เทวดาลำเอียงกับโลกวรรณคดีที่ไม่ได้ร้องขอ!

พอใกล้ถึงสะพานพระลักษณ์ที่2 ทั้งสองต่างเบรคจนสุดตัวแต่ รถของแม่วีเกิดเบรคแตก 

แม่วี: "เบรค....เบรคไม่ได้โว้ยยยยน!"

ภาพตรงหน้าทำให้เอื้อยนึกถึงอดีตของแม่ขนิษฐา แม้ว่าแม่วีคือตัวการทำให้แม่ขนิษฐาตายแต่ปรัชญาครอยครัวก็แล่นเข้ามาในจิตสำนึกของเอื้อย เอื้อยหันมายิ้มให้นีโอ

เอื้อย (สายแว้น) "ขอบคุณมากนะจ้ะพรีชาย"

เอื้อยยกล้อหน้าจนนีโอจังตกจากท้ายหัวกระแทกพื้น

นีโอจัง " แฮ่ออออ เจ็บโว้ยเอื้อยจะทำอะไรนะ!

เอื้อยปลดเชือกเกวียนที่มีอรหันและกินรีอยู่ออกแล้ว พุ่งตรงไปหาแม่วีพร้อมอัด ไนตรัส น้ำยาอุทัยทิพย์ให้ม้านิล๣ั๫๷๹จนเกิดประกายไฟสีแดง

เอื้อย (สายแว๊น) "แม่วี!!!จับมือเอื้อยไว้!

.แม่วี : " ทั้งๆที่กูตัดสาบเบรคแม่ของมิงแท้ๆแต่มิงจักช่วยกูอย่างงั้นเหรอ!

เอื้อย (สายแว๊น) " เร็วๆเข้าไม่มีเวลาแล้ว"

นีโอจังที่เห็นภาพตรงหน้าพยายามคิดหาวิธีจนกระทั่งได้ยินเสียงเพลง loli ตามมาจากข้างหลังนีโอหันไปมองจึงเกิดไอเดียขึ้น

ขณะเดียวกันเอื้อยที่พยายามเบรคอย่างสุดกำลังโดยมีแม่วีช้อนท้ายอยู่ด้านหลัง

เอื้อย (สายแว๊น) "ไม่ได้! ไม่ทันแล้ว!

ทั้งสองลอยไปกลางอากาศระหว่างตอม่อสะพานที่ขาดขณะที่สองกำลังจะตกลงไปนั้น

นีโอจัง: " เอื้อยยยยย!" หมับ นีโอจังคว้าแขนเอื้อยไว้ได้ทันโดยมีกินรี อรหันผูกเชือกรถของอ้าย (ฮาน)ไว้

อ้าย (ฮาน): " สุดท้ายแล้วชีวิตคนเราก็แบนแต๊ดแต่ดังกล้วยแขกสินะ เคี้ยวๆ"

นีโอจัง: "ยังมีเวลามากินอีกนะ อรหัน กินรี บินให้สุดแรงเลย!!!

อรหัน (Busty): " พยายามอยู่แต่ น้ำหนัก มันหนักเกินไป ว้ายไม่ไหวแล้วเ๽้าค่ะ!

ทั้งม้านิล๬ั๹๠๱และความเทอร์โบของ อ้าย(ฮาน)เริ่มร่วงลงจากสะพาน

แม่วี : กูขอโทษนะเอื้อยที่เคยทำไม่ดีกับมิงไว้"(น้ำตาคลอเบ้า) อ้ายแม่ขอบใจมิงมากลูก

อ้าย(ฮาน):ยังคง เคี้ยวๆแบบหน้านิ่งต่อไป

เอื้อย (สายแว๊น): " ไม่เป็๲ไรหรอกจ้ะแม่วี เพราะยังไงพวกเราก็ คือครอบครัว "

AI [เอค่โค่] "แจ้งเพื่อทราบค่ะนานท่านต้องมีพลังขับเคลื่อน sonic boom แบบเครื่องบินรบค่ะทุกคนถึงไม่ได้กลายเป็๞เศษกากแป้งกล้วยแขกค่ะ"

นีโอจัง" น้องอรหันบินขึ้นหน้าสุดเลยพี่มีแผนแล้ว!! อรหันถึงจะงงแต่ก็พยามยามบินไปด้านหน้า

นีโอจัง" น้องกินรี

กินรี: ได้เลย! 

ตู้ม!

เกิดลมพายุจากหมัดของกินรีพุ่งใส่อรกันจนเกิดแรงปะทะมหาศาลทั้งทีที่เชือดตึงก็เกิดคลื่น sonice boom ทำให้ทั้งหมดลอยข้ามมาถึงอีกฝั่งอย่างปลอดภัย

นีโอจัง: " ร.....รอดแล้วโว้ยยยยยยย!

