"เป็นอะไรไปล่ะลมกรด"ซือหลินเอ่ยถามเจ้าล่อคู่ใจซึ่งหยุดเดิน สักพักพาหนะสี่ขาก็ทรุดตัวนั่งลง มันเอนกายลงกับพื้น ซือหลินที่ตกใจก็กระโดดลงมาจากหลังของมัน
"อ้าว? เดี๋ยวก่อนสิเพื่อน!"ซือหลินสบถ ก่อนตะโกน"เฮ้ ต้องข้ามเขาอีกลูกก่อนสิ ลมกรด!"
"ฮื้ม..."เจ้าลมกรดพ่นลมหายใจออกมา มันดูอ่อนแรงเพราะเดินทางมากลางป่ามาตลอดทั้งคืน
หากมันพูดได้ซือหลินคิดว่ามันจะตอบว่า 'ขอพักสักหน่อยเถอะตาแก่!'
"เอาเถอะ จะพักตรงนี้ก็ได้นะ ถือว่าแกทำเวลาได้ดีผิดคาด"
ตอนนี้ซือหลินและเจ้าลมกรดมาอยู่บริเวณหุบเขาเส้นทางลัด
มันเป็นเส้นทางห่างออกไปจากเส้นทางสัญจรหลักพอสมควร หลังคาดคะเนเส้นทางเดินทั้งหมด บริเวณแถบนี้เท่านั้นที่เหมาะสมพอให้พวกกองเกวียนโจรลักพาตัว จะใช้เป็นเส้นทางเดินทางหลักได้ดีและรวดเร็วที่สุด
ท่ามกลางความมืด ซือหลินเหลียวมองท้องฟ้า ผ่านแมกไม้ต้นใหญ่ในป่าออกไป ยามนี้ประมาณตีสามตีสี่กว่าเห็นจะได้
เวลาเหลือน้อยลงไปทุกที...
แกร๊บ แกร๊บ...
เสียงใบไม้ถูกบางอย่างเหยียบ...
"ชู่ว ลมกรด ลมกรด เอ็งได้ยินหรือเปล่า"ซือหลินตบเจ้าลมกรดสามสี่รอบให้มันรู้ตัว
"ฮืม ฮืม..."ดูเหมือนเจ้าลมกรดมันก็รู้ตัวเช่นกัน หูของมันตั้ง ดวงตาก็เริ่มสอดส่อง เจ้าลมกรดและซือหลินรู้ในทันทีว่ามีภัยบางอย่างกำลังเข้ามาหาตนแล้ว ซึ่งเจ้าล่อตัวเล็กเริ่มยืนขึ้นมา เขยิบใกล้ตัวซือหลิน
"แหม ใกล้กันเชียวนะเจ้าลมกรด"
แกร๊บ แกร๊บ...
เสียงกร๊อบแกร๊บค่อยๆ ดังขึ้น ซือหลินรู้ด้วยการตั้งใจฟังเสียงการเคลื่อนไหวอย่างใจเย็น เขาขยับส่องตะเกียงออกไป
ไฟของตะเกียงเผยโฉมสิ่งมีชีวิตตรงหน้า มันแยกเขี้ยวแหลมคำรามใส่
กรรรร กรรรรรร
หลังเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัว ก็พลันเห็นดวงตาหลายคู่สะท้อนแสงไฟ ร่างสัตว์ป่าเดินเข้ามาใกล้
"โอโห้ ลมกรดเราเจอหมาป่าทั้งฝูงเลยล่ะ"ซือหลินพูดทีเล่นทีจริง
โฮกกกกกกกกกก
"วิ่งเร็วดีนี่หว่า แกวิ่งเป็นแล้วนี่ลมกรด เก่งมาก ป๋าภูมิใจในตัวเจ้า! ฮ่าฮ่า"ซือหลินหัวเราะเสียงดัง
ในเวลานี้เจ้าล่อลมกรดก็ได้วิ่งหนีอย่างรวดเร็วได้ดีสมชื่อลมกรด ระหว่างวิ่งหนีซือหลินก็ค่อยขับไล่ฝูงหมาป่าที่เข้ามาประชิด เขาชักดาบออกมาจากฝัก แล้วใช้มันขับไล่หมาป่า
แม้ว่ามันเป็นดาบที่ใช้จะเป็นเพียงดาบหักครึ่งเล่ม แต่ก็ใช้งานได้ดีสำหรับซือหลิน
ตามจริงซือหลินคนเดียวก็พอมั่นใจว่าหากไม่ปวดหลังหรือเหตุผิดพลาด เขาจะรับมือกับหมาป่าคนเดียวได้อยู่ แต่เวลาไม่คอยท่าแล้ว เมื่อพวกหมาป่าพยายามพุ่งเข้ามาโจมตีสลับกับส่งเสียงเห่าหอนกันไป พวกมันก็พลาดครั้งแล้วครั้งเล่าและบาดเจ็บทุกครั้งที่เข้ามา เวลาผ่านไปพวกมันจำนวนก็น้อยลงไปเรื่อยๆ
และการวิ่งสี่ขาว่องไวชนิดกลัวตายของเจ้าลมกรดก็ทำได้ดีขึ้น ทำให้ซือหลินยิ้ม เพราะตนจะไปถึงจุดหมายได้ไวขึ้น...
