ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 66 : บัญชีลับและตรรกะพ่อค้า : ราคาของการเลี้ยงดู "เจ้าสัว"

เสียงนกกระเรียนร้องก้องกังวานมาจากยอดเขาชั้นใน ปลุกให้อาเจียตื่นจากภวังค์สมาธิ เขาไม่ได้นอนทั้งคืนแต่กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าจากการโคจรลมปราณผสานกับการศึกษาตำรา

วันนี้คือวัน 'จ่ายเบี้ยหวัด' และเป็นวันที่ศิษย์พี่หญิงเย่ปิงอวิ๋นจะเข้ามาตรวจความเรียบร้อย

อาเจียรีบจัดแจงซ่อนตำรา 'เถื่อน' (ฉบับคัดลอก) และสมบัติมีค่าทั้งหมดลงในถุงมิติใบเก่า ทว่าในจังหวะที่เขากำลังตรวจสอบของในถุง นิ้วของเขาก็ไปสัมผัสกับวัตถุเย็นเฉียบที่มีผิวขรุขระแข็งแกร่ง

'เจ้าสัว' (อสูรศิลาพิทักษ์)

หุ่นเชิดร่างยักษ์ที่เขาภาคภูมิใจยังคงสงบนิ่งอยู่ในมุมมืดของมิติเก็บของ อาเจียถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความกลัดกลุ้ม ไม่ใช่เพราะมันเสียหาย แต่เพราะ 'ค่าตัว' ของมัน

"กินจุจริงๆ นะเจ้าลูกชาย..." อาเจียบ่นพึมพำในใจ "แค่ข้ากระตุ้นพลังเลี้ยงระบบแกนกลางเจ้าไว้เฉยๆ ก็กินหินปราณไปวันละหนึ่งก้อนแล้ว นี่ข้าเลี้ยงหุ่นเชิดหรือเลี้ยงปลวกกินหินกันแน่?"

การปรับแก้โครงสร้างไหล่ของเจ้าสัวตามคำแนะนำของมู่เฉินและความวิปลาสในความสมบูรณ์ของหลี่มู่กู่ มันทรงพลังขึ้นก็จริง แต่ก็แลกมาด้วยอัตราการเผาผลาญพลังปราณที่สูงขึ้นเป็นเงาตามตัว สำหรับคนขี้งกอย่างอาเจีย นี่คือรูรั่วทางการเงินที่ต้องรีบอุด!

"ท่านมู่..." อาเจียส่งกระแสจิต "ข้าค้นเจอตำราโบราณเล่มหนึ่งเมื่อคืน ชื่อว่า 'เคล็ดวิชาถ่ายเทพลัง : วงจรไร้สูญเสีย' หากข้าฝึกสำเร็จ ข้าจะสามารถถ่ายเทปราณของข้าไปเลี้ยงเจ้าสัวได้โดยตรง ลดการใช้หินปราณลงได้ครึ่งหนึ่งใช่ไหมขอรับ?"

"ในทางทฤษฎี... ใช่" มู่เฉินตอบเสียงเรียบ "แต่ลมปราณของเจ้าตอนนี้อยู่แค่ขั้น 6 หากถ่ายเทให้เจ้าสัวที่มีโครงสร้างระดับหัวหน้า เจ้าจะแห้งตายก่อนที่มันจะขยับตัวด้วยซ้ำ สิ่งที่เจ้าต้องการไม่ใช่แค่เทคนิค แต่คือ 'ตัวกลาง' ที่ช่วยขยายสัญญาณ... อย่างเช่น 'ผลึกวิญญาณปฐพี'"

"ผลึกวิญญาณปฐพี?" หูของอาเจียผึ่งทันที "ของแพงนี่นา!"

"แพงแต่คุ้ม" มู่เฉินสวนกลับ "ลงทุนครั้งเดียว ใช้ได้ยาวนาน หรือเจ้าจะยอมจ่ายค่าหินปราณรายวันไปตลอดชีวิต?"

อาเจียกัดฟันกรอด คำนวณตัวเลขในหัวอย่างรวดเร็ว... ซื้อผลึกครั้งเดียวเจ็บแต่จบ กับจ่ายยิบย่อยไปเรื่อยๆ...