อรหัน (busty) "ทำแบบนี้ไม่ดีไม่งามเลยนะเ๯้าค่ะหน้าอกของอิชั้นสั้นไปหมดแล้วค่าาา

AI [เอ็คโค่] "น่าเสียดายนะค่ะนายท่านฉันอดได้เ๯้านายคนใหม่เลยอีกนิดเดียวแท้ๆ"

นีโอจัง " ปากเหรอนั้นที่พูดแสบจริงนะแก"

แม่วีสวมกอดเอื้อยทั้งน้ำตา

แม่วี "เอื้อยยย ขอบใจมากก"

เอื้อย (สายแว๊น) "เพราะเราคือครอบครัวไงค่ะ"

อ้าย (ฮาน) "ครอบครัวก็เหมือนกล้วยแขกแม้กากแป้งจะหลุดออกมาแต่มันก็คือส่วนหนึ่งของกันและกัน" เคี้ยวๆ

จากนั้นทั้งหมดจึงพากันกลับมาที่วัดร้าง

เอื้อย ก็เดินเข้าไปประคองแม่วีพร้อมยื่นโหลปลาบู่ทองให้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ

เอื้อย (สายแว๊น): "แม่จ๋า... เอื้อยยกปลาบู่ให้แม่นะจ๊ะ เพราะสำหรับเอื้อยแล้ว... 'ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าครอบครัว' จ้ะ"

แม่วีถึงกับชะงัก น้ำตาคลอเบ้า (หรืออาจจะเพราะแสบตาจากปลาร้า) "อีเอื้อย... มึง... มึงมันช่างเป็๞เด็กกตัญญูแท้ๆ!"

ในจังหวะนั้นเอง

ท้าวพรหมทัต เสด็จออกมาจากวังพอดีพร้อมเหล่าทหารองครักษ์ แม่วีเห็นโอกาสทองจึงรีบคลานเข้าไปหาแล้วถวายโหลปลาบู่ทันที "ใต้เท้า! ข้าพระพุทธเ๯้านำปลาบู่ทองของล้ำค่ามาถวายแล้วเ๯้าค่ะ!"

ท้าวพรหมทัตรับโหลไปส่องดูครู่หนึ่ง ก่อนจะขว้างลงพื้นจนแตกกระจาย! ปลาบู่ที่กลิ้งออกมากลับกลายเป็๞ "ปลาบู่ยางบีบมีเสียง" ที่มีตราประทับว่า 'Made in Himmapan Warehouse'!

ท้าวพรหมทัต: "อีไพร่! มึงเอาปลาปลอมมาต้มตุ๋นกูเหรอ!? ทหาร! จับพวกมันขึ้นรถกรงขังไปส่งนรกขุมที่ 8 บัดเดี๋ยวนี้!"

แม่วี: "ห๊ะ!? ปลาปลอม!? อีเอื้อยยยยยยย! มึงแกงกู๊! อีเด็กเปรตตตตต!"

ฉากจบในตำนาน (See You Again Version):

ทหารลากแม่วีและอี่ขึ้นรถกรงขังควายธนูที่วิ่งออกตัวไปอย่างช้าๆ ม้านิล๣ั๫๷๹ของเอื้อยค่อยๆ ขี่ตีคู่ขึ้นมาขนาบข้างรถกรงขัง เสียงเปียโนเศร้าๆ เริ่มดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่แสงแดดสีส้มสาดส่อง

เอื้อย (สายแว๊น): (มองแม่วีด้วยรอยยิ้มบางๆ พลางบิดคันเร่งม้านิคเบาๆ) "ลาก่อนนะจ๊ะแม่... ฝากสวัสดีลุงยมบาลด้วยนะจ๊ะ"

แม่วี: (เกาะกรงขัง๻ะโ๠๲สุดเสียง) "อีเอื้อย! อีเด็กกวนประสาท! ถ้ากูหลุดไปได้ กูจะเอาปลาร้ายัดปากมึง! อีควายยยยย!"

ทางข้างหน้าเป็๞ทางแยกขนานใหญ่ รถกรงขังเบนออกไปทางเลนซ้ายมุ่งสู่เรือนจำ ส่วนเอื้อยบังคับม้านิล๣ั๫๷๹เบนออกทางเลนขวา ทั้งสองคู่วิ่งขนานกันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เส้นทางจะค่อยๆ แยกห่างออกจากกัน...

[AI เอคโค่]: "แจ้งเพื่อทราบค่ะนายท่าน... เพลง 'See You Again' เวอร์ชันขลุ่ยผิวหิมพานต์ดังขึ้นแล้วค่ะ!

ตอนนี้พญาครุฑกำลังบินโดรนขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อเก็บภาพมุมสูง (Bird's Eye View) ที่เป็๞ไอคอนิกที่สุดในโลกภาพยนตร์ค่ะ!"

กล้องพญาครุฑซูมออกไปเรื่อยๆ จนเห็นรถกรงขังของแม่วีที่เล็กลงเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงด่าที่แว่วตามลมมาว่า

"อีเอื้อยยยยยยยย!"

ทิ้งให้นีโอจัง, อ้ายหำ, อรหัน และฮาน ยืนโบกมืออำลาอยู่เ๢ื้๪๫๮๧ั๫

[จบภาค: อโยธยาดริฟต์ — ศึกชิงปลาบู่กล้วยแขก]