ทว่าเมื่อพ้นเขตป่าออกมา ซือหลินก็เห็นว่าตนอยู่ ณ ขอบผาแล้ว...
"หน้าผา!! ไอ้ลมกรด ลมกรดดด!!!"ซือหลินตะโกน
อา นกน้อยได้ออกบินครั้งแรกคงรู้สึกเช่นนี้...
ใช่ที่ไหนเล่า! ซือหลินคิด เขาอยู่ที่สุดขอบผาชนิดเส้นยาแดงผ่าแปด
"ฮืม...ฮื้อ"เจ้าลมกรดดูตกใจมาก ทั้งหอบทั้งพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ
สุดของหุบเขาแล้วหรือนี่...ซือหลินคิด ในจังหวะเดียวกับดวงอาทิตย์ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เขาก็มองเห็นบางสิ่ง
นั่นมันเกวียน! มีกองเกวียนกำลังมาทางนี้!!
ด้วยวิวบนผาสูงทำให้เห็นกระทั้งถนนทางหลักข้างล่างอย่างชัดเจน มันกำลังมุ่งหน้ามาใกล้ เขามาถึงก่อนโจรพวกนั้นแล้ว
ฟานลูกพ่อ กำลังจะไปช่วยเดี๋ยวนี้ล่ะ!
โฮกกกกกกกกกก โบร๋ววววววว
ซือหลินและเจ้าลมกรดหันคอตามเสียง ฝูงหมาป่ายังคงวิ่งตามมาอยู่
"ไอ้หมาป่าพวกนี้ก็ตื้อตูจังเลย ทั้งป่าไม่มีอะไรให้กินเหรอ"ซือหลินสบถ
ก่อนจะมองไปด้านล่างแล้วหักบังเหียนของลมกรด
"ลูกสาวรอข้าอยู่ลมกรด ไม่ใช่เวลามากลัว! ลงไปข้างล่างกัน!!!"พูดเสร็จ ซือหลินพร้อมลมกรดก็พุ่งลงมาจากหน้าผาสู่ถนนด้านล่าง ท่ามกลางเสียงร้องของลมกรด...
------------------------------------------------
"ลูกพี่มิน มีอะไรลงมาข้างบนครับ"ลูกน้องนายหนึ่งเอ่ย ขณะที่หัวหน้ามินกำลังนั่งเอนหลังจากนอนงีบอยู่
"อะไรฟ่ะ? โวยวายมาแต่เช้า!?"หัวหน้ามินเอ่ยอย่างหัวเสีย ก่อนมองไปยังตรงหน้า...ซึ่งทำให้เขาต้องขยี้ตามองหลายรอบ
ฝูงหมาป่ากำลังวิ่งลงมาจากหน้าผา!?
