผ่นหลังก็งองุ้มลงกว่าเก่าเล็กน้อย แต่ที่น่าแปลกคือเขากลับไม่รู้สึกอ่อนเพลียแม้แต่น้อย
เมื่อการสำรวจร่างกายภายนอกผ่านไป จงลั่วจึงทดลองเรียกใช้ทักษะอีกครั้ง แต่ดูเหมือนความสามารถนั้นจะหายไป ทักษะที่ติดมาจากโลกเก่าอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น
"เฮ้ออออ..."
จงลั่วถอนหายใจยาวด้วยความท้อใจ แล้วจู่ ๆ ก็เกิดเสียงดังสนั่นของบางอย่างขึ้น ทำให้จงรั่วเผลอยื่นหน้าออกไปมองยังทางเข้ามิติปิด ฝุ่นจากภายนอกห้องทดลอง ปลิวกระเด็นเข้าใส่จงลั่วจนต้องหดหัวกลับเข้ามา
นี่มันเกิดอะไรขึ้น ถ้าที่เราเห็นนั่นตาไม่ฝาด ข้างนอกนั่นมันคือพื้นดิน จงลั่วขยี้ตา ก่อนจะมุดออกไปดูอีกครั้ง และพบว่าบัดนี้ห้องใต้ดินของปราสาทเกสโต หายไปเสียแล้ว แต่กลับกลายเป็ลานกว้างขนาดใหญ่ ที่มีเสาหินสลักดูโอ่อ่า แถมด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ราวกับมีสวนดอกไม้ที่ข้างใต้นี้
จงลั่วสำรวจภายในช่องมิติปิดอีกครั้ง เขาเหลือบไปเห็นหินรูปแปลกประหลาดที่มุมหนึ่งของห้อง แม้จะไม่รู้ว่าคือสิ่งใด แต่เขาหยิบมันขึ้นมายัดเข้าไปในอกเสื้อ
แต่เมื่อััถูกที่อกเสื้อ...จงลั่วก็ต้องประหลาดใจเพราะในเสื้อของเขา ขนมปังที่เคยยัดซ่อนไว้ กลับย่อยสลายกลายเป็ฝุ่นผง แม้จะเกิดความสงสัยขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้จงลั่วรั้งรอที่จะออกไปจากมิติปิดอันคับแคบนี้
เมื่อร่างของจงลั่วผ่านออกไปมิติปิดนั้นก็กำลังจะหายไป แต่เขาไหวตัวทันเขาเอาของบางสิ่งยัดไว้ระหว่างช่องมิติ และโลกข้างนอก มิติปิดจึงเปิดอ้าไว้อย่างนั้น
เมื่อเห็นว่าวิธีการนี้ใช้ได้ผลจงลั่วจึงเลือกที่จะออกสำรวจโดยรอบอย่างไร้กังวล แต่เมื่อเดินห่างช่องลับ จงลั่วก็หันกลับไปมองดูมันแวบหนึ่งก่อน จะยืดแขนกางออก และบิดี้เีอย่างสบายอารมณ์
"อา...อากาศภายนอกช่างสดชื่นจริง ๆ" เขายืนสูดหายใจอยู่พักใหญ่ "ว่าแต่ที่นี่มันคือที่ไหนกัน"
เมื่อทักษะในการสอดแนม รวมถึงทักษะค้นหาระดับตำนานอย่างกูเจอ ไม่สามารถใช้ได้อีก ทำให้จงลั่วต้องอาศัยสองขาในการเดินสำรวจเพียงอย่างเดียว
จงลั่วเลือกที่จะเดินตามกลิ่นหอมของดอกไม้ไป จนในที่สุดเขาก็มาถึงบ่อน้ำพุร้อนเปิดโล่ง ไอน้ำพวยพุ่งขึ้นมาจากบ่อ จงลั่วมองดูสภาพอันสกปรกของตัวเอง และไม่รอช้าที่จะถอดเสื้อผ้า และะโลงไปแช่ในบ่อน้ำร้อนทันที
น้ำอุ่น ๆ ที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้จงลั่วรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก แต่แล้วความสุขนั้นก็ต้องชะงักลง เมื่อมีเสียงฝีเท้า กำลังมุ่งตรงมาทางนี้
จงลั่วไม่มีทางเลือกอื่นอีก เขามองหาที่ซ่อนตัว และก็ดูเหมือนว่า์ยังเป็ใจ เพราะที่มุมหนึ่งของบ่อน้ำร้อน มีโขดหินใหญ่ ที่พอจะซ่อนตัวได้อยู่ เขารีบพุ่งเข้าไปหลบที่หลังซอกหินในทันที
"ฮิ ฮิ ฮิ วันนี้บ่อน้ำร้อนจะเป็ของเราแต่เพียงผู้เดียว" เด็กสาวผมทองวัยราวสิบห้าสิบหก ห่อตัวด้วยผ้าขนหนูสีขาว ปรากฏขึ้นที่ทางเข้าบ่อน้ำร้อน เงาร่างจาง ๆ ของเด็กสาวที่กำลังหย่อนขาข้างหนึ่งลงแช่น้ำ อยู่ที่ริมบ่อน้ำร้อน ปรากฏขึ้นต่อสายตาจงลั่ว แม้จะถูกบดบังด้วยไอน้ำที่หนาแน่น แต่เขาก็รับรู้ได้ว่า หล่อนเป็เด็กสาวที่งดงามยิ่งนัก
จงลั่วยืนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง แต่สองตากลับจับจ้องร่างอันขาวผุดผ่องของเด็กสาวอย่างไม่วางตา
ผ้าขนหนูผืนน้อยถูกวางไว้ที่ริมขอบบ่อ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่สมบูรณ์เต็มอิ่มของเด็กสาววัยแรกแย้ม เสียงน้ำแตกกระจายเมื่อเด็กสาว กระโจนลงไปในบ่อน้ำร้อน
จงลั่วที่ตอนนี้เืลมสูบฉีดจนร้อนผ่าวไปทั้งตัว เขายืนตัวแข็งทื่อ ภาพที่เห็นตรงหน้าช่างงดงาม ความอัดอั้นที่เคยมีั้แ่ชาติก่อน ผลักดันให้บางสิ่งมีการเคลื่อนไหว และเ้ากรรมเมื่อเขาพยายามเบี่ยงตัวเพื่อหลบสายตาของเด็กสาย เ้าสิ่งนั้นดันกระทบเข้ากับแง่งหินที่ยื่นแหลมออกมา จนเขาเผลออุทานออกมาด้วยความเ็ป "โอ๊ย"
"นั่นใคร" เด็กสาวรีบว่ายไปหยิบผ้าผืนน้อยขึ้นมาปิดส่วนสงวนทันที
...เอาไงดีวะจงลั่ว...หนึ่ง...สอง...สาม ลูกผู้ชายทำแล้วต้องรับผิดชอบ
"ข้าไม่ได้ตั้ง...."
"กริ๊ดดดดดดดด !!!" เสียงกรีดร้องของเด็กสาวดังลั่น "ผีพรายน้ำ!" เด็กสาวพุ่งขึ้นจากบ่อน้ำวิ่งเตลิดหายไปในพริบตา เหลือเพียงจงลั่วที่ยังคงยืนแข็งค้างอยู่ในบ่อน้ำ
98