"ตกลง! ข้าจะหามันมา!"

แอ๊ด...

ประตูหอตำราเปิดออกพร้อมกับร่างระหงของเย่ปิงอวิ๋นที่ก้าวเข้ามา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยลอยมาเตะจมูก

"อาเจีย" เย่ปิงอวิ๋นเรียกเสียงเรียบ นางกวาดสายตามองความสะอาดสะอ้านของหอตำราด้วยแววตาพอใจลึกๆ "เจ้าทำหน้าที่ได้ดีมาก พื้นสะอาด ตำราจัดเรียงเป็นหมวดหมู่... ดีกว่าศิษย์คนก่อนๆ มาก"

"ขอบพระคุณศิษย์พี่หญิง!" อาเจียยิ้มกว้างจนตาหยี "ข้าเพียงทำตามหน้าที่... ว่าแต่ วันนี้ท่านมีสิ่งใดชี้แนะข้าหรือไม่ขอรับ?" (ในใจคิด: จ่ายเงินเดือนข้าสิ!)

เย่ปิงอวิ๋นโยนถุงผ้าใบเล็กๆ ให้เขา

"นี่คือเบี้ยหวัดเดือนแรกของเจ้า หินปราณ 3 ก้อน และโอสถรวบรวมปราณ 1 เม็ด"

อาเจียรับมาแทบไม่ทัน มือน้อยๆ สั่นระริก 'สามก้อน... แค่ค่าข้าวเจ้าสัวสามวันก็หมดแล้ว!'

"และ..." เย่ปิงอวิ๋นกล่าวต่อ น้ำเสียงจริงจังขึ้น "ผู้อาวุโสเทียนหยวนฝากมาบอกว่า อีกเจ็ดวันข้างหน้า จะมีการเปิด 'แดนลับสุสานศาสตรา' สำหรับศิษย์สายนอกเพื่อค้นหาอาวุธคู่กาย... เจ้าเองก็ได้รับสิทธิ์ให้เข้าร่วม"

"สุสานศาสตรา?" ดวงตาอาเจียลุกวาว สุสานหมายถึงของเก่า ของเก่าหมายถึงสมบัติ!

"แต่จำไว้..." เย่ปิงอวิ๋นเตือนเสียงเย็น "ที่นั่นอันตรายมาก มีทั้งกับดักและวิญญาณศาสตราที่บ้าคลั่ง ศิษย์สายนอกตายที่นั่นทุกปี... หากเจ้าคิดว่าฝีมือไม่ถึง ก็อย่าเสนอหน้าเข้าไปหาที่ตาย"

นางหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อาเจียยืนกำถุงเบี้ยหวัดแน่น

"อันตรายงั้นหรือ?" มุมปากอาเจียยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อันตราย แปลว่ามีคนไม่กล้าเข้า... และคนไม่กล้าเข้า แปลว่าคู่แข่งน้อย"

ในหัวของอาเจียเริ่มวางแผนทันที

แดนลับสุสานศาสตรา... ที่นั่นต้องมีเศษอาวุธพังๆ หรือแร่ธาตุหายากที่คนมองข้ามแน่ๆ และที่สำคัญ มันอาจมี 'ผลึกวิญญาณปฐพี' ที่เขาต้องการสำหรับ 'เจ้าสัว' ซ่อนอยู่!

"เจ็ดวัน..." อาเจียพึมพำ "ข้ามีเวลาเจ็ดวันในการเตรียมตัว... ต้องตุนเสบียง ต้องเตรียมยันต์... และที่สำคัญ ต้องหาเงินเพิ่ม!"

อาเจียหันกลับไปมองกองตำราที่ตนคัดลอกไว้เมื่อคืน

"ธุรกิจ 'ตำราเถื่อน' ต้องขยายสาขาแล้ว... และข้าต้องฝึกฝน 'อักขระสูญตา : รูปแบบป้องกัน' ให้คล่องแคล่วกว่านี้ หากต้องเข้าไปในสุสาน ข้าจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าข้ามี 'เจ้าสัว' เป็นไพ่ตาย จนกว่าจะถึงเวลาที่คุ้มค่าที่สุด"