"ฟ้าโปรดทวยเทพ!? มาจากไหนเนี่ย!?"มินตะโกนด้วยความตกใจ หมาป่าหลายสิบตัวกำลังมุ่งมาทางนี้ พวกมันพุ่งมาเร็วเหมือนพายุก็ไม่ป่าน เหล่าลูกน้องโจรต่างตกใจกันเมื่อได้พบ
"ลูกพี่นั่น นั่นมันหมา---หมาป่าเหรอ!? ทะ---ทุกคนเตรียมอาวุธ"ฟูมู่เตือนพรรคพวก ทุกคนเร่งเตรียมอาวุธในทันที
โฮกกกกกกกกกกกกกก
"จัดการมัน! ว่าแต่มาจากไหนกัน ออกมาจากในป่าหรือ!?"ฟูมู่เอ่ย ตามที่เขาเข้าใจหมาป่าไม่น่าผ่านมาในเส้นทางนี้เท่าไรนัก เหตุการณ์นี้จึงเกินความคาดหมาย...
เหล่าหมาป่าหิวโหยทั้งหลายต่างพุ่งไปยังหมู่โจรและรถขนเสบียงเป็นหลัก พวกโจรคนที่เหนื่อยเพลียจากเดินทางไม่อาจรับมือได้ทันก็ถูกจู่โจม บางคนถูกหมาป่ากัดด้วยเขี้ยวคมกริบก็ดิ้นและร้องเสียงลั่น เจ้าพวกหมาป่าทั้งหลายหาได้สนใจเกวียนคนที่ถูกขังแม้แต่น้อย เหตุเพราะถูกคลุมด้วยผ้าหนากับกรงเหล็กที่ฟันกัดไม่เข้า...มันจึงมีเป้าหมายเดียวคือหมู่โจร
"เอ้ะ! แล้วนั่นตัวอะไรบนหน้าผาวะ?"ดวงตาของหัวหน้ามินสะดุดกับสิ่งมีชีวิตที่ห้อยโตงเตงอยู่บนผา มันพยายามขยับตัว ดิ้นดุ๊กๆดิ๊กๆ แต่ไม่หลุดจากกิ่งไม้ใหญ่ที่มันค้างอยู่
ตัวอะไรไปติดอยู่กลางหน้าผาฟ่ะ...ม้าเหรอ? ไม่สิๆ ดูแล้วเหมือนลามากกว่า ถึงได้ตัวเล็กแบบนี้
ว่าแต่...ทำไมมันไปติดบนกิ่งไม้ได้อย่างไรกัน?
"โฮ้ย! รอตรงนั้นแหล่ะเจ้าลมกรด ลงมาเดี๋ยวโดนหมาป่าแทะเอา เดี๋ยวไว้จะหาทางไปช่วยแกนะ"ชายคนหนึ่งตะโกนพูดอย่างใจเย็นกับสิ่งมีชีวิตบนนั้น...
หัวหม้ามินจ้องร่างที่พูดอยู่ เขาเห็นชายผมยาวซึ่งมีเส้นผมบนหัวสีขาวโพลนเหมือนหิมะ ท่าทางดูมอซอ ไว้ผมกระเซิงไว้หนวดเคราจนรก เหมือนโจรเสียมากกว่าเขา ชายผู้นั้นคล้ายคนไม่รู้จักดูแลตัวเองมานาน แถมเดินหลังค่อม มินตัดสินใจไม่รอช้าจึงตะโกนถามออกไป"เฮ้! คนแก่นี่หว่า เฮ้! คุณลุง...ลุงเป็นใครกัน มาซ่าอะไรแถวนี้!?"
ทว่าชายคนนั้นกลับชักดาบหักครึ่งเล่มออกมาชี้ใส่เขา"ก็แค่คนขายสมุนไพรที่ผ่านทางมา...ลูกสาวข้าอยู่ที่ไหน!!!"
