บทที่ 16 จวิ้นจู่น้อยหายตัวไป
แม้ว่าถวนถวนจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นางััได้ว่าท่านพ่อดูเหมือนจะโกรธ
ดังนั้นนางจึงไถลตัวลงมาจากตัวท่านพ่อ แล้วสอดมือน้อย ๆ ของตนเองเข้าไปในอุ้งมือของท่านพ่ออย่างว่าง่าย เพื่อแสดงการปลอบประโลม
แต่หลังจากที่อยู่ด้วยกันมาหลายวัน ท่านอ๋องเก้าก็รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของเ้าเด็กโง่คนนี้แล้ว
เมื่ออยู่ ๆ ก็ทำตัวแสนว่าง่ายเช่นนี้ ย่อมหนีไม่พ้นเื่นั้นเป็แน่
“พูดมาสิ เ้าอยากกินอะไรอีกล่ะ?”
ถวนถวนเบ้ปาก ไม่ใช่ว่านางอยากกินอะไรสักหน่อย นางแค่อยากปลอบท่านพ่อต่างหาก
ทว่าจวิ้นจู่น้อยยังไม่ทันได้อธิบาย ก็เห็นแผงขายลูกชิ้นทอดเล็ก ๆ อยู่ตรงหน้า
โอ้โห...
“ท่านพ่อ ถวนถวนอยากกินอันนั้น”
เยี่ยจิ่นหานชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
น้ำมันในกระทะนั้นใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่สะอาด เขาไม่ยอมให้กินเด็ดขาด!
“ท่านพ่อ ท่านพ่อผู้ยิ่งใหญ่…”
เยี่ยจิ่นหาน “...” ยิ่งไม่ให้กินเข้าไปใหญ่
ไม่เพียงไม่ให้กิน เขายังอุ้มถวนถอนน้อยเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามอีกด้วย
…
ด้านไป๋จีหลังจากไปสืบหาตัวตนของผู้หญิงเ่าั้แล้วก็รีบกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
ห้องพักชั้นดีในโรงเตี๊ยม
ไป๋จีรายงานว่า “เรียนท่านอ๋อง พวกนางเ่าั้เป็โจรูเาแถบด่านหูเหมิน ในแถบนั้นโจรชุกชุมนัก เมื่อไม่กี่ปีก่อนราชสำนักส่งทหารไปปราบปราม แต่น่าเสียดายที่ที่นั่นกลายเป็แหล่งอิทธิพลของโจรไปแล้ว สุดท้ายการปราบปรามก็ไม่สำเร็จ”
กล่าวคือการกระทำของโจรูเาในแถบนั้นกลายเป็เครือข่ายทางเศรษฐกิจของท้องถิ่นไปแล้ว อาจเป็เพราะพวกโจรเหล่านี้ต้องออกไปปล้นสะดม ดังนั้นธุรกิจเหล็กและม้าบางส่วนในท้องถิ่นจึงทำได้ดี
เมื่อผู้คนเหล่านี้ออกไปทำการค้า ก็จะถูกโจรออกมาปล้นสะดมอีกที
เพื่อรักษาผลประโยชน์ พ่อค้าแม่ค้าก็ต้องขึ้นราคาสินค้า ดังนั้นค่าแรงของชาวบ้านในท้องถิ่นก็สูงขึ้น ชีวิตความเป็อยู่ของพวกเขาก็ดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
ด้วยเหตุนี้... จึงก่อให้เกิดวงจรเศรษฐกิจที่ผิดปกติแต่สมเหตุสมผลอย่างน่าประหลาด
สิ่งนี้ทำให้ราชสำนักปวดหัวอย่างมาก แต่โชคดีที่ใน่ไม่กี่ปีมานี้ไม่มีเื่ผิดปกติเกิดขึ้นที่ด่านหูเหมิน ราชสำนักจึงเลือกที่จะมองข้ามและปล่อยให้โจรูเาในพื้นที่นี้คงอยู่ต่อไป
ทว่าบัดนี้ พวกหญิงบ้าเ่าั้ได้ไปยั่วโมโหท่านอ๋องเก้า ดังนั้นวันดี ๆ ของด่านหูเหมินก็คงจะสิ้นสุดลงแล้ว
“ข้าน้อยได้ออกคำสั่งให้กององครักษ์แล้ว ในไม่ช้าก็จะสามารถไปปราบปรามโจรูเาที่ด่านหูเหมินได้ขอรับ”
ภายในห้องโถง นายบ่าวคู่หนึ่งกำลังพูดคุยเื่การปราบปรามโจรูเา ส่วนเยี่ยถวนถวนนั้น…
ในตอนนี้นางกำลังแอบเปิดประตูห้องอย่างเงียบเชียบ
ถวนชีชี [เด็กน้อย เ้าจะออกไปทำอะไร?]
