"เทียนลี่! เจ้าทำผิดกฎสวรรค์ร้ายแรง! บังอาจเมาสุราหมื่นปีแล้วเผลอไปปลุกปีศาจบรรพกาลตื่นขึ้นมา!"

​เสียงกึกก้องของเง็กเซียนฮ่องเต้ยังดังวิ้งๆ อยู่ในหู ข้า... 'เทพธิดาหมื่นบุปผา' ผู้เลอโฉมและทรงพลัง ได้แต่ก้มหน้าเถียงในใจ

​ก็ใครมันจะไปรู้เล่า! ว่าไอ้ซากแห้งๆ นั่นคือจอมมาร! ข้านึกว่าเป็นดอกเบญจมาศเหี่ยวเฉา เลยแค่ดีดนิ้วแบ่งปันพลังชีวิตให้หน่อยเดียวเอง!

​"โทษทัณฑ์ของเจ้าคือต้องจุติลงไปชดใช้กรรมในโลกมนุษย์! จงไปลิ้มรสความยากลำบากเสียให้พอ!"

​ตูม!!!

​แสงสว่างวาบหายไป ความทรงจำอันยิ่งใหญ่ของเทพเซียนยังอยู่ครบถ้วน แต่ทำไม... ทำไมข้าถึงขยับตัวไม่ได้ดั่งใจ?

​"อุแว้! อุแว้!"

​เสียงร้องไห้จ้าดังลั่น ข้าพยายามจะตะโกนว่า 'ข้าคือเทพเซียนนะเว้ย!' แต่เสียงที่ออกไปกลับเป็นเสียงทารกน่ารำคาญ

​นี่ข้าต้องมาอยู่ในร่างก้อนแป้งเปียกนี่จริงๆ หรือ? แถมมองไปรอบๆ... หลังคาก็รั่ว พื้นก็เป็นดิน นี่มันบ้านคนหรือรังหนูเนี่ย!

​สวรรค์! ท่านส่งข้ามาดัดนิสัย หรือส่งข้ามาอดตายกันแน่! คอยดูเถอะ เทียนลี่คนนี้จะไม่ยอมตกอับ ข้าจะรวยให้สวรรค์สะเทือนเลยคอยดู!