ราชันย์ลมปราณอนันต์
ขณะที่เขากำลังจะกดเลื่อนไปยังบทต่อไป ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นเป็นแสงสีขาวโพลนจนน่าประหลาดใจ เขารู้สึกเหมือนมีแรงดูดมหาศาลพุ่งออกมาจากโทรศัพท์เครื่องเล็กๆนั้น 'อะไรหวะเนี้ย"
ยอดอ่าน 10.0K
จำนวนตอน 79
คอมเมนต์ 1
บทนำ: มุกแห่งอนันตกาล
โลกปัจจุบัน, โรงเรียนมัธยมหัวเซี่ย
แสงนีออนจากหน้าจอโทรศัพท์สาดส่องใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในความมืดของห้องนอน เฟิงหวงถอนหายใจยาวเหยียด นิ้วของเขาเลื่อนผ่านหน้าจอที่แสดงตัวอักษรนับพันอย่างเชี่ยวชาญ เขากำลังดำดิ่งอยู่ในโลกของนิยายกำลังภายในเรื่องล่าสุด...อีกครั้ง
"เฮ้อ...ถ้าเรามีพลังแบบพระเอกในเรื่องบ้างก็คงจะดี" เขาพึมพำกับตัวเอง "ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแบบนี้"
ในนิยาย ตัวเอกสามารถเหาะเหินเดินอากาศ ทลายภูเขาได้ด้วยการสะบัดฝ่ามือ มีสาวงามล้อมรอบ มีอำนาจและอิสระที่เฟิงหวงในโลกแห่งความเป็นจริงทำได้แค่ฝันถึง สำหรับเขาแล้ว โลกยุทธภพที่เต็มไปด้วยเลือดและคมดาบนั้น ช่างน่าหลงใหลกว่าโลกที่เต็มไปด้วยสูตรคณิตศาสตร์และตารางสอบเป็นไหนๆ
ขณะที่เขากำลังจะกดเลื่อนไปยังบทต่อไป ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นเป็นแสงสีขาวโพลนจนน่าประหลาดใจ แสงนั้นรุนแรงจนเฟิงหวงต้องหรี่ตาลง เขารู้สึกเหมือนมีแรงดูดมหาศาลพุ่งออกมาจากโทรศัพท์เครื่องเล็กๆ นั้น!
"อะไรวะเนี่--!"
ไม่ทันที่เขาจะได้สบถจบคำ สติของเขาก็ดับวูบลงราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพายุพัดผ่าน ร่างของเด็กหนุ่มมัธยมปลายฟุบลงบนเตียงนอนของเขา...แต่จิตวิญญาณของเขาได้เดินทางไปยังสถานที่ที่เขาเฝ้าฝันถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ปฐมภพ, ทวีปเมฆาสวรรค์, ป่าดึกดำบรรพ์ไร้สิ้นสุด
ท่ามกลางแมกไม้โบราณสูงเสียดฟ้า ปรากฏร่างของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งในอาภรณ์สีทองอร่าม เขามีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนจำแลง คิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว ทรวดทรงสง่างามสูงศักดิ์ ทุกอิริยาบถแฝงไว้ด้วยเสน่ห์อันน่าลุ่มหลงจนอาจทำให้ทั้งบุรุษและสตรีต้องใจสั่น
นามของเขาคือ เฟิงหวง...องค์ชายสามแห่งราชวงศ์เทียนหลง ผู้ถูกขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะที่ร้อยปีจะมีสักคน!
ด้วยวัยเพียง 17 ปี เขาก็บรรลุเขตแดนวรยุทธ์ถึง ขั้นนภา แล้ว นับเป็นผู้โดดเด่นที่สุดในหมู่องค์ชายและองค์หญิงทั้งหมดของราชวงศ์เทียนหลงที่แข็งแกร่งเป็นอันดับสามของทวีป ด้วยความทะนงตนในพลังฝีมือ เขาจึงเดินทางเข้ามายังใจกลางป่าดึกดำบรรพ์ที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับสูงเพียงลำพัง เพื่อแสวงหาโชควาสนาที่จะผลักดันให้ตนเองก้าวข้ามไปยังขั้นดาราให้จงได้
และเขาก็ได้พบมัน...
ณ ใจกลางโพรงไม้โบราณขนาดมหึมา มีลูกแก้วกลมเกลี้ยงขนาดเท่าไข่นกพิราบลอยอยู่อย่างเงียบงัน มันเปล่งประกายสีรุ้งอ่อนๆ แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังงานอันไร้ที่สิ้นสุดที่ทำให้แม้แต่ยอดฝีมือขั้นนภาเช่นเขายังต้องสั่นสะท้านไปทั่วร่าง
"นี่มัน...มุกแห่งอนันตกาลในตำนาน!" ดวงตาขององค์ชายเฟิงหวงทอประกายแห่งความโลภและความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
ตำนานกล่าวว่าผู้ใดที่สามารถหลอมรวมกับมุกเม็ดนี้ได้ ผู้นั้นจะครอบครองลมปราณที่ไม่มีวันเหือดแห้ง เป็นพลังงานที่ไม่สิ้นสุดดุจห้วงจักรวาล!
