ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 150 : ศัตรูที่คาดไม่ถึง : คำท้าก่อนเริ่มงาน

ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยมาจนตรงศีรษะ แสงแดดแผดกล้าส่องกระทบลานประลองศิลาแลงจนไอร้อนระอุขึ้นมาเป็นริ้วๆ การประลองรอบคัดเลือกดำเนินไปอย่างดุเดือดตลอดช่วงเช้า เสียงโห่ร้องและเสียงอาวุธปะทะกันดังไม่ขาดสาย

อาเจีย ผู้ซึ่งผ่านเข้ารอบมาได้อย่างงดงาม (และน่ากลัว) นั่งพักผ่อนอยู่ในเต็นท์พักนักกีฬา เขาถอดถุงมือออกมาเช็ดทำความสะอาดอย่างทะนุถนอม พลางป้อนเนื้อแห้งให้เจ้าถุงเงินกินเป็นรางวัล

"เก่งมากเจ้าตัวเล็ก... วันนี้เจ้าทำหน้าที่ป่วนได้ยอดเยี่ยม"

เจ้าถุงเงินเคี้ยวเนื้อตุ้ยๆ อย่างมีความสุข มันเริ่มชินกับร่างใหม่และความเร็วที่เพิ่มขึ้นแล้ว

"ส่วนเจ้า..." อาเจียหันไปหาเจ้าสัว

"อย่าเพิ่งโชว์ 'แขนซ้าย' มากเกินไปนัก... ข้าไม่อยากให้พวกตาแก่นั่นสงสัย เก็บไว้เป็นท่าไม้ตายตอนเจอตัวตึงๆ ดีกว่า"

[ รับทราบขอรับนายท่าน... ข้าจะพยายามทำตัวเป็นหุ่นกระป๋องธรรมดาๆ ต่อไป... แม้จะยากลำบากเพราะความเท่ที่ปิดไม่มิดก็ตาม ]

ขณะที่กำลังคุยเล่นกันอยู่นั้น

ม่านหน้าเต็นท์ก็ถูกเปิดออก

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าคมคายแต่แฝงความหยิ่งยโส สวมชุดศิษย์สายในระดับสูง ล้อมรอบด้วยลูกสมุนหน้าตาหาเรื่องสามคน

"หลิวหมิง" พี่ชายของหลิวจิน และเป็นศิษย์อันดับ 10 ของทำเนียบศิษย์สายใน!

คนผู้นี้มีพลังระดับ "สร้างรากฐานขั้นกลาง" และขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมอำมหิตกว่าน้องชายหลายเท่า

"เจ้าสินะ... อาเจีย" หลิวหมิงเอ่ยเสียงเรียบ สายตากวาดมองอาเจียตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนมองมดปลวก

"ได้ข่าวว่าเจ้ารังแกน้องชายข้า... แถมยังปล้นบ้านข้าอีก... ใจกล้าดีนี่"

อาเจียค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ไม่แสดงอาการเกรงกลัว

"อ้าว... ศิษย์พี่หลิว... ข้าบอกไปหลายรอบแล้วนะว่าข้าบริสุทธิ์... หลักฐานก็ไม่มี ท่านจะมาหาเรื่องข้าฝ่ายเดียวไม่ได้นะ"

"ข้าไม่สนหลักฐาน..." หลิวหมิงแสยะยิ้ม

"ในโลกของผู้ฝึกตน... ความแข็งแกร่งคือความจริงเดียว"

เขาโยน "ป้ายไม้สีดำ" ลงบนโต๊ะตรงหน้าอาเจีย

"รอบต่อไป... ข้าจับฉลากได้เจอเจ้าพอดี" (ซึ่งแน่นอนว่ามีการล็อกผล)

"ข้าจะไม่ออมมือ... และข้าจะไม่จบแค่การผลักเจ้าตกเวที..."

หลิวหมิงก้มลงกระซิบข้างหูอาเจีย

"ข้าจะหักแขนขาเจ้า... แล้วลากเจ้าไปขอขมาน้องชายข้าเยี่ยงสุนัข"

พูดจบ หลิวหมิงก็เดินหัวเราะร่าออกไปพร้อมกับลูกสมุน

ทิ้งให้อาเจียยืนนิ่งมองป้ายไม้บนโต๊ะ

"สร้างรากฐานขั้นกลาง..." อาเจียพึมพำ

ระดับพลังต่างกันราวฟ้ากับเหว... อาเจียเพิ่งจะรวบรวมลมปราณขั้น 9 (กำลังจะทะลวงขั้น) แต่หลิวหมิงไปไกลกว่านั้นมาก

[ นายท่าน... การประเมินความเสี่ยง : สูงมาก ] เจ้าสัวกล่าวเสียงเครียด [ พลังปราณของเจ้านั่นหนาแน่นกว่าจางเหว่ยหลายเท่า... เกราะกายาเหล็กไหลของข้าอาจจะทนการโจมตีเต็มกำลังของมันได้ไม่เกิน 5 ครั้ง ]

"ข้ารู้..." อาเจียกำหมัดแน่น

"แต่เราถอยไม่ได้แล้ว..."

เขานึกถึงแร่มิติสวรรค์... นึกถึงความลับในสมุดบัญชี... และนึกถึงศักดิ์ศรีของตัวเอง

"ถ้าข้าแพ้ตรงนี้... ตระกูลหลิวจะขยี้ข้าจมดินแน่"

อาเจียหยิบป้ายไม้ขึ้นมา บีบจนแน่น

"เจ้าสัว... เตรียม 'แผนสำรองแผนที่สอง' ไว้..."

[ แผนระเบิดพลีชีพหรือขอรับ? ]

"ไม่ใช่โว้ย! ...แผน 'ขุดบ่อล่อปลา' ต่างหาก!"

อาเจียยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เคยมีมา

"ถ้าสู้ด้วยพลังไม่ได้... ก็ต้องสู้ด้วยสมอง... หลิวหมิงมันมั่นใจในพลังตัวเองมากเกินไป นั่นแหละคือจุดตายของมัน!"

"และข้า... จะใช้เวทีประลองนี้... ฝังมันให้จมดินต่อหน้าคนทั้งสำนัก!"

เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสัญญาณเรียกตัวนักสู้รอบต่อไป

อาเจียเดินออกจากเต็นท์ แววตาเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มขี้เล่น กลายเป็นนักล่าที่เยือกเย็น

สงครามประสาทได้เริ่มขึ้นแล้ว... และผู้ชนะจะมีเพียงหนึ่งเดียว!