"อ้าว? อะไรกันเนี่ย!? ตามมาทันพวกเราได้ยังไงวะ?"หัวหน้ามินชักดาบออกมาพร้อมพูด"ดูเหมือนเราจะมีแขกเยอะแยะเลยเชียว ฟูมู่ เจ้าไปจัดการพวกหมาป่าซะ"
"ได้ครับลูกพี่ ทุกคนจัดการหมาป่าเร็ว!"ฟูมู่พุ่งไปจัดการหมาป่าด้วยกระบองของตน
ในขณะเดียวกัน หัวหน้ามินก็ร่ายดาบไปมาราวกับยั่วให้โกรธ"ถอยไปลุง เกวียนข้าไม่ที่นั่งคนชรานะ"
"เจ้าคือหัวหน้าพวกโจรลักพาตัวสินะ"ซือหลินถาม
"อันที่จริงไม่เชิงเรียกว่าหัวหน้าหรอก ข้าแค่รับงานตามใบสั่ง"หัวหน้ามินหัวเราะก่อนเอ่ยต่อ"อีกอย่างที่ข้าทำก็แค่ทำมาหากินเท่านั้น ก็แค่ออกล่าเอง...แค่เปลี่ยนจากล่าสัตว์เป็นล่าคนไปขายแทน มันผิดตรงไหนกัน?"
"พูดอธิบายได้สามานต์เสียจริง"ซือหลินเตรียมตั้งท่าดาบ เขาใช้สองมือจับอย่างมั่นคง"ทำมาหากินสุจริตก็มียังจะมาทำเรื่องชั่ว...โทษของเจ้าที่ลักพาตัวผู้คน ลักพาลูกของข้ามันเกินจะให้อภัย"
"ข้าไม่อยากรังแกคนแก่เลย แต่สงสัยลุงร่างกายอยากปะทะซินะ พวกเรามีเกือบยี่สิบ ชนะได้ก็ลองดู!"
เคร้ง!
ทั้งสองได้ปะทะคบดาบใส่กันด้วยความว่องไว เสียงและประกายไฟสะเทือนไปทั้งบริเวณ ดาบของหัวหน้ามินที่คมและลับมาอย่างดีถึงกับหักกระจาย เขาตกใจกับภาพที่เกิดขึ้น ดาบของเขาจะพ่ายต่อดาบเก่าหักๆในมือชายแก่ได้อย่างไร ทว่าไม่ทันพูด เขาก็ถูกซือหลินใช้สันดาบฟาดเข้าใส่
"อะ---เอื้อออ"ร่างของหัวหน้ามินลอยปลิ้ว หลังปะทะสันดาบเพียงครั้งเดียวถึงกับกระเด็นไปชนกับพื้น"อ๊อก! กะ---เก่งเกินไปแล้ว อะไรวะเนี่ย! เกราะในเสื้อแตกหมดแล้ว เอาจริงหรือลุง?"หัวหน้ามินด่า พลางมองที่เกราะอ่อนที่ตนสวมใส่แหลกไปหมดแล้ว เขาเสียวสันหลังวาบ หากไม่ใส่ล่ะก็เขาคงจุกจนพูดไม่ออกก็เป็นได้
"ปล่อยลูกพี่ข้านะ ตาเฒ่า"ฟูมู่ตะโกน หลังจัดการพวกหมาป่าเสร็จเขาก็ฟาดซือหลินจากทางด้านหลัง ทว่าชายวัยกลางคนรับรู้จากเสียงตะโกนนั่นและน้ำหนักมหาศาลที่หมายทำร้าย เขาหลบการโจมตีพ้นและฟาดดาบลงที่กระบอง มันแตกหักเป็นสองซีกในพริบตา
"ไม่นะ กระบองของข้า...ลูกพี่ช่วยด้วย"
พริบตาซือหลินก็สามารถล้มร่างใหญ่ยักษ์โดยการฟาดดาบลงไป ฟูมู่ยกมือยอมแพ้อย่างรวดเร็ว เหล่าลูกน้องโจรทุกคนที่เหลือต่างพยายามพุ่งเข้ามาก็ถูกจัดการจนหมด ซือหลินสู้ไปบ่นปวดหลังไปอย่างรวดเร็ว จนพวกที่เหลือต่างไม่คิดสู้และเลือกทางทิ้งอาวุธ ก้มลงไปคลานหลบข้างลูกพี่ซึ่งยังลุกไม่ขึ้นเพราะบาดเจ็บจากการต่อสู้ มันบ่นเสียงอันดังด้วยว่า"โอ้ย...แข็งแกร่งเกินไปแล้ว แกเป็นใครกันแน่?"
