บทนำ

ภาพของผู้หญิงคนอื่นที่นั่งข้างหน้ารถเคียงคู่ไปกับผู้เป็นสามี ทำให้หัวใจของพลอยลลินณ์ชาวาบ เธอได้แต