“ธาม” ครูหนุ่มจากกรุงเทพฯ เดินทางมารับตำแหน่งที่โรงเรียนเล็ก ๆ ในหมู่บ้านแดนสนธยา สถานที่ซึ่งไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ สุสานทุกหลุมไร้ป้ายชื่อ และชาวบ้านจะปิดประตูทันทีเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า

ก่อนเริ่มงาน เขาได้รับคำเตือนเกี่ยวกับกฎประหลาดของหมู่บ้าน—

ห้ามขานชื่อผู้ล่วงลับหลังตะวันตกดิน
ห้ามตอบเสียงเรียกจากนอกหน้าต่าง
และหากพบว่าชื่อของใครหายไปจากสมุด จงทำเป็นว่าไม่เคยรู้จักคนนั้น

ธามไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ จนกระทั่งพบชื่อของครูคนก่อนค่อย ๆ เลือนหายจากเอกสาร ทั้งที่ของใช้ ตารางสอน และแก้วน้ำของเจ้าตัวยังอยู่ครบ ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือไม่มีใครในโรงเรียนจำได้ว่าเคยมีครูคนนั้นอยู่

คืนเดียวกัน “ขิม” เด็กหญิงผู้ยังทำใจไม่ได้กับการตายของแม่ แอบไปยังสุสานและเรียกชื่อแม่ท่ามกลางความมืด

เช้าวันต่อมา แม่ของขิมกลับบ้าน

เธอมีใบหน้าเดิม น้ำเสียงเดิม และรู้ทุกอย่างเท่าที่ขิมยังจำได้ แต่กลับลืมรายละเอียดเล็ก ๆ ซึ่งคนเป็นไม่ควรลืม พร้อมกันนั้น “สิน” พ่อของขิมเริ่มหายไปจากภาพถ่าย เอกสาร และความทรงจำของคนรอบข้าง ราวกับโลกกำลังลบเขาเพื่อเปิดที่ว่างให้คนตาย

ธามจึงเริ่มสืบหาความจริงร่วมกับขิม เด็กหญิงซึ่งยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อรักษาครอบครัวเอาไว้ เบาะแสจากสมุดเช็กชื่อ สุสานไร้ชื่อ เพลงกล่อมสี่โน้ต และบัญชีผู้ตายเมื่อหลายสิบปีก่อน นำพวกเขาไปพบความจริงว่า สิ่งซึ่งกลับมาไม่ใช่วิญญาณของผู้ตาย แต่เป็นบางสิ่งที่สร้างร่างขึ้นจากความทรงจำของผู้เรียก

ยิ่งคนในหมู่บ้านโหยหาผู้ตายมากเท่าไร มันยิ่งมีชีวิตเหมือนคนจริงมากขึ้นเท่านั้น

และทุกครั้งที่ผู้ตายกลับมา คนเป็นหนึ่งคนจะถูกเลือกให้หายไปแทน

ขณะที่รายชื่อทยอยเลือนหาย บ้านหลายหลังเริ่มมีสมาชิกเกินมา และความทรงจำของทั้งหมู่บ้านถูกเขียนใหม่ ธามกลับพบชื่อของตนอยู่ในบัญชีเก่าซึ่งบันทึกไว้ก่อนวันที่เขาคิดว่าตัวเองเกิด

เพื่อช่วยขิมและหยุดการแทนที่ เขาต้องค้นให้พบว่าตนเคยเป็นใคร เหตุใดหมู่บ้านแห่งนี้จึงพยายามลืมเขา และเสียงเด็กหญิงซึ่งเรียกเขาว่า “พี่” จากอาคารเรียนที่ถูกปิดตายมาตลอดยี่สิบกว่าปี ต้องการให้เขาจำชื่อของใครกันแน่

เพราะในแดนสนธยา คนเรามิได้หายไปเมื่อตายจาก

แต่หายไปในวันที่ไม่มีใครเหลือความทรงจำว่าเขาเคยมีตัวตน

และหากคืนนี้มีเสียงของคนที่คุณรักดังขึ้นนอกหน้าต่าง—

อย่าตอบ อย่าเปิดประตู และอย่าขานชื่อเขาเด็ดขาด