หลังจากลั่วชิงหยุนออกไปเธอก็ไม่ได้กลับโรงแรม แต่กลับไปอพาร์ทเมนต์ที่เธอเช่าไว้
สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากเข้าห้องก็คือนำน้ำอุ่นมาแช่ในอ่างเธอพยายามใช้อุณหภูมิของน้ำเพื่อบรรเทาความเ็ปที่น่าปวดหัว
เธอหลับตาลงในความคิดของเธอเต็มไปด้วยภาพของซูเฉินฮ่าว
ครั้งแรกของพวกเขาครั้งที่สองครั้งที่สาม ... จนกระทั่งคืนนี้
ราวกับว่าเธอกำลังดูหนังอยู่
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงคลั่งไคล้แบบคืนนี้แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเสียสติไปแล้ว
เขาเมาใช่ไหม?
แต่มันเป็ไปไม่ได้เธอทำงานอยู่ที่โรงแรมมาหนึ่งปีแล้วเธอรู้ดีว่าลูกค้าที่เมาเหล้าขนาดนี้คงไม่สามารถทำเื่แบบนี้ได้
แม้ว่าเธอจะไม่อยากยอมรับ แต่เธอรู้สึกว่าคืนนี้เขาไม่เหมือนเดิม
แม้ว่าเมื่อสองปีที่แล้วจะต้องเจอกับเธอในฐานะลูกค้าแต่เขาก็ต้องคำนึงถึงความรู้สึกของเธอและพยายามอย่างอ่อนโยน
แต่ว่าคืนนี้เขากลับเป็เหมือนสิงโตที่หิวโหยสุดขีดอยากกินเธอทั้งชีวิต
น่ากลัวจังเลย
เธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเขาอีกแล้วเธอไม่อยากนึกถึงเื่ร้าย ๆที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน
เธอเลือกที่จะอยู่ห่างจากเขา!
.......
วันรุ่งขึ้นตอนเช้าตรู่ ณ โรงแรม หลี่ซิง
ขณะที่แทนเหยียนเพิ่งเข้ามาในห้องทำงานลั่วชิงหยุนก็เดินตามหลังชุดสูท
"คุณคะฉันมีเื่จะคุยกับคุณ" หลังจากนอนหลับไม่สนิทใบหน้าของลั่วชิงหยุนก็ดูซีดเซียวเงาดำก็ปรากฏขึ้นภายใต้ดวงตากลมโตของเธอ
เมื่อครู่นี้แทนเหยียนมองก็แปลกใจมากที่เห็นเธอจึงชวนเธอไปนั่งบนโซฟาแล้วยื่นกาแฟอีกแก้วให้เธอ“ ทำไม? เช้านี้เธอมาวิ่งเร็วจังเลยมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณซูเหรอ”
ลั่วชิงหยุนรับแก้วกาแฟมาแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ“ ฉันอยากกลับไปที่แผนกแม่บ้านทำความสะอาดดังนั้นขอให้คุณจัดเตรียมผู้ดูแลไปทำงานแทนฉัน”
เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของแทนเหยียนจึงเปลี่ยนไปเป็กังวลทันที“ อะไรนะ? คุณไม่พอใจคุณซูหรือเปล่า? ฉันเคยเตือนคุณไว้ยังไง? ฉันให้คุณรับใช้ดี ๆแต่ทำไมคุณยัง ... ”
“ ไม่ได้ฉันไม่ได้ขัดใจเขา” ลั่วชิงหยุนเห็นท่าทางของแทนเหยียนที่กำลังเป็กังวลจึงรีบพูดขึ้นทันที
หลังจากที่ทานยาปลอบใจเสร็จแล้วสีหน้าของแทนเหยียนก็สงบลงแล้วแทนที่ด้วยรอยยิ้ม“ ผมรู้ว่าคุณมีความสามารถขนาดนี้คุณไม่สามารถจัดการกับคุณซูได้ยังไง?”
พูดจบเขาก็หันไปมองลั่วชิงหยุนด้วยความสงสัย“ แต่ในเมื่อพวกเราไม่ได้ทำให้เขาขุ่นเคืองแล้วทำไมคุณถึงจะเปลี่ยนตำแหน่ง?”
“ ฉัน ... ” ลั่วชิงหยุนก้มหน้าลงอย่างไม่รู้จะตอบอย่างไร
แทนเหยียนเห็นท่าทางที่เธออยากจะพูด แต่ก็ยังลังเลจึงเปลี่ยนสีหน้า“ ชิงหยุนตอนนี้เป็เวลาที่โรงแรม้าคุณมากคุณซูพอใจคุณคุณไม่ได้เ้าเล่ห์พลันถึง่เวลาสำคัญเช่นนี้ฉันก็รู้ว่าการรับใช้คุณซูนั้นไม่ใช่เื่ง่ายถ้าอย่างนั้นถ้าเื่นี้จบลงฉันจะให้โบนัสคุณเพิ่มอีกหนึ่งเดือน”
“ ไม่เหมือนกันค่ะคุณเหยียนคะฉันไม่ได้มาขอโบนัสเพิ่ม” ลั่วชิงหยุนเห็นเขาเข้าใจผิดจึงรีบโบกมือ
แทนเหยียนไม่เข้าใจความหมายของเธอจริงๆ
ที่ทำงานไม่มีอะไรผิดปกติแถมยังไม่ได้้าโบนัสเพิ่มอีก แล้วทำไมล่ะ
“ ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ได้เป็คนดูแลฉันไม่คุ้นเคยกับธุรกิจของตัวเองถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ทำผิดแต่ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่าฉันจะทำผิดพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจถ้าอย่างนั้นฉันอาจจะนำภาระมาที่โรงแรม” ลั่วชิงหยุนพูดออกมาใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