ตอนที่ 24 อย่าตีตูดม้า
โล่วชิเจี่ยลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว จ้องมองเ่ิูด้วยความโกรธ ในดวงตาของนาง เหมือนมีเปลวไฟลุกโชน “ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร? รู้หรือไม่ว่าที่ท่านกินอยู่เป็น้ำแกงของข้า เป็ถึงท่านอ๋อง ยังมาแย่งอาหารกับคนรับใช้ แบบนี้มันน่าอายไหม?”
น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยการตำหนิ
เ่ิูมองโล่วชิเจี่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาก็พอรู้มาบ้างว่ามีคนรับใช้บางคนแอบขโมยอาหารกินในครัว แต่ตราบใดที่มันไม่รบกวนมื้ออาหารของเขา เขาก็จะทำเป็ไม่รู้ไม่เห็น ไม่สืบสาวเอาความ
แต่ไม่คิดว่าเด็กคนนี้ พอขโมยกินไม่สำเร็จ กลับกล้ามาหาเื่เขาถึงที่ ผู้ใดกันหนอมอบความกล้าให้มันถึงขั้นนี้?
“ทุกอย่างในจวนอ๋องเป็ของข้า ข้าจะกินอะไร ไม่จำเป็ต้องให้เ้ามายุ่ง” เ่ิูพูดอย่างเ็า น้ำเสียงน่ากลัว เย็นะเืเหมือนน้ำแข็ง
โล่วชิเจี่ยแทบจะโมโหตาย “ในเมื่อท่านกินของข้าไปแล้ว เช่นนั้นข้าจะกินอะไร?”
“เื่นั้นไม่เกี่ยวกับข้า!” เ่ิูพูดอย่างเ็า
โล่วชิเจี่ยโกรธจนแทบบ้า เกือบจะกลั้นโทสะไว้ไม่อยู่ สายตาของนางกวาดมองอาหารบนโต๊ะของเ่ิู
บนโต๊ะมีอาหารมากกว่ายี่สิบอย่าง แต่อีกฝ่ายแทบจะไม่ได้แตะ กลับมายุ่งกับน้ำแกงเป็ดชามเล็กๆของนาง นี่ตั้งใจจะหาเื่กันใช่ไหม?
โล่วชิเจี่ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่สนใจเ่ิูและลั่วจิ่วที่อยู่ข้างๆ คว้าไก่ย่างบนโต๊ะ แล้ววิ่งออกไป!
เ่ิูไม่ได้แตะอาหารที่ทำจากห้องครัว แต่กลับกินน้ำแกงจนหมดอย่างรวดเร็ว
เ่ิูถอนหายใจยาวๆ รับผ้าเช็ดหน้าจากสาวใช้ เช็ดปากอย่างสุภาพ “ไปบอกพวกคนในครัว ต่อไป ไม่ต้องใส่ผักชีในน้ำแกง ข้าไม่ชอบ”
ลั่วจิ่วเม้มปาก แอบคิดในใจว่า ไม่ชอบแล้วยังกินจนหมดอีกนะ!
เ่ิูวางผ้าเช็ดหน้า สาวใช้ที่คอยรับใช้เขารีบเก็บของบนโต๊ะ เ่ิูมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นวี่แววของโล่วชิเจี่ย ก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ไอ้เด็กนั่นหายไปไหนแล้ว?”
ลั่วจิ่วตอบอย่างซื่อสัตย์ “ขโมยไก่ย่างของท่านวิ่งออกไปแล้ว!”
สีหน้าของเ่ิูมืดมน เขาตบโต๊ะอย่างขุ่นเคือง “ไอ้เด็กน้อยที่น่าตาย! นับวันยิ่งเหิมเกริม!”
ลั่วจิ่วหัวเราะ “ในเมื่อมันเหิมเกริม ท่านอ๋องก็สั่งสอนมันสิขอรับ! ไม่งั้นเมื่อไหร่มันจะรู้จักที่ต่ำที่สูง!”
สั่งสอนมัน?
เ่ิูรู้สึกปวดขมับ เขาสั่งสอนมันมาหมดทุกวิธีแล้ว แต่เด็กคนนี้ก็ยังไม่สะทกสะท้าน ถ้าอยากจะสั่งสอนมันให้เข็ดหลาบจริงๆ คงมีแต่ต้องฆ่าทิ้ง!
