ตอนที่ 2 – คัมภีร์ปริศนาและเงามืดในป่า
แม้ภายนอกดูเป็เพียงหนังสือเก่าเล่มหนึ่ง แต่เมื่อหลี่เหวินเปิดดู หน้าแรกก็ปรากฏอักษรที่เคลื่อนไหวไปมา! มันเหมือนมีชีวิต ราวกับจะกระซิบบางอย่างเข้ามาในหัวเขา
เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจ—
“ผู้ใดคัมภีร์นี้... หากเปิดอ่านครบสามหน้า จะกลายเป็ทายาทสายเืัโดยสมบูรณ์...”
เด็กชายรีบปิดหนังสือทันที หัวใจเต้นระรัว ไม่รู้ว่าเป็ภาพหลอนจากความเหนื่อย หรือคำสาปจริง ๆ
“เ้าเหวิน!” เสียงน้องสาวดังแว่วเข้ามา
เขารีบหันหลังกลับ ยัดคัมภีร์ใส่ถุงผ้าคาดเอว แล้วออกจากถ้ำด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าที่เคย
“มันเป็อะไรกันแน่...” เขาพึมพำ ก่อนจะตัดสินใจไม่พูดอะไรให้น้องรู้
---
คืนนั้นที่บ้าน หลี่เหวินนั่งเงียบในห้องอย่างผิดปกติ แสงจันทร์ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาอาบใบหน้าเขา ดวงตาสะท้อนความครุ่นคิดลึกล้ำ
เขาค่อย ๆ เปิดคัมภีร์อีกครั้ง และอ่านหน้าแรกใหม่ เส้นอักษรเปล่งแสงสีทองอ่อน ๆ ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในหัวของเขา
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น...ไม่ใช่ความรู้ แต่คือภาพในจิต!
---
ภาพของบุรุษชุดขาวที่โบยบินอยู่เหนือขุนเขา มือข้างหนึ่งปล่อยหมัดัะเืฟ้า สะบัดคลื่นพลังที่แยกแผ่นดิน
อีกภาพคือเขา—หลี่เหวิน ยืนอยู่หน้าแท่นบัลลังก์ในวังหลวง… เหล่าขุนนางหมอบกราบเบื้องหน้า!
“นี่มันอะไรกัน...” เขาครางเบา ๆ
ก่อนที่ภาพจะจางหาย เด็กชายกลับได้ยินเสียงอีกครั้งในหัว
“เ้าคือผู้สืบทอด... เ้าคือผู้พลิกฟ้าเปลี่ยนหล้า”
หลี่เหวินเหงื่อตกเต็มหน้า เขาหอบหายใจพลางกุมอก...
“ข้า... อยากเป็แค่เ้าสำราญไม่ใช่รึ...”
แต่เื้ับ้านไม้เก่า ๆ แห่งนี้ ท่ามกลางหมอกกลางคืน กลับมีเงาลึกลับของชายในชุดดำยืนเงียบอยู่บนต้นไม้ แววตาจับจ้องมายังเด็กชายตรงหน้าต่าง
และแล้ว…เส้นทางของคุณชายเ้าสำราญ ก็ถูกเขียนขึ้นโดยโชคชะตาเสียแล้ว