บทที่5 เหม่อลอย
หลังจากที่แนะนำตัวเสร็จแล้ว พี่ยุ้ยได้พาปีย์ชนกไปยังห้องเล็กๆ เพื่อจัดการเอกสารต่าง ๆ
“ปีย์ อย่าไปถือสาคุณศิลาเลยนะขานั้นน่ะได้ชื่อว่าเสือยิ้มยากอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดหรอก”พี่ยุ้ยพยายามปลอบใจปีย์ชนกให้คลายกังวล เมื่อเห็นหน้าของเขาหงอยลงไปหลังจากที่โดนศิลาเล่นงานั้แ่วันแรก
ปีย์ชนกได้แต่เพียงยิ้มเจื่อนให้พี่ยุ้ยใจจริงเขาเองก็ยอมรับคำตำหนิดังกล่าวนั้นแต่โดยดี แต่ที่เขาอดนึกใจหายไม่ได้ก็เพราะศิลาได้ลืมเลือนเขาไปแล้วต่างหาก
ปีย์ชนกสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะรีบจัดการเอกสารตรงหน้าอย่างเรียบร้อย หลังจากนั้นพี่ยุ้ยจึงพาชายหนุ่มกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานตรงบริเวณด้านหน้าห้องของศิลา
“นี่โต๊ะของปีย์นะ ด้านข้างเป็โต๊ะของคุณลิลลี่เลขาอีกคนของคุณศิลา แต่คุณลิลลี่ไปทำงานที่ต่างจังหวัด พรุ่งนี้ถึงจะเข้ามา ตอนนี้ปีย์ก็ทำทั้งเลขาและผู้ช่วยของคุณศิลาไปก่อน...ทำได้ไหม”พี่ยุ้ยบอกเล่าพร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไม่มีปัญหาครับขอบคุณพี่ยุ้ยที่ช่วยแนะนำ” ปีย์ชนกรับคำพร้อมจัดการสัมภาระอย่างเรียบร้อย
“อ้อ...อีกอย่างคุณศิลาทานกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลนะ”พี่ยุ้ยหันมากำชับปีย์ชนกอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานของตนเอง
ปีย์ชนกถอนหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะพยายามขจัดความคิดฟุ้งซ่านออกมาจากหัวไปเสียเขารีบเดินไปชงกาแฟตามที่พี่ยุ้ยกำชับโดยไม่ให้จิตใจเลื่อนลอยฟุ้งซ่านไปอีก
ปีย์ชนกถือถ้วยกาแฟเดินเข้าไปด้านในห้องทำงานของศิลาในขณะนั้นศิลากำลังง่วนอยู่กับเอกสารตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดยิ่งนัก
ปีย์ชนกยืนค้างไปชั่วขณะท่าทางจริงจังของศิลาแม้ใบหน้าจะดูบึ้งตึงแต่กลับมีเสน่ห์จนอยากจะนั่งมองทั้งวี่ทั้งวันทีเดียวใบหน้าคมรับกับคิ้วหนาเข้มกรามที่เป็สันรับกับริมฝีปากหนาชวนให้ดูราวกับพระเอกในละครโทรทัศน์ทีเดียว
ศิลาเงยหน้าขึ้นมาหลังจากรับรู้ถึงการจับจ้องตนเองอยู่เขาขมวดคิ้วจนแทบจะเป็ปมติดกัน “จะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทั้งวันหรือไง”
ปีย์ชนกสะดุ้งเฮือกเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะรีบเดินปรี่เข้ามาที่ด้านหน้าโต๊ะทำงานเขารีบวางกาแฟลงด้านข้างของศิลาด้วยท่าทางร้อนรน “คุณศิลา...กาแฟครับ”
“ถ้าไม่มีธุระอะไรก็ออกไปได้แล้ว...หากฉันไม่เรียกก็ไม่ต้องเข้ามา”ศิลาก้มหน้าลงจดจ่อที่เอกสารพร้อมกับพูดออกมาอย่างไม่คิดจะใส่ใจชายหนุ่มตรงหน้าเท่าใดนัก
“ครับ...หากคุณศิลา้าอะไรเพิ่มเติมเรียกผมได้เลยนะครับ”
หลังจากทำหน้าที่เป็เด็กชงกาแฟเสร็จแล้ววันทั้งวันปีย์ชนกก็ได้แต่นั่งจับเจ่าอยู่ที่โต๊ะทำงานศิลาไม่ได้เรียกเขาเข้าไปใช้งานอะไรอีกแถมยังไม่ยอมบอกเล่างานที่เขาจะต้องทำเสียด้วยซ้ำ
ปีย์ชนกนั่งเท้าคางกับโต๊ะสายตาเหม่อลอยไปที่ห้องทำงานของศิลาราวกับสายตานั้นจะสามารถทะลุกำแพงกั้นเข้าไปจนเห็นศิลาด้านในได้อย่างไงอย่างงั้น
“พี่ศิลาเปลี่ยนไปมากจริงๆ...เมื่อก่อนยังเป็พี่ชายที่ยิ้มแย้มใจดีแต่เดี๋ยวนี้แทบไม่เห็นรอยยิ้มนั้นเลย” ปีย์ชนกบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับทอดถอนหายใจอีกครั้ง
ในระหว่างที่ปีย์ชนกกำลังใจลอยอยู่นั้นฉับพลันประตูก็เปิดออกมา ศิลาก้าวเท้าเดินตรงมาที่โต๊ะของเขาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์“เด็กเส้นก็เป็เด็กเส้นอยู่วันยังค่ำ”
ศิลายืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้าของปีย์ชนกก่อนจะยกมือขึ้นเคาะโต๊ะอย่าง้าเรียกสติของเขา
ปีย์ชนกสะดุ้งจากความคิดก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนตรงด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน “คุณศิลามีอะไรให้ผมทำหรือครับ”
ศิลาพ่นลมหายใจหนักออกมาพร้อมส่งสายตาเป็เชิงดูแคลนอีกครั้ง “ฉันจะออกไปธุระข้างนอก วันนี้คงไม่กลับเข้ามาแล้ว”
“เอ่อ...ครับ”
ในขณะที่ศิลากำลังก้าวเท้าจะเดินจากไป ปีย์ชนกก็รีบโพล่งขึ้นมาในทันที“คุณศิลา...แล้ววันนี้ผมต้องทำอะไรบ้างครับ”
ศิลาชะงักค้างพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกอย่าง้าควบคุมอารมณ์ของตัวเองอย่างถึงที่สุดเขาหันมาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยพอใจมากนัก “พรุ่งนี้รอลิลลี่กลับมานายก็ถามรายละเอียดจากคุณลิลลี่เอาเองเถอะ หรือว่านายจะให้ฉันช่วยจัดการด้วยเล่า”
ปีย์ชนกได้แต่หน้าเสียพร้อมก้มหน้างุดลงไปในทันที“ไม่ต้อง...ไม่ต้องครับ”
ศิลามองปีย์ชนกอย่างอ่อนใจพร้อมกับส่ายหน้าไปมา“ถ้าเลิกงานแล้ว นายก็กลับไปได้เลย”เขาตอบกลับเสียงห้วนก่อนจะหันหลังเดินออกไปในทันที
ปีย์ชนกถึงกับมองศิลาตามหลังของเขาตาปริบๆมองศิลาไปจนกระทั่งลับสายตา “เฮ้อ...”เสียงถอนหายใจยาวดังขึ้นอย่างรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจแม้จะไม่ค่อยพอใจกับท่าทีของศิลามากนัก ประกอบกับการถูกดูแคลนจากคำว่า “เด็กฝากหรือเด็กเส้น”ก็ตาม แต่ปีย์ชนกก็ได้แต่ปลอบใจตนเองว่าเขาจะต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นให้จงได้ว่าเขานั้นมีความสามารถมากพอ
ปีย์ชนกสูดลมหายใจเข้าอีกครั้งอย่าง้าปลุกขวัญกำลังใจของตนก่อนจะเดินไปหาพี่ยุ้ยเพื่อขอคำแนะนำเพิ่มเติม พี่ยุ้ยยิ้มอ่อนให้ปีย์ชนกอย่างเป็กำลังใจก่อนจะพาเขาไปรู้จักกับคุณภัทรหัวหน้าโครงการ
คุณภัทรที่ดูเป็ผู้ใหญ่ใจดี เขาได้นำแฟ้มงานที่สำคัญมาให้ปีย์ชนกลองศึกษาดูด้วยตนเองไปก่อน
จนกระทั่ง่เย็นกว่าที่ปีย์ชนกจะอ่านและทำความเข้าใจกับเอกสารเสร็จข้อมูลมากมายที่ยากจะเข้าใจสำหรับเด็กจบใหม่เช่นเขา แต่ปีย์ชนกก็ยังคงมุมานะเพราะอยากแสดงให้ศิลาเห็นว่าเขาไม่ใช่แค่เด็กเส้นที่เข้ามานั่งไปวันๆเท่านั้น
ระหว่างนั้นเองศิลาก็เดินกลับเข้ามาที่ออฟฟิศแม้ว่าเขาจะได้สั่งไว้แล้วว่าไม่เข้ามาอีกชายหนุ่มค่อนข้างแปลกใจที่ยังเห็นไฟเปิดอยู่และยิ่งแปลกใจหนักมากขึ้นเมื่อเห็นปีย์ชนกกำลังง่วนอยู่กับเอกสารตรงหน้าด้วยท่าทางจริงจังศิลายืนเท้าสะเอวมองปีย์ชนกอย่างรู้สึกชั่งใจ ก่อนจะเดินเข้ามาที่ด้านหน้าโต๊ะของเขา
“ขอกาแฟแก้วหนึ่ง”ศิลาสั่งเสร็จก็เดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของเขาอีกครั้ง
ปีย์ชนกเงยหน้ามองอย่างงุนงงไหนพี่ศิลาบอกว่าจะไม่เข้ามาแล้วไม่ใช่หรือ เขาเม้มปากแน่นอีกครั้งอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักก่อนจะรีบลุกไปเตรียมกาแฟให้ศิลาตามคำสั่งอย่างไม่รอช้า
3K