"เป็นคนเก็บสมุนไพร แล้วก็เป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว"ซือหลินตอบ"เสียเวลามากแล้ว และอย่าเสียไปมากกว่านี้"
ชายวัยกลางคนเดินไปที่เกวียนแล้วใช้ดาบฟังลูกกรงอย่างรวดเร็ว
"ฟาน ลูกข้าอยู่ที่ไหน"เขากล่าว ทว่าหาไม่พบ ในเกวียนอื่นก็มีแต่ผู้ชายและผู้หญิงเท่านั้น เมื่อชาวบ้านเป็นอิสระ พวกเขาจึงลงจากรถ บางคนไปรุมกระทืบพวกโจรที่ยอมแพ้ บางคนก็ไปหาเชือกมามัดพวกมันไว้
ซือหลินรู้สึกร้อนผ่าวก่อนเดินไปยังหัวหน้ามินและฟูมู่ที่พ่ายแพ้นอนบนพื้น"ข้าไม่เห็นเด็กสักคน ไอ้ผอมไอ้อ้วน ลูกข้าอยู่ที่ไหน"
"เจ้าคิดว่าข้าจะบอกหรือ ไอ้แก่!"หัวหน้ามินยังไม่ยอมแพ้
"พวกเราส่งเกวียนเด็กออกไปกับนายท่านผิงนานแล้ว ก็คิดว่าป่านนี้คงใกล้จะถึงไปท่าเรือกันไปหมดแล้วล่ะ"ฟูมู่กลับตะโกนออกมาจนหมด มินถอนหายใจก่อนสบถไม่เป็นภาษา
"ท่าเรือ...ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไร"ซือหลินคิดพลางวิ่งไปที่ม้าตัวหนึ่งที่อยู่แถวนั้นแล้วขึ้นขี่
"ขอบคุณท่านชาย ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือพวกเรา"ชาวบ้านทั้งหลายต่างตะโกนขอบคุณ
"ข้าต้องไปช่วยพวกเด็กๆ ฝากดูแลเจ้าลมกรด ล่อของข้าด้วย ข้าต้องรีบไป"ซือหลินเอ่ยแล้วขี่ม้าจากไปด้วยความรวดเร็ว
ทิ้งให้ชาวบ้านสงสัยว่าเขาเอาเจ้าล่อมาทำไมและจะไปช่วยมันบนหน้าผาได้อย่างไร
----------------------------------------------
"ถึงที่หมายแล้ว ข้าให้พวกเจ้ามาถึงก่อนจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานๆเลยนะ"นายท่านผิงหัวเราะ เขาเปิดประตูกรงออกมาแล้วเดินมาหานักบวชหลี่ "สุภาพสตรีเชิญก่อน"
นักบวชหญิงนั่งสงบนิ่งพลางอุ้มฟานทารกไว้แนบกาย ในขณะที่เวทินเอาตัวบังเพื่อปกป้องเด็กคนอื่นภายในเกวียน เขาแอบสะเดาะกุญแจมือและโซ่ตรวนออกมาได้แล้ว โดยอาศัยปิ่นเหนือศีรษะของตน
"ถ้าพูดดีแล้วไม่รู้ความ จะพูดไปทำไมให้เปลืองน้ำลาย!!!"ว่าแล้วชายอัปลักษณ์ใจโฉดก็ใช้กำลังที่มี เดินเข้ามาในเกวียนหมายจะพานักบวชหญิงออกมาจากรถเกวียนเสียให้ได้
"อย่าเอามือของเจ้า มาแตะต้องอาจารย์ข้านะ"เด็กชายสะเดาะโซ่ตรวนออก เขากำหมัดไว้แน่แล้วพุ่งเข้าไป นายผิงถึงกับตกใจเพราะเข้าใจว่าเด็กชายผู้นี้ถูกโซ่ตรวนล่ามเอาไว้แล้ว เขาทำได้เพียงยกมือปัดป้อง