ด้วยความเชื่อมั่นในพรสวรรค์อันไร้เทียมทานของตนเอง องค์ชายเฟิงหวงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุด...เขายื่นมือออกไปคว้ามุกเม็ดนั้นและกลืนมันลงท้องไปในทันที!
"อ๊ากกกกกกกกก!"
เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดดังก้องไปทั่วผืนป่า ทันทีที่มุกแห่งอนันตกาลเข้าสู่ร่างกาย พลังงานอันบริสุทธิ์และไร้ขีดจำกัดก็ระเบิดออกมาราวกับอ่างเก็บน้ำที่พังทลาย มันโหมกระหน่ำเข้าสู่เส้นลมปราณของเขาอย่างบ้าคลั่ง เส้นลมปราณที่เคยแข็งแกร่งของยอดฝีมือขั้นนภา เปราะบางราวกับแก้วเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังงานระดับนี้
เปรี๊ยะ! เปร๊ยะ! เปร๊ยะ!
เส้นลมปราณทั่วร่างของเขาขาดสะบั้น! แก่นลมปราณในตันเถียนถูกบดขยี้จนแหลกสลาย! ฐานวรยุทธ์ที่เขาสั่งสมมาตลอด 17 ปีพังทลายลงในพริบตา! ความเจ็บปวดนั้นเกินกว่าที่มนุษย์จะทนทานไหว แสงสว่างในดวงตาขององค์ชายอัจฉริยะค่อยๆ ดับลง...พร้อมกับลมหายใจสุดท้าย
ร่างกายของเขาล้มลงบนพื้นดินที่เย็นชื้น...บัดนี้เป็นเพียงเปลือกนอกที่งดงามแต่ว่างเปล่า
ทว่า...ในเสี้ยววินาทีที่จิตวิญญาณเดิมได้แตกสลายไปนั้นเอง ลำแสงสีขาวสายหนึ่งจากต่างโลกก็ได้พุ่งทะลุมิติเข้ามาสู่ร่างที่ไร้วิญญาณนี้อย่างพอดิบพอดี
"...อึก...ที่นี่...ที่ไหน..."
ความรู้สึกแรกที่เฟิงหวงได้รับคือความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วทุกอณูของร่างกาย เขาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นคือใบไม้รกทึบและลำต้นของต้นไม้ใหญ่ยักษ์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็หนักอึ้งและดูโบราณผิดยุคสมัย
"เรา...โดนดูดเข้ามาในนิยายงั้นเหรอ?" ความคิดแรกของเขาช่างดูเหลวไหล แต่เมื่อเขาลองขยับตัว ความเจ็บปวดก็ยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
แต่ท่ามกลางความเจ็บปวดนั้น เขากลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่น่าอัศจรรย์...
ณ บริเวณท้องน้อย หรือที่ในนิยายเรียกว่า 'ตันเถียน' เขารู้สึกได้ถึงห้วงมหรรณพแห่งพลังงานอันสงบนิ่ง มันกว้างใหญ่ไพศาล ไร้จุดเริ่มต้นและไร้จุดสิ้นสุด มันคือพลังงานอันอบอุ่นและบริสุทธิ์ที่พร้อมจะถูกใช้งานได้ทุกเมื่อ...พลังงานที่ไม่มีวันหมดสิ้น
เฟิงหวงตระหนักได้ในทันที...
เขากำลังอยู่ในร่างขององค์ชายอัจฉริยะที่ชื่อเดียวกับเขา ร่างกายนี้ถูกทำลายจนสิ้นซาก ฐานวรยุทธ์กลับกลายเป็นศูนย์ แต่จิตวิญญาณของเขาจากโลกปัจจุบัน ได้หลอมรวมเข้ากับ 'มุกแห่งอนันตกาล' อย่างสมบูรณ์!
เขาไม่มีเคล็ดวิชา ไม่มีวรยุทธ์ ไม่มีแม้แต่ความแข็งแกร่งพื้นฐาน...แต่เขามีในสิ่งที่ยอดยุทธ์ทั่วทั้งสามภพต่างใฝ่ฝันถึง
ลมปราณอนันต์!
ดวงตาของเด็กหนุ่มมัธยมปลายทอประกายแห่งความหลักแหลมและเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเป็นครั้งแรกในโลกใบใหม่แห่งนี้
"น่าสนใจ...น่าสนใจจริงๆ"
16K
