“บางคนไม่ได้จากไปไหนเลย เขาเพียงย้ายจากชีวิต
*มาอยู่ในความทรงจำที่งดงามตลอดกาล”*สามารถมอบให้อีกคนหนึ่งได้ โดยหวังเพียงว่า เมื่อคุณอ่านจบแล้ว หัวใจจะอ่อนโยนขึ้นอีกนิด และยังเชื่อในความงดงามของความรัก

เหงาในเงาจันทร์ คือเรื่องราวของการเรียนรู้ การเติบโต การปล่อยมือ และการยินดีในความสุขของคนที่เรารัก แม้วันหนึ่งเราจะไม่ได้เดินเคียงข้างกันแล้วก็ตาม

ขอฝาก “ต้นไม้” “กานต์แก้ว” “รินรดา” และตัวละครทุกคนไว้ในหัวใจของผู้อ่าน หากวันหนึ่งคุณเงยหน้ามองพระจันทร์แล้วนึกถึงใครบางคน พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ฉันถือว่าการเขียนครั้งนี้มีความหมายแล้ว

ขอบคุณที่แวะมารู้จักกัน และขอบคุณที่เปิดพื้นที่เล็ก ๆ ในหัวใจให้เรื่องราวของฉัน

ด้วยความรักและความปรารถนาดี

พรพัชชา ????????