โจวหยวนเฉิง บัณฑิตตกงานที่ได้รับมรดกตกทอดเป็นร้านขายเครื่องเขียนเล็กๆ มาจากพ่อกับแม่ หลังจากที่ท่านทั้งสองจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อครั้งที่เดินทางไปท่องเที่ยวกันตามประสาคู่รักในวัยเกษียณเมื่อ 2 ปีก่อน

        ร้านเครื่องเขียนของเขาทำรายได้เพียงเล็กน้อย เพียงพอที่จะให้เขาใช้ชีวิตอย่างประหยัดไปได้ในแต่ละวันเท่านั้น แต่ยังโชคดีที่มันตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ที่จะมีการพัฒนาที่อยู่อาศัย ทำให้มีนายทุนมาเสนอขอซื้อร้านของเขาในราคาที่สูงมาก         โจวหยวนเฉิงยังไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธเช่นกัน เขาเพียงแค่รอให้นายทุนมาเสนอราคาให้มากกว่าปัจจุบันอีกนิดหน่อยเท่านั้นเอง

        แต่ใครจะไปคิดว่าคืนนี้จะเกิดไฟไหม้ขึ้นที่ร้านของเขา นี่มันเผาไล่ที่กันชัดๆ คิดได้ก็สายไปเสียแล้ว โจวหยวนเฉิงสำลักควันจนหมดสติไป 

        โจวหยวนเฉิงตื่นมาอีกที ข้าวของรอบตัวก็มีแต่ของโบราณเต็มไปหมด ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่เก่าและผุพัง เขาหลับตาลงอีกครั้ง ก็สัมผัสได้ถึงมิติที่ติดตัวมา มันคือร้านเครื่องเขียนของเขาที่มีข้าวของครบครัน แถมยังมีแท็บเล็ตวาดภาพกับเม้าส์ปากกาคู่ใจของเขาวางอยู่ที่เคาน์เตอร์ในร้าน ที่สำคัญคือเมื่อเขาวาดรูปอะไรลงไป ของพวกนั้นก็จะกลายมาเป็นของจริงได้อีกด้วย ช่างเยี่ยมยอดอะไรอย่างนี้

        เขาได้แต่่ถอนหายใจโล่ง นึกขอบคุณกับเหตุการณ์วางเพลิงที่เกิดขึ้น 

        ‘ย้อนเวลามาคราวนี้ชีวิตฉันต้องดีขึ้นสินะ ฉันจะรวย พอรวยแล้วฉันก็จะได้แต่งงาน’