ในความมืด ดวงตาของเยี่ยถวนถวนเป็ประกายแวววาว “ข้าจะออกไปซื้อลูกชิ้นทอด”
ท่านพ่อบอกว่านั่นเป็อาหารขยะ แต่นางคิดว่าอาหารขยะนั้นดูน่ากินมาก
นางต้องลองชิมสักคำให้ได้!
จวิ้นจู่น้อยค่อย ๆ ย่องไปที่ประตูโรงเตี๊ยม แล้วอาศัยร่างที่เล็กและเตี้ย เปิดช่องประตูแคบ ๆ แล้วลอดออกไปอย่างเงียบกริบ
หลังจากออกมาแล้ว นางกำลังมองหาว่าลูกชิ้นทอดอยู่ทางไหน ทันใดนั้นก็มีมือปริศนาเอื้อมมาปิดปากของนาง
ชั่วพริบตาต่อมา นางก็ถูกอุ้มพาตัวไป
เยี่ยถวนถวนใมาก นางเบิกตากว้าง อ๊ะ นี่มัน!
นี่เป็การละเล่นใหม่อะไรกัน?! น่าสนุกจริง ๆ!
ถวนชีชีรีบแก้ไขความเข้าใจผิดของเ้าของร่างผู้ใจกว้างผู้นี้ [เด็กน้อย เ้าถูกลักพาตัวแล้ว!!]
อะไรนะ!
เยี่ยถวนถวนพลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที
ถวนชีชีรีบปลอบโยน [เด็กน้อยอย่ากลัวไป ระบบจะปกป้องเ้าเอง]
เยี่ยถวนถวนพยายามดิ้นขลุกขลัก “เ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! เ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไร กล้าดีอย่างไรมาลักพาตัวข้า!”
คำพูดนี้ฟังดูยิ่งใหญ่เกรียงไกรนัก แต่ความจริงแล้วเสียงที่หลุดออกมาจากปากของจวิ้นจู่น้อยที่ถูกปิดปากไว้นั้นมีเพียงแค่
“อื้ออออ อื้อ? อื้ออออ!! อื้อ!!”
ชายผู้ลักพาตัวรำคาญเสียงของนาง
ทันใดนั้นเยี่ยถวนถวนก็รู้สึกเจ็บที่คอ ก่อนจะหมดสติไป
ระบบถวนชีชีก็ออฟไลน์ไปด้วยเช่นกัน
…
ท่ามกลางความมืดมิด กลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนแบกกระสอบวิ่งหายไปในตรอกเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว
เยี่ยถวนถวนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะแรงสั่นะเืของรถม้า
เมื่อลืมตาขึ้น นางพบว่าตนเองอยู่ในรถม้า มือและเท้าของนางถูกมัดจนไม่สามารถขยับได้
จากบรรยากาศรอบ ๆ นางก็พอจะเดาได้ว่าที่นี่น่าจะเป็ป่า เพราะได้ยินเสียงสัตว์ร้ายคำรามเป็ระยะ
เยี่ยถวนถวนหดคอด้วยความกลัว ในใจถามระบบว่า ‘ถวนชีชี ที่นี่คือที่ไหนกัน’
ถวนชีชีซึ่งไม่มีระบบตรวจจับตอบว่า [ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน... แต่อย่ากลัวไปเลยถวนถวน ข้าจะปกป้องเ้าเอง]
เยี่ยถวนถวน ‘ก่อนที่ข้าจะถูกทุบจนสลบ ชีชีก็พูดแบบนี้เหมือนกัน’
รถม้าแล่นไปตามทาง มุ่งหน้าสู่สถานที่ที่ห่างไกลยิ่งขึ้น
เยี่ยถวนถวนได้ยินเสียงชายหลายคนคุยกันอยู่ภายนอกอย่างเลือนราง
“จางหมาจื่อ เ้าไปจับเด็กผู้หญิงมาทำไม เด็กผู้หญิงจะขายได้ราคาเท่าไหร่เชียว!”
ชายที่ชื่อจางหมาจื่อถ่มน้ำลาย แล้วพูดว่า “พวกเ้าไม่รู้อะไรเลย หัวหน้าโจรแห่งค่ายชิงเฟิงมีบุตรชายที่โง่เขลา ปัญญาอ่อนมาแต่กำเนิด เขาให้คนไปเชิญหมอมาดู หมอบอกว่า้าเด็กหญิงหน้าตาดีมาแก้เคล็ด แล้วรับเป็ลูกสะใภ้บุญธรรมถึงจะหาย”
คิดดูสิ... จะขายเด็กผู้ชายหรือจะขายเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักให้กับหัวหน้าโจรแห่งค่ายชิงเฟิงดีล่ะ?
