‘ทำไมเราถึงมีใจให้กับคนมีเจ้าของ คนที่เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเราด้วยนะ พอสักทีได้ไหมเนี้ย หรืออยากจะเจ็บปวดไปมากกว่านี้เหล่าหัวใจ’

“เอาอีกแล้วนะนกฮูก เธอยังจะคิดถึงเขาอยู่ได้ จำเอาไว้สิว่ายังไงเสีย พี่เขาก็ไม่มาสนใจเธอหรอก เธอไม่มีอะไรที่ตรงสเป็คพี่เขาเลยสักอย่าง”

“นกฮูก!!!!...... มานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร?......”

“เอ่อ!... พอดีน้ำชาเป็นห่วงพี่น่ะค่ะ น้ำชาโทรหาพี่ และไลน์หาพี่ พี่ก็ไม่รับไม่ตอบ นางก็เลยให้นกฮูกขึ้นมาดูพี่และให้ดูแลพี่ เพราะนางเข้าประชุมด่วน”

“พี่กฤต!”

“นกฮูกเข้าใจนะ ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันทำให้พี่เจ็บมาก นกฮูกจะไม่บอกให้พี่ลืมมันหรอก เพราะนกฮูกรู้ว่ายังไงพี่ก็ลืมไม่ได้ง่ายๆ แต่พี่ต้องเข้มแข็ง เวลาจะเยียวยาด้วยตัวมันเอง แล้วทุกอย่างจะค่อยๆ ดีขึ้น หากทุกอย่างดีขึ้นแล้ว พี่ก็จะได้ภูมิต้านทานชั้นดีสำหรับเรื่องนี้”

“เดี๋ยวนกฮูกดื่มเป็นเพื่อนพี่แล้วกัน”

บุคคลที่กล่าวอ้างในเรื่องไม่มีอยู่จริง เนื้อหาในเรื่องเกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนล้วนๆ

ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่าน ที่สนับสนุนผลงาน และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้อย่างนี้ตลอดไป เพื่อจะได้ผลิตผลงานออกมาให้ได้อ่านกันไปเรื่อยๆ

อ่านแล้วจะฟิน อิน และสนุกไปตามๆ กันค่ะ ^_^

๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