ทันใดนั้น นาข้าวรู้สึกว่าโลกหมุนวนและภาพรอบตัวเธอก็เปลี่ยนไป เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่ในป่าลึก มีลำธารไหลผ่าน และเธอก็ได้ยินเสียงผู้ชายสองคนพูดคุยกัน อยู่ข้างหน้าเธอไม่ไกลมากนัก

“นี่!!!! นายสองคนกำลังจะไปไหนกันเหรอ?” นาข้าวตะโกนถามด้วยความอยากรู้ 

ผู้ชายสองคนนั้นหันมามองทางนาข้าว แต่ยังไม่ได้ตอบอะไร

นาข้าวก็ถามต่อ “หรือพวกนายจะเข้าไปในปราสาทที่ดูน่ากลัวนั้น?”

ผู้ชายสองคนนั้นยังคงมองนาข้าวด้วยความแปลกใจ แต่ยังคงไม่ตอบอะไรเหมือนเคย แล้วพวกเขาก็หายไป นาข้าวรู้สึกงงและสับสน เธอพยายามคิดว่าเกิดอะไรขึ้นและเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

เธอเดินตามลำธารไปเรื่อย ๆ จนเจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังทำความสะอาดดาบที่เต็มไปด้วยเลือดอยู่ข้างลำธาร นาข้าวกลัวและไม่กล้าเข้าไปหา จึงซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ ๆ แต่ด้วยความซวย กิ่งไม้ได้หักใส่หัวเธอทำให้เธออุทาน “อ๊ะ!”นาข้าวรีบเอามือปิดปาก “ซิ้ด!!! เจ็บๆๆๆ” (เสียงอยู่ในลำคอ)

ผู้ชายคนนั้นยืนขึ้นและหันมามองทางที่นาข้าวซ่อนอยู่ นาข้าวได้เห็นหน้าชายคนนั้นอย่างชัดเจน เขาหล่อเหลาจนเธออดที่จะคิดในใจไม่ได้ “อุ้ย! คนอะไรจะหล่อเบอร์นั้น หล่อกว่าพระ..............”

แต่ก่อนที่นาข้าวจะได้คิดอะไรต่อ มีมีดดาบลอยมาปักลงตรงหน้าของเธอ นาข้าวตกใจและ “กรี๊ด!!!!!!!!!!” ออกมาด้วยเสียงที่ดังมาก

จนผู้คนรอบข้างหันมามอง ตุ๊กตาเดินมาสะกิดและได้ถามว่า “นาข้าวเป็นอะไรหรือป่าว!!!”นาข้าวยังคงยืนตัวสั่นอยู่ “ปะ!!!ป่าว เรากลับกันเถอะ” นาข้าวตอบตุ๊กตา “อือ เดี๋ยวฉันไปส่ง” หลังจากนั้นตุ๊กตาก็ขับรถมอเตอร์ไซค์มาส่งนาข้าวที่หอพักและได้ถามนาข้าวอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง “ นาข้าวแกแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไรจริงๆน่ะ ”

“ อือ ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ” นาข้าวตอบพร้อมกลับเดินขึ้นหอพัก  ด้วยความเพลียเธอได้ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง คิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ พิพิธภัณฑ์ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แล้วก็หลับไป.........................

"เจ้าเป็นใคร!!!!" เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น