ดาวราชันสัตว์ป่าจะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จะว่าเล็กก็เล็ก หากจะตามหาคนในสถานที่นี้เจอ ก็ต้องใช้ความพยายามในการตามหา
ั้แ่ไป๋จื่อหรูตื่นขึ้นในยานรักษาและได้รับระบบมา ชีวิตที่สองของเขาก็เริ่มขึ้นบนดาวดวงนี้ ทุกวันล่าสัตว์ รวบรวมพลังงาน จนกระทั่งวันหนึ่งมียานเกิดอุบัติเหตุร่วงตกลงมา
ยานหนึ่งลำสองลำถูกโจมตีตกลงมา ตอนแอกโซเยอร์ถาม “นายเอาชีวิตรอดยังไง” ไป๋จื่อหรูคิดอย่างละเอียด นี่ไม่ใช่ปัญหาเื่เอาชีวิตรอดไม่รอดแล้ว
“เซิร์กที่โจมตีพวกนายเป็ยังไง” ไป๋จื่อหรูถาม
เด็กหนุ่มอ้าปากแล้ว แอกโซเยอร์ดีใจมากอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อใบหน้าที่แข็งทื่อของเขาผ่อนคลายลง ไม่มีสภาพเหมือนคนตายอย่างเมื่อตอนแรกเห็นอีก
“ถูกเซิร์กบินได้ล้อมน่ะ” แอกโซเยอร์เอ่ย
ไป๋จื่อหรูกับแอกโซเยอร์เดินมาจนถึงจุดที่ยานของพวกเขาตก ยืนอยู่ข้างบน มองยานรูปทรงหัวมนท้ายแหลมที่เต็มไปด้วยรูขนาดใหญ่เท่าหัวกะโหลก คิ้วพลันขมวดแน่น
ร่องรอยพวกนี้เหมือนกับยานรักษาของเขาไม่ผิดเพี้ยน ที่แท้ยานรักษาของเขาก็ถูกเซิร์กบินได้โจมตีร่วงตกลงมาเหรอ
“เผ่าเซิร์กปรากฏตัวเร็วขนาดนี้แล้ว…” ไป๋จื่อหรูเอ่ยพึมพำ
ไม่รู้เวลาที่แน่ชัด แต่โลกในอีกประมาณยี่สิบกว่าปีจะเจอกับการโจมตีของเซิร์กที่เกิดการทำลายล้างเป็วงกว้าง
ว่ากันตามหลักเมื่อเซิร์กตัวแรกปรากฏตัวผลที่ตามมาก็น่ากลัวมากแล้ว พลังทำลายล้างกัดกร่อนเน่าเปื่อยนั้นแทบไร้คนต้านทาน หรือว่าวันสิ้นโลกของชาวดาวเคอลัวร์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ไป๋จื่อหรูไม่กล้าคิดถึงประโยคนั้นของระบบ ‘ในโลกที่มีอันตรายทุกแห่งหนนี้ หน้าที่ของผมคืออบรมสั่งสอนคุณให้กลายเป็นักรบที่ได้มาตรฐาน’ มีข้อมูลมากมายขนาดไหน
ยานของแอกโซเยอร์จัดเป็ยานข้ามดวงดาวระดับที่ใช้ทางการทหาร ใหญ่กว่ายานของไป๋จื่อหรูสิบเท่า
ครั้งนี้แอกโซเยอร์ตบประตู เดินเข้าไปในยานทหารสีดำมืด ไป๋จื่อหรูคิดเล็กน้อยก่อนจะตามเข้าไป
ทันทีที่เข้าประตู เด็กหนุ่มก็ถูกกลิ่นเืเข้มข้นทำเอาสำลักจนเกือบหัวทิ่ม แอกโซเยอร์เข้าไปคว้าแขนของไป๋จื่อหรูทันควัน เขาจึงไม่ได้ตัวอ่อนล้มลงไป
“กลิ่นอะไร…” ไป๋จื่อหรูบีบจมูก ไม่ชอบกลิ่นผสมกันของเืและศพเหม็นเน่าต่างๆ นานาที่กระจายอยู่ในยานซึ่งปิดมิดชิดหลังอาบแดดหลายวันจากใจจริง
“นายได้กลิ่นของพวกเขา” แอกโซเยอร์ถามขึ้นหนึ่งประโยคอย่างสงสัย
ไป๋จื่อหรูบอก “พูดบ้าๆ กลิ่นแรงขนาดนี้!”