ฆ่าทิ้ง?
แววตาของเ่ิูทอประกายเย็นะเื เขานึกอะไรบางอย่างออก สีหน้าของเขาเคร่งเครียด หันไปถามลั่วจิ่วว่า “เื่ที่ข้าให้เ้าไปสืบเมื่อไม่กี่วันก่อน สืบไปถึงไหนแล้ว?”
ลั่วจิ่วเปลี่ยนสีหน้าจากร่าเริงเป็จริงจัง โค้งคำนับเ่ิู พูดด้วยน้ำเสียงขรึม “ไม่พบอะไรเลย!”
สีหน้าของเ่ิูเคร่งขรึม เม้มปากแน่น ตกอยู่ในความครุ่นคิด สุดท้ายเขาก็โบกมือให้ลั่วจิ่ว “เ้าออกไปก่อนเถอะ!”
ลั่วจิ่วโค้งคำนับแล้วเดินออกไปอย่างสง่างาม
เ่ิูหมุนแหวนบนนิ้ว ใช้นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบาๆ จมอยู่ในห้วงภวังค์
...
ไก่ย่างที่พ่อครัวในจวนอ๋องทำอร่อยจริงๆ กินเข้าไปคำหนึ่ง หนังกรอบ เนื้อนุ่ม กลิ่นหอมอบอวล โล่วชิเจี่ยกินอย่างเอร็ดอร่อย นางกินไก่ย่างไปครึ่งตัวอย่างรวดเร็ว ลูบท้องกลมๆ ของตัวเอง เช็ดปากอย่างพึงพอใจ
แสงแดดตอนเที่ยง ร้อนแรง โล่วชิเจี่ยจึงไปงีบหลับใต้ร่มไม้ แต่ยังไม่ทันหลับ แม่บ้านก็วิ่งมา ะโเรียกโล่วชิเจี่ยให้ไปทำความสะอาดคอกม้า
โล่วชิเจี่ยแคะหูอย่างไม่พอใจ แล้วไล่แม่บ้านไป ะโอย่างหงุดหงิดว่า “ข้าทำความสะอาดมาทั้งเช้าแล้ว ทำไมต้องกวาดอีก?”
ไม่นาน แม่บ้านก็กลับมาพร้อมกับองครักษ์หลายคน ลากโล่วชิเจี่ยไปที่คอกม้าโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
เมื่อมาถึงคอกม้า นางก็เท้าสะเอว ะโอย่างเย่อหยิ่งว่า “ข้าไม่สนว่าตอนเช้าเ้าทำความสะอาดหรือไม่ คำสั่งของท่านอ๋องคือให้ข้าคอยดูแลเ้า นอกจากเวลากินข้าว ห้ามออกจากคอกม้าเด็ดขาด!” พูดจบก็โยนไม้กวาดให้โล่วชิเจี่ย แล้วสะบัดสะโพกเดินออกไปอย่างรวดเร็ว!
เ่ิูนะเ่ิู!!
ดวงตาของโล่วชิเจี่ยเต็มไปด้วยความโกรธ ความโกรธที่นางมีต่อเ่ิู พุ่งสูงถึงขีดสุด!
โล่วชิเจี่ยหันไปมองฝูงม้าที่พ่นลมหายใจใส่นาง และมองนางด้วยความดูถูก นางกัดฟัน หยิบพู่กันออกมา สะบัดพู่กัน เขียนชื่อ "เ่ิู" ลงบนตัวม้าทุกตัว!
ม้าที่หยิ่งยโสเมื่อครู่ เวลานี้น้ำตาไหลพราก ไม่กล้าหืออีกต่อไป
โล่วชิเจี่ยหยิบไม้กวาดขึ้นมา เตรียมทำงานต่อ
“เ่ิู ยกตูดม้าของเ้าขึ้นหน่อย ข้าจะกวาดพื้น!”
