บทนำ : ปฐมบทแห่งสูญตา

ณ ห้วงลึกสุดหยั่งคาดแห่งเอกภพ ที่ซึ่งกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาและมิติไม่อาจเอื้อมถึง มีสัญลักษณ์หนึ่งสถิตอยู่อย่างเงียบงันเหนือมวลสรรพสิ่ง เป็นความสูงส่งที่ดำรงอยู่มาก่อนการกำเนิดของแสงสว่างและความมืด... สัญลักษณ์นี้หาใช่ "หยินหยาง" ที่ผู้คนในยุทธภพต่างเคารพบูชา หากแต่เป็นรูปทรงแห่งปฐมกำเนิดอันลี้ลับและทรงอานุภาพยิ่งกว่า

นั่นคือการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวของ "วงกลมแห่งวัฏจักร (O)" ที่ล้อมรอบแก่นแท้ภายในอันลึกลับ...

เมื่อเพ่งมองเข้าไปในวงกลมนั้น จะปรากฏอักขระโบราณคำว่า "หลิง (零)" ลอยเด่นอยู่ตรงกลาง ทว่าอักขระนี้มิได้หยุดนิ่ง มันกลับตกอยู่ในสภาวะที่แปลกประหลาด... เดี๋ยวปรากฏชัดเจน เดี๋ยวเลือนหายไปจนว่างเปล่า สลับสับเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วระคนเชื่องช้า ราวกับลมหายใจของจักรวาลที่กำลังเข้าและออก... นี่คือสภาวะ "มีอยู่แต่ไร้ตัวตน ไร้ตัวตนแต่ทรงอำนาจ"

การผสานกันนี้มิใช่เพียงเส้นสายที่บรรจบกัน หากแต่มันคือนาทีที่ "จุดจบ" และ "จุดเริ่มต้น" ได้โคจรมาหลอมรวมกันท่ามกลางความโกลาหล... สัญลักษณ์นี้ถือกำเนิดขึ้นจากใจกลางของ มหาภาวะซวี (虛 - ซวี)... ความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดและไร้ขอบเขต เป็นห้วงอเวจีสีดำสนิทที่กลืนกินแสงดาวและให้กำเนิดจักรวาล เป็นความเงียบงันที่ดังกึกก้องยิ่งกว่าเสียงคำรามของฟ้าผ่า และเป็นจุดหมายสุดท้ายที่ทุกสรรพชีวิตจักต้องแตกดับและหวนคืนสู่

ณ จุดบรรจบแห่งความย้อนแย้งนี้เอง สภาวะ "มี" และ "ไม่มี" ได้ถูกบีบอัดจนกลายเป็นแก่นแท้แห่งพลัง ก่อกำเนิดเป็นตราประทับศักดิ์สิทธิ์ที่สลักเสลาลงบนด้ามของ พู่กันนิรันดร์ (永恒笔 - หย่งเหิงปี่)

พู่กันด้ามนี้มิใช่อาวุธที่ถูกตีขึ้นจากเตาหลอมของเทพหรือมารตนใด แต่มันคือ "แกนหลักแห่งมหาภาวะซวี" ที่ตกผลึกผ่านกาลเวลานับล้านล้านกัป ด้ามจับทำจากแก่นไม้ดึกดำบรรพ์ที่ลอยคว้างอยู่ในความว่างเปล่าก่อนกำเนิดโลก ดูภายนอกคล้ายไม้ผุพังที่ผ่านพายุฝนมานับพันปี ทว่าเนื้อในกลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กไหลและแฝงด้วยลวดลายที่บันทึกความลับของจักรวาลเอาไว้

ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานของมหาจักรวาล กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินได้แตกแขนงก่อกำเนิดเป็น "หมื่นล้านอักขระ" อันวิจิตรพิสดารนับอสงไขย... ทั้งอักขระธาตุที่เกรี้ยวกราด มหาเวทที่พลิกฟ้าคว่ำดิน ค่ายกลที่กักขังเทพมาร หรือแม้แต่รหัสลับที่ควบคุมมิติและกาลเวลา ผู้ฝึกตนทั่วหล้าต่างทุ่มเทชีวิตเพื่อไขว่คว้าและจดจำอักขระเหล่านั้นให้ได้มากที่สุด เพียงเพื่อครอบครองเศษเสี้ยวแห่งอำนาจ

ทว่าภายใต้กฎเกณฑ์นิรันดร์ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง สัญลักษณ์และอักขระบนพู่กันนี้ถูกจำแนกหน้าที่เพื่อจารึก "ต้นกำเนิด" ที่เหนือกว่านั้น:

อักขระหลิง (零) หรือ "อักขระสูญตา": คือนามธรรมที่อยู่ใจกลางวงกลม มีอำนาจแห่งการ "หวนคืน" สู่มหาภาวะซวี เปรียบดั่งหลุมดำที่พร้อมจะลบล้างทุกกฎเกณฑ์ การที่มันวูบไหว "มีและไม่มี" สลับกัน คือการแสดงสัจธรรมว่า "สรรพสิ่งล้วนมาจากความว่างเปล่าและต้องกลับสู่ความว่างเปล่า"สัญลักษณ์วงกลม: คือรูปธรรมภายนอกที่เป็นรากฐานแห่ง ข่ายกลวงล้อสูญตา (空轮结界 - คงหลุนเจี๋ยเจี้ย) กฎแห่งวัฏจักรที่ไร้จุดเริ่มและไร้จุดจบ เปรียบดั่งกำแพงแห่งความเป็นจริงที่โอบล้อมจักรวาล เป็นขอบเขตที่กักขังพลังทำลายล้างมิให้รั่วไหล และเป็นครรภ์มารดาที่ให้กำเนิดชีวิตใหม่ไม่รู้จบ

นี่คือ 'ตราประทับปฐมกำเนิด' ต้นธารแห่งหมู่มวลอักขระทั้งปวง (万符之源 - ว่านฝูจือหยวน)

มันมิใช่สัญลักษณ์ของบุคคลใด แต่เป็น 'เจตจำนงแห่งเอกภพ' ที่รังสรรค์นามแห่ง ราชันหมื่นอักขระ (太虚符皇 - ไท่ซวีฝูหวง) ขึ้นมา...

นามนี้มิได้หมายถึงเพียงผู้แบกรับอักขระจำนวนหมื่นตัวไว้บนบ่า... หากแต่คำว่า "หมื่นอักขระ" ในที่นี้ หมายถึง "สรรพวิชาและภูมิปัญญาอันไร้ขอบเขตในทุกมิติ"

ผู้ถือครองตราประทับนี้ คือผู้หยั่งรู้และเชี่ยวชาญในศาสตร์ทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชานับล้านรูปแบบ การควบคุมอักขระวิเศษ หรือการบิดเบือนกฎเกณฑ์ของจักรวาล เขาสามารถมองทะลุถึงแก่นแท้และควบคุมโครงสร้างเหล่านั้นได้ดั่งใจนึก เพียงแค่ตวัดอักขระต้นกำเนิดลงไป อักขระนับหมื่นที่ผู้อื่นภาคภูมิใจ ก็จำต้องศิโรราบและแปรเปลี่ยนไปตามเจตจำนงของเขา ดั่งจักรพรรดิผู้บัญชาไพร่พลนับแสนด้วยป้ายอาญาสิทธิ์เพียงอันเดียว... เป็นผู้ซึ่งถือครองอำนาจเหนือวัฏสงสารอย่างแท้จริง

ดังถ้อยคำในคติจารึกแห่งวิถีอักขระที่เล่าขานสืบต่อกันมาตั้งแต่อดีตกาลว่า...

"จากสูญตากำเนิดหนึ่ง... จากหนึ่งกำเนิดการจารึก... และการจารึกจักสรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งใต้หล้า..."

หมายเหตุท้ายบท : ว่าด้วยอักขระ "หลิง" (零)

คำว่า "หลิง" (零) ในภาษาจีนมีความหมายตรงตัวว่าตัวเลข "ศูนย์" (0) ทว่าในมหากาพย์ ราชันหมื่นอักขระ นี้ ได้เลือกใช้คำทับศัพท์ว่า "อักขระหลิง" แทนการแปลความหมายตรงตัว

ทั้งนี้ "หลิง" หรือสัญลักษณ์วงกลมในเรื่อง คือตัวแทนของสภาวะทวิลักษณ์ที่เป็นทั้ง "วงกลมแห่งความว่างเปล่า" และ "วงกลมแห่งความสมบูรณ์" ณ ห้วงเวลาเดียวกัน ตามคติธรรมของเรื่อง มันคือสัญลักษณ์แห่ง ปฐมภาวะ หรือ 'ความว่างอันพร้อมสรรพ' เป็นวัฏจักรนิรันดร์และความเป็นหนึ่งเดียวอันบริสุทธิ์ที่ดำรงอยู่ก่อนกาล ก่อนที่จักรวาลจะเกิดการแบ่งแยกขั้วอำนาจออกเป็น "หยิน" และ "หยาง"

ดังนั้น เพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน เมื่อเอ่ยถึง "อักขระหลิง" ในนิยายเรื่องนี้ จึงมิได้หมายถึงเพียงตัวเลขทางคณิตศาสตร์ หากแต่หมายถึงอำนาจแห่งต้นกำเนิดและการหวนคืนสู่รากเหง้า ซึ่งปรากฏในรูปทรงของวงกลมที่สมบูรณ์นั่นเอง

(คำเรียกขานที่สามารถใช้สลับกันได้ตามบริบทของสภาวะ : วงล้อสูญตา, วงล้อแห่งความว่างเปล่า, วงกลมแห่งความว่างเปล่า, วงมรรคาแห่งความว่างเปล่า)อ