ในยานรบมีศพที่ไร้ร่องรอยชีวิตหกร่าง อายุไม่มาก มองดูแล้วสวมชุดนักเรียนทหารแบบเดียวกับแอกโซเยอร์
แอกโซเยอร์เห็นไป๋จื่อหรูทรงตัวได้แล้ว จึงค่อยเดินไปข้างหน้า ดึงป้ายชื่อที่หน้าอกของพวกเขาลง “ทั้งหมดคือเบต้า ตอนยานร่วงตกลงมาก็ตายแล้ว แย่จริงๆ” แย่ในหลายๆ ความหมาย
“เบต้าเหรอ” ไป๋จื่อหรูคิดเล็กน้อย ท่องคำนี้ที่อมอยู่ในปากออกมาช้าๆ เมื่อครู่ยังมีอีกคำด้วย “อัลฟ่า”
แอกโซเยอร์พยักหน้า เขานึกว่าไป๋จื่อหรูพูดถึงเขา แต่ความจริงไป๋จื่อหรูไม่รู้อะไรทั้งนั้น แค่ท่องคำศัพท์ประหลาดออกมาหนึ่งครั้งเท่านั้น
แอกโซเยอร์ดึงกระดุมมิติสีดำที่แขวนบนลำคอออกมา กดลงหนึ่งทีแล้ววินาทีถัดมาป้ายคนตายบนมือเขาก็หายไปแล้ว
ไป๋จื่อหรูมองกระดุมมิติหลายวินาที แอกโซเยอร์เห็นสายตาของเด็กหนุ่มก็ดึงกระดุมมิติลงมาและส่งไปตรงหน้าไป๋จื่อหรู “กระดุมมิติรุ่นใหม่ล่าสุด เดิมทีเก็บไว้ใช้ในหุ่นรบ แต่หุ่นรบพังแล้ว ให้นาย…” แอกโซเยอร์คิดอยู่นานจึงคิดออกว่าจะส่งของใส่มือสหายน้อยยังไง “ให้นายเล่น”
ไป๋จื่อหรูกลอกตาไม่สนใจแอกโซเยอร์ เดินไปที่ประตูก็ตบป้าบๆๆ จะเปิดประตูออกไป แต่รอบนี้เปลี่ยนเป็เขาที่ไม่มีฟังก์ชันปลดล็อกชีวภาพ ยังคงเป็แอกโซเยอร์เดินเข้ามาช่วยเขาเปิดประตู
เข้ามาใกล้มากแถมยังเข้าใกล้จากข้างหลัง แอกโซเยอร์ก้มหน้าลงก็เห็นท้ายทอยสีขาวผ่องที่เผยเลือนรางใต้เส้นผมยาวสีท้องฟ้าของไป๋จื่อหรู บนท้ายทอยยังมีต่อมอยู่ เข้าใกล้ขนาดนี้ก็ได้กลิ่นหอมที่เหมือนไม่มีนั้นแล้ว
ยังเป็เด็กน้อยที่กลายสภาพซึ่งเด็กมากๆ เหมือนกับผลไม้ดิบอย่างไรอย่างนั้น แต่กลับมีรสชาติทำให้ใจคนสั่นคลอน
คนอื่นไม่ได้กลิ่นที่จางขนาดนี้ แต่เขาไม่ใช่คนปกติ เขาเป็อัลฟ่าระดับสูง ประสาทััทั้งห้าเหนือคนทั่วไป ดังนั้นจึงได้กลิ่นฟีโรโมนที่เล็ดลอดออกมาระหว่าง่กลายสภาพ
ความรู้สึกถึงภยันตรายของไป๋จื่อหรูพลันดังเตือนลั่นในสมองของเขา
ระบบเอ่ยขึ้น ‘ยินดีด้วยโฮสต์ ค่าความชอบของวอตช์ฟีลด์ที่มีต่อคุณเพิ่มขึ้นหนึ่งแต้ม!’
ตอนนี้ตรงหน้าไป๋จื่อหรูกะพริบวาบ เป็ข้อความสีแดงที่ไต่ขึ้นมา ตามที่ระบบว่ามันเพิ่มแค่หนึ่งแต้ม แต่ที่แสดงกลับเป็ ‘31/100’
‘…’ เมื่อเปิดประตูได้ไป๋จื่อหรูก็เผ่นหนีออกไปทันที หลังออกห่างเขาก็มองแอกโซเยอร์อย่างระแวงภายใต้แสงอาทิตย์ที่แยงตา ‘เพิ่มขึ้นมาหนึ่ง ทำไมฉันเห็นสามสิบเอ็ดล่ะ’
ระบบเอ่ย ‘ระดับความเข้ากันของโฮสต์กับคุณพลเอกสูงเกินไป ช่วยไม่ได้ พลเอกเหมือนจะตกหลุมรักแรกพบกับคุณนะ! ตอนคุณหลับ ค่าความชอบของเขาสูงขึ้นตลอดเลย ยานสิบลำก็ฉุดไม่อยู่!’
ไป๋จื่อหรูขนลุกชันทันที ‘หมายความว่าตอนฉันหลับเขามองฉันตลอดเลยงั้นเหรอ’
ระบบเอ่ย ‘ตอนคุณสลบเขามองคุณตลอด’
ไป๋จื่อหรู ‘ฉันว่าฉันเจอคนโรคจิตแล้ว’
ระบบพูด ‘เสน่ห์ของโฮสต์มากจนหยุดไม่อยู่’
วอตช์ฟีลด์ว่าที่พลเอกแห่งสหพันธ์มองไปยังไป๋จื่อหรู รู้สึกว่าตัวเองเวลาจ้องมองคนคนนี้ อุณหภูมิของสายตายังร้อนแรงกว่าดวงอาทิตย์ของดาวราชันสัตว์ป่าเสียอีก
575
![ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784283254_33639692.webp)