โล่วชิเจี่ยะโอย่างไม่พอใจ ม้าขาวตัวหนึ่งที่กำลังจะคลอดลูก ขยับตูดอย่างช้าๆ ปล่อยให้โล่วชิเจี่ยกวาดหญ้าใต้ตูดของมัน
“เ่ิู อย่านอนขดอยู่แบบนั้น ลุกขึ้นมา เ้าจะขวางข้าทำไม!” โล่วชิเจี่ยะโ แล้วใช้ไม้กวาดตีม้าที่ขา ม้าสีแดงเืนกมองนางด้วยหางตา แล้วลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย
“เ่ิู มากินหญ้า!” โล่วชิเจี่ยหยิบหญ้าแห้ง ยื่นให้ม้าตัวหนึ่ง ม้าขาวตัวนี้ดูเหมือนจะไม่พอใจกับคำพูดของโล่วชิเจี่ย มันไม่ยอมกินอาหารที่โล่วชิเจี่ยยื่นให้ คล้ายกับว่ามันจะไม่ชอบชื่อ "เ่ิู"
“ทำไม? เ้าไม่ชอบชื่อนี้เรอะ?”
ม้าขาวเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน
ดวงตาของโล่วชิเจี่ยเป็ประกาย ลูบหลังที่เงางามของม้าขาว พูดด้วยความชื่นชม “ช่างเป็ม้าที่ประเสริฐนัก! ข้าจะบอกความจริงให้เ้าฟัง ตัวข้าไม่เพียงแต่เกลียดชื่อนี้ แต่ข้ายังเกลียดเ้าของชื่อนี้อีกด้วย!”
“เห็นแก่ที่เ้าเกลียดคนคนเดียวกัน เช่นนั้นข้าจะตั้งชื่อใหม่ให้เ้า เอาเป็โล่วชิงหยู ดีหรือไม่!”
ม้าขาวเชิดหัวขึ้นอีกครั้ง เตะเท้าแสดงท่าทีหงุดหงิด สื่อชัดว่าอย่ามายุ่งกับข้า!
....
โล่วชิเจี่ยทำความสะอาดอย่างไม่รู้จักเหนื่อยตลอดทั้งบ่าย เปลี่ยนงานให้เป็ช่องทางในการระบายความไม่พอใจ ถึงแม้ว่าบ่ายวันนี้โล่วชิเจี่ยจะทำงานหนัก แต่นางกลับรู้สึกสบายใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นคอกม้าที่นางทำความสะอาดจนใหม่เอี่ยม และม้า "เ่ิู" ทุกตัวยืนอยู่อย่างสงบในคอกม้า โล่วชิเจี่ยรู้สึกพึงพอใจ
แต่ไม่นาน ม้าตัวหนึ่งที่ชื่อ "เสวี่ยโจว" ซึ่งกินหญ้าแห้งเข้าไปเยอะ เลยอุจจาระราด ขี้แตกลงบนพื้นที่โล่วชิเจี่ยเพิ่งทำความสะอาดเสร็จ กลายเป็อุจจาระกองโต!
พื้นที่เพิ่งสะอาดๆ ตอนนี้มีรอยเปื้อนขนาดใหญ่!!
“เ่ิู!!! เ้าขี้แตกทำไมกัน!” โล่วชิเจี่ยะโอย่างโกรธจัด วิ่งเข้าไปตีตูดม้าอย่างแรง
ตูดของม้าแสบร้อน ม้าขาวร้องเสียงดัง ม้าขาวที่เชื่องๆ กลับดุร้ายขึ้นมาทันที มันยกขาหน้าที่แข็งแรงขึ้น แล้ววิ่งเข้าใส่โล่วชิเจี่ย
มีคำกล่าวว่าอย่าตีตูดเสือ แต่อันที่จริงแล้วตีตูดม้าก็ไม่ควรทำ!
“แม่เ้า!” โล่วชิเจี่ยกลิ้งหลบด้วยความใ หลบทันอย่างหวุดหวิด ทว่าเผลอเหยียบแปรงขนม้าที่ตกอยู่ จึงข้อเท้าพลิก ทั้งร่างล้มไปกองกับฟาง
“แม่จ๋าช่วยลูกด้วย!!” โล่วชิเจี่ยร้องเสียงหลง ดิ้นหลบกีบม้าไปมา ดูทุลักทุเล
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” จนในที่สุด คนที่แอบดูอยู่ไม่ไกล อดหัวเราะไม่ได้ ะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
257