"หยุดนะ!"ผู้ติดตามซึ่งเป็นมารเพศชายกล่าว"กล้าดียังไงเจ้าเด็กบ้า อย่าตายเร็วใช่ไหม!?"เขาเผยโฉมให้เห็นชัดๆ เมื่อเห็นร่างปีศาจร่างมารใกล้ๆ เด็กชายก็ยิ่งโกรธและเดือดดาลมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ในขณะที่เหล่าเด็กในรถตกใจมาก ทั้งหมดเริ่มส่งเสียงร้องดังหวาดกลัว มีเพียงฟานทารกน้อยเท่านั้นที่หลับสนิทอยู่ภายในอ้อมอกของท่านนักบวช
"อย่าทำอะไรลูกศิษย์ข้านะ"นักบวชตะโกนช่วยเหลือ ส่งผลให้ผิงหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง
"นักบวชสาว เจ้าเดินมาเร็ว! ก่อนที่ข้าจะมีน้ำโห! แล้วเด็กทารกคนนี้ไม่ต้องเอาไป วางมันลงไปซะ"เมื่อผิงพยายามจะกระชากเด็กทารกลงพื้น นักบวชหญิงก็ตัดสินใจปกป้องทารก เธอจึงเลือกใช้ตัวโอบขัดขวางการกระทำชั่วร้ายนั้น"อย่านะ ห้ามทำร้ายเด็กคนนี้นะ!"
"จะทำอะไรอาจารย์น่ะ"เวทินคำราม ขณะที่มารหนุ่มจับร่างของเขาเอาไว้แน่น มันพูดด้วยเสียงข่มขู่"ผู้ใหญ่เขาจะคุยกันเด็กเป็นเล็กอย่ามาสอด"
"ฮึก---แง้"ทันใดนั้นฟานก็แผดเสียงร้องออกมา ทารกลืมตาขึ้นมาด้วยอาการสะดุ้งตื่น เธอถูกขัดขวางการนอนหลับทำใบหน้าย่น ความโกรธทำให้เธอเสียงร้องของเธอดัง เสียงนั้นก้อง แหลมและเล็กผิดวิสัยเสียงทารกร้องตามปรกติ เธอร้องด้วยน้ำเสียงทรงพลังจนทุกคนต้องปิดหู
"เด็กนี่มันอะไรของมัน ร้องไห้เสียงดังแสบหูข้านัก ใครก็ได้ทำอะไรมันที"ผิงกล่าว มารหญิงที่อยู่ใกล้จึงชักดาบออกมาหมายจะฟัน นักบวชหญิงหันข้างเพื่อปกป้องทารกไว้..
"เจ้าจะทำอะไร!? กล้าดียังไง ทำให้ลูกของข้าร้องไห้"เสียงของซือหลินตะโกนเกรี้ยวกราดจากด้านหลัง เขาจับข้อมือมารหญิงจนแน่นด้วยความโกรธ เขามาทันเวลาพอดี!!
"แกเป็นใคร!?"มารหญิงเอ่ยถาม หล่อนใช้พลังสุดแรง จึงสามารถสะบัดมือออกมาจากซือหลินได้
"วันนี้แนะนำตัวมากพอแล้ว! ข้าเบื่อเต็มทน..."
"อ้อ แอ้!"ฟาน ทารกน้อยร้องอ้อแอ้ใส่ ราวกับจำหน้าตาของบิดาตนได้ เธอหยุดร้องไห้แล้วยิ้มร่าใส่
หน้าสุดโหดของเขาก็กลายเป็นใบหน้าสุดเห่อลูกทันที "อู้วโอ้ว! ลูกรักของพ่อจ๋า คิดถึงที่สุดเลย พ่อมาช่วยเจ้าแล้ว"
---------------------------
สองนักบวชต่างวัยแห่งนิกายดวงตาดาราเวียนว่าย
3K
![[ มี E-Book ] ไม่นะคุณชาย ถึงตายข้าก็ไม่ยอมพลาดของอร่อยหรอก ตอน ข้าจะเป็นเศรษฐีนี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714103888_64234326.webp)