ชายคนอื่น ๆ พลันเข้าใจ จางหมาจื่อนี่แหละรู้จักทำการค้าจริง ๆ
“ไม่น่าแปลกใจที่เ้าซุ่มซ่อนอยู่ในโรงเตี๊ยมนี้มานานนัก ที่แท้ก็เพราะเล็งเห็นว่าเด็กหญิงน้อยผู้นี้หน้าตางดงาม”
เยี่ยถวนถวนนั่งอยู่ในรถม้า ฟังบทสนทนาภายนอก นางยืนเท้าสะเอวอย่างภาคภูมิใจ ฟังสิ พวกเขากำลังชมว่านางงดงาม
ถวนชีชี [เด็กน้อย พวกเขาล้วนเป็คนชั่ว อย่าได้ภูมิใจกับคำชมของคนชั่วเช่นนี้]
[อีกอย่าง ลูกสะใภ้ก็คือ... คือเ้าจะต้องใช้ชีวิตร่วมกับชายที่สมองเสื่อมในอนาคต พวกเขาจะขายเ้าไปเป็ภรรยาโจรบนูเา]
อะไรนะ! ไม่ได้! ในอนาคตนางต้องอยู่กับท่านพ่อเท่านั้น
‘กล้าดีอย่างไรมาขายถวนถวนให้กับพวกโจร ข้าจะตัดหัวพวกมันทิ้งให้หมด!’
…
โรงเตี๊ยมหยวนเจี่ย
ท่านอ๋องเก้านั่งอยู่บนเก้าอี้นวม สีหน้าเ็าดุจน้ำแข็ง
คนจากกององครักษ์ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ทั่วทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินแม้เสียงเข็มหล่น
แม้แต่ไป๋จีก็ยังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
…
ประมาณหนึ่งเค่อก่อนหน้านี้
ทหารองครักษ์ที่ได้รับคำสั่งให้ไปปราบปรามที่ด่านหูเหมินกลับมาแล้ว พวกเขารีบควบม้ากลับมาโดยไม่ทันได้ปฏิบัติภารกิจ เพราะได้รับข่าวสำคัญ
“ท่านอ๋อง ตามที่โจรูเาแถวด่านหูเหมินกล่าว เอ้อร์ซื่อจื่อ*[1] ถูกหัวหน้าใหญ่แห่งค่ายิซานจับกุมตัวไว้”
เอ้อร์ซื่อจื่อมีนามว่าเยี่ยจ้าน เป็บุตรชายคนที่สองของเยี่ยจิ่นหาน
ผู้คนขนานนามว่าาาปีศาจน้อย แม้ปัจจุบันจะมีอายุเพียงเจ็ดขวบครึ่ง แต่ั้แ่อายุสี่ขวบก็ได้ติดตามท่านอ๋องเก้าไปปราบปรามฏและกองโจรมาแล้ว นับได้ว่าเป็แม่ทัพน้อยคนหนึ่งของจวนอ๋องเก้า
เมื่อครึ่งเดือนก่อน เยี่ยจิ่นหานได้ส่งเยี่ยจ้านไปเก็บภาษีที่ค่ายิหวัง จนถึงป่านนี้เยี่ยจ้านก็ยังไม่กลับมา
วันนี้ได้รับข่าวว่าเอ้อร์ซื่อจื่อถูกค่ายิหวังจับกุมตัวไว้
ไม่แปลกที่สีหน้าของเยี่ยจิ่นหานจะเ็าดุจน้ำแข็ง กล้าจับกุมบุตรชายของข้า ค่ายิหวังนี้คงไม่จำเป็ต้องมีอยู่อีกต่อไปแล้ว
ค่ายิหวังเป็ค่ายบนูเาที่ใหญ่ที่สุดบริเวณรอยต่อของสี่แคว้น นับเป็หนึ่งในกลุ่มอิทธิพลที่แข็งแกร่งที่สุด
หากกล่าวว่าเมืองชิงหลวนและบริเวณโดยรอบอยู่ภายใต้การปกครองของจวนอ๋องเก้า เช่นนั้นแล้ว พวกโจรูเาแถบเมืองชิงหลวนและบริเวณโดยรอบ เมื่อพบเจอผู้คนจากค่ายิหวังล้วนต้องหลบเลี่ยงไป
จากนี้จะเห็นได้ถึงอิทธิพลอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา
แต่ิชิวหัวหน้าค่ายิหวังไม่เคยก่อกวนจวนอ๋องเก้ามาก่อน
หลายปีที่ผ่านมาต่างอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข แต่ครั้งนี้กลับเหยียบย่ำเขตอันตรายของท่านอ๋องเก้าเข้าให้
ท่านอ๋องเก้าลุกขึ้น “ระดมพล ไปยังค่ายิหวัง”
ในขณะที่ไป๋จีกำลังเตรียมรับคำสั่ง เสียงร้องไห้อย่างร้อนรนดังขึ้นมาจากชั้นล่าง
“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง จวิ้นจู่น้อย จวิ้นจู่น้อยหายตัวไปแล้ว!!”
อะไรนะ!!!
[1] ซื่อจื่อ ตำแหน่งผู้สืบทอดของชินอ๋อง เอ้อร์ซื่อจื่อคือผู้สืบทอดลำดับรองจากซื่อจื่อ
103
