[ไข่ข้าวเล่าเื่]
่เย็นหลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรมที่ห้องเชียร์ ผมเก็บของเข้ากระเป๋า แต่ซิปกระเป๋าดันเสียซะก่อน มันรูปขึ้นได้แค่ครึ่งเดียวแล้วก็ติดแน่นไม่ยอมเลื่อนต่อ
“เฮ้อ…ซ่อมยังไงเนี่ย” ผมพึมพำกับตัวเอง
ไอ้ติณห์เอานิ้วมาวางบนนิ้วผมอย่างระวัง เป็การหยุดไม่ให้ผมฝืนรูดซิปกระเป๋าสะพายต่อ
“ใจเย็นๆอย่าฝืน กลับห้องเอาเทียนถูที่ซิป ก็ใช้ได้แล้ว”
“แล้วมึงมีเหรอ”
“อืม มี”
“ดีจริง มึงเป็โดเรม่อนหรือไง มีทุกอย่างเลย”
“ก็ได้ ถ้าอยากให้เป็”
“หะ ว่ายังไงนะ”
“ไม่มีอะไร”
ผมกำลังสนใจซิปที่เสียอยู่จนไม่ทันฟัง เมื่อถามอีกครั้ง ไอ้ติณห์กลับตอบว่าไม่มีอะไร ทั้งที่ดูเหมือนมี ทำเอาผมงงไปสิครับ แต่ช่างเถอะ ในเมื่อบอกไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไร ผมไม่ใช่คน คิดมากอะไรอยู่แล้ว
... ♡…
“ไอ้ไข่ เย็นนี้กินข้าวด้วยกันไหม?”
ผมกับไอ้ติณห์ที่กำลังเดินไปโรงอาหารต้องหยุดชะงัก เมื่อไอ้หอยโผล่หน้ามาถึงก็ถามประโยคชวนขนลุก แถมยังยิ้มกวนๆ เหมือนกำลังโปรยเสน่ห์จีบสาวใส่ผมอีก
“ปีหนึ่งต้องกินข้าวในโรงอาหารพร้อมกันอยู่แล้วป่ะ”
ผมตอบแกนๆไม่อยากปฏิเสธอย่างโจ่งแจ้งนัก หากมันไม่ทำตัวรุ่มร่าม มองผมแปลกๆ พูดจาแปลกๆ ก็พอจะเป็เพื่อนกันได้อยู่หรอก
“กูหมายถึงนั่งด้วยกัน”
“โต๊ะที่กูนั่งเต็มแล้ว”
“อย่างนั้นมึงก็มานั่งโต๊ะกู”
ผมยังคงแกล้งโง่ต่อไป แต่เหมือนไอ้หอยจะยังไม่ยอมถอย ผมเลยหงุดหงิดรำคาญขึ้นมาจริงๆ
“ไอ้หอย อย่ามายุ่งกับกูได้ไหม กูไม่อยากกินข้าวกับมึง”
“อ้าวไอ้ไข่ ทำไมทำหน้าเหมือนจะฆ่ากูซะขนาดนั้น อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ ว่ามึงไม่ชอบกู”
เออ มึงก็รู้นี่ แล้วมึงก็ยังจะมายุ่งกับกูอีกทำไม ผมล่ะงงใจกับคำพูดกวนประสาทของไอ้หอยไส้ตันนี่จริงๆ นี่ผมควรจะมึน หรือมันเมาอากาศอยู่กันแน่วะ
“รู้ก็ดีแล้ว จะไปไหนก็ไปไป๊ นี่ยังไม่ใช่เวลาที่มึงกับกูต้องมาผูกมือติดกัน โน่นไอ้แฝดโอ๊ตเอ็มกวักมือเรียกกูแล้ว ไม่ต้องตามมานะ” ผมรีบวิ่งออกไปหาไอ้แฝดตัวกวนที่มันยืนกวักมือเรียกผมยิกๆ แทนที่จะเข้ามาช่วย
นี่ล่ะครับ เพื่อนสนิทของผม แค่โบกมือให้กัน นี่ก็เรียกว่าช่วยแล้ว
“หึ ไอ้ไข่ อย่าคิดว่ามึงจะหลีกเลี่ยงกูได้ตลอดไป” หอยยิ้มเ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินตามมา
“ไอ้หอย นี่มันอะไรอีกแล้ว! ไม่รู้จักคำว่า ‘หยุด’ หรือไง?”
ไอ้หอยยังคงยิ้มกวนๆ โดยไม่รู้ตัวว่าผมจะทนไม่ไหวแล้ว
“ไอ้ไข่ทำไมต้องรังเกียจกูขนาดนี้ แค่นั่งกินข้าวด้วยกันเอง”
“อย่ามายุ่งกับกูเลย กูไหว้ล่ะ ไปหลอกไปหลอนคนอื่นบ้างเถอะมึง เชี่ย แค่อยู่กับมึงในห้องกูก็หลอนพอแล้ว”
ผมรู้สึกเหมือนมีสายตามองมาจึงหันไปมองด้านหลัง เห็นไอ้ติณห์ที่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังผม ั้แ่เริ่มรู้จัก ไอ้ติณห์ไม่ใช่คนพูดเยอะ แต่ทุกสิ่งที่เขาทำกลับแสดงออกถึงความใส่ใจ และตอนนี้ก็เอาแต่มองผมกับไอ้หอยด้วยสายตานิ่งๆ
... ♡…
นี่ก็คงช่วยเหมือนกัน คงจะต้องเรียกว่า ช่วยจับตามองสินะ
เป็เพื่อนที่ดีตามที่สัญญาไว้จริงๆ !
แต่ได้โปรดช่วยแบบแสดงออกให้มากกว่านี้หน่อยได้ไหม ผมอึดอัดจะตายอยู่แล้ว
ผมมองไอ้ติณห์ด้วยสายตาขัดเคือง แล้วมันก็เหยียดมุมปากขึ้นนิดๆ ดวงตาคมมีแววล้อเลียนแต่นั่นไม่เท่ากับคำพูดของมัน
“อ้อ ... ผัวเมียทะเลาะกันอีกแล้วสินะ”
“ไอ้ติณห์!! มึงแหกตาดูให้ดีๆนะ มีส่วนไหนที่กูแสดงออกว่า ชอบไอ้หอยหลอดนี่ครับ อย่าพูดอะไรที่ทำให้กูกินข้าวไม่ลงเลย ไม่งั้นกูจะโกรธจริงๆแล้วนะ”
“ได้”
อะไร ‘ได้’ ของมัน ผมรู้สึกหัวใจกระตุก ‘ได้’ นี่คือ ผมจะโกรธมันก็ได้ ยังไงมันก็ไม่แคร์น่ะเหรอ
แต่ผมต้องหยุดความคิดฟุ้งซ่านไว้แค่นั้น เมื่อไอ้ติณห์ยอมขยับออกจากข้างหลังผม ใช้แขนยาวไปคล้องคอไอ้หอย แล้วพาเดินออกไปอีกด้านไกลๆ แล้วก็ไม่รู้ไปพูดอะไรกัน ไอ้หอยถึงไม่เดินตามไอ้ติณห์กลับมาอีก
มันยืนนิ่งอยู่แค่ตรงนั้น แต่ท่าทางของไอ้หอย ทำให้ผมสงสัยจริงๆว่า ไอ้ติณห์พูดอะไร ผมรอจนไอ้ติณห์เดินกลับมา ตั้งใจจะถาม แต่เมื่อนึกแล้วว่า ผมจะต้องอยากรู้ไปทำไม ยังไงผมก็ไม่ได้แคร์อะไรไอ้หอย มันจะรู้สึกยังไง ทำหน้ายังไง ก็แล้วแต่มันเถอะ เอาเป็ว่าไม่มากวนผมอีกก็พอ
จากคำถามผมเลยเปลี่ยนเป็คำว่าขอบคุณเบาๆ และผมก็ได้รับเสียงทุ้มเบาๆกลับมาสั้นๆปนกับเสียงหัวเราะว่า
“ไม่เป็ไร”
ไอ้ติณห์ยื่นมือมาลูบหัวผมช้าๆนิ้วใหญ่ที่แทรกเข้ามาในเส้นผมคล้ายจะกดคลึงนวดศีรษะให้ผม มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น ความรู้สึกหงุดหงิด หายเป็ปลิดทิ้ง
“หายกัน”
ไอ้ติณห์พูดสั้นๆ ยิ้มบางๆ ยังคงเดินต่อข้างๆผม แต่ผมสงสัยอะไรว่า หายกัน หรือผมเคยไปทำอะไรให้มันหงุดหงิด มันเลยมาแหย่ให้ผมหงุดหงิดบ้าง?
... ♡…
[ติณห์เล่าเื่]
ผมมองท่าทางกระฟัดกระเฟียดของไข่ข้าวอย่างวิเคราะห์ แม้เขาจะพยายามปั้นหน้าเรียบเฉย แต่แววตาไม่โกหกเลยสักนิด เขากำลังหงุดหงิดมากจริงๆ กับไอ้ธนา หรือ ‘ไอ้หอย’ ที่ดูเหมือนจะไม่รู้จักคำว่าหยุด
ถึงตอนไข่ข้าวโมโหจะดูน่ารักแค่ไหน ผมก็ต้องเปลี่ยนสายตาหลือบมองธนาอีกครั้ง ธนายิ้มเ้าเล่ห์ แต่แฝงไปด้วยความดื้อด้านและไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ท่าทางเหมือนกำลังท้าทายไข่ข้าว ซึ่งทำให้ผมตัดสินใจอะไรบางอย่างแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ต้องทดสอบดูก่อนว่าเ้าตัว้าหรือเปล่า
“อ้อ ... ผัวเมียทะเลาะกันอีกแล้วสินะ”
“ไอ้ติณห์!! มึงแหกตาดูให้ดีๆนะ มีส่วนไหนที่กูแสดงออกว่า ชอบไอ้หอยหลอดนี่ครับ อย่าพูดอะไรที่ทำให้กูกินข้าวไม่ลงเลย ไม่งั้นกูจะโกรธจริงๆแล้วนะ”
ผมหัวเราะเบาตอบสั้นว่า “ได้” เมื่อเ้าตัว้า ผมก็ไม่ได้ยุ่งโดยไร้ความหมาย ผมขยับเข้าไป ใช้แขนคล้องคอธนาเบาๆ ทำเหมือนว่าเราเป็เพื่อนสนิทกัน ทั้งที่จริงๆแล้วผมแทบไม่อยากจะเข้าใกล้เขาด้วยซ้ำ
“ไปคุยกันหน่อย”
“อะไรของมึง? จะลากกูไปไหน?”
ผมพูดเสียงเรียบ แล้วพาธนาเดินออกไปอีกด้านหนึ่ง ธนาหันมามองผมด้วยสายตางุนงง
“ก็แค่พูดเื่เล็กๆ น้อยๆ ที่นายควรรู้”
ผมตอบพลางพาธนา เพื่อนร่วมสาขา เดินออกไปให้พ้นระยะสายตาของไข่ข้าว เมื่อเราอยู่ในมุมเงียบๆ ห่างจากไข่ข้าวพอสมควร ผมปล่อยมือจากธนา และหันมามองเขาอย่างจริงจัง
“หยุดได้แล้วธนา เลิกยุ่งกับไข่ข้าว”
“แล้วทำไมกูต้องหยุดวะ? กูไม่ได้ทำอะไรผิด” ธนาหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างไม่แคร์
“นายอาจจะไม่คิดว่ามันผิด แต่สิ่งที่นายทำ ทำให้ไข่ข้าวอึดอัด นายก็น่าจะรู้ตัวเองดี”
ธนาชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังทำหน้าตาย
“แล้วมึงมาเดือดร้อนแทนมันทำไม? หรือว่ามึง...”
ธนาลากเสียงยาวเหมือนจะหาเื่ แต่ผมไม่ได้ตอบสนองสิ่งที่เขากำลังพยายามยั่วยุ
... ♡…
“ฉันไม่ได้มาเดือดร้อนแทนใคร แต่ถ้านายไม่หยุด นายจะเจอปัญหาแน่ และบอกไว้เลย ฉันพร้อมจะเป็ปัญหาของนาย”
น้ำเสียงของผมราบเรียบเหมือนเดิม แต่มีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ธนาเงียบไป เบือนสายตามองไปทางอื่น สุดท้ายก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ
“เออ กูไม่ยุ่งก็ได้ แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ถ้ามึงคิดจะลงสนามเหมือนกู ก็อย่าคิดว่ากูจะยอมง่ายๆ”
“สนาม? ไร้สาระ ไข่ข้าวไม่ใช่ลูกบอล!”
ผมพูดจบก็หมุนตัวเดินกลับไปห้องของตัวเอง ทิ้งให้ธนายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
เมื่อผมเดินกลับมา ผมเห็นไข่ข้าวมองผมด้วยสายตาสงสัยเล็กน้อย เขาเหมือนจะถามอะไรแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็พูดคำว่า ‘ขอบคุณนะ’ เบาๆแทน ก่อนจะหลบสายตาเหมือนกลัวว่าผมจะเห็นสีหน้าของเขาที่เริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย
“ไม่เป็ไร”
ผมตอบกลับ ยิ้มบางๆ ในใจผมบอกว่า ไม่้าให้ไข่ข้าวรู้สึกไม่สบายใจเพราะใครอีก มันก็เท่านั้น... ตามสัญญา
Line!
อัศวิน: ไหวหรือเปล่าไอ้ไข่ ถ้าไม่โอเค ย้ายออกไปอยู่คอนโดกูได้ อยู่ฟรี ค่าน้ำไฟฟรี ดูแลคอนโดกูให้ด้วย ตอบแทน
... ♡…
????คุยกันจ้า!????
แหน่ะ นั่นน่ะ ใช่ แค่เพื่อนที่ดีแน่นเหรอจ๊ะ คุณตินนน ! ระวังติดอยู่ในเฟรนโซนน้า ขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่กับไข่ข้าว ติณห์ และก๊วนวุ่นวายจนมาถึงตรงนี้นะ เื่นี้เขียนไปก็อมยิ้มไป คิดภาพตามตลอดว่าพวกเขาจะมีชีวิตกันยังไงในหัวของทุกคน
ตอนนี้เป็จุดที่มิตรภาพเริ่มชัดเจนขึ้น ถึงจะมีเื่ราวยุ่งๆ ปนป่วนกันบ้าง แต่ไรท์ก็หวังว่าทุกคนจะหลงรักพวกเขาไปทีละนิดๆ เหมือนที่ไรท์หลงรักพวกเขาทุกตอน
ขอบคุณจากใจจริงเลยนะที่อ่านมาถึงตรงนี้ รักมากๆ เลย ❤ เจอกันในตอนต่อไป อย่าลืมกดหัวใจ กดติดตาม และเก็บเข้าชั้นหนังสือไว้นะคะ! แล้วมาลุ้นกันตอนหน้าค่ะ!
... ♡…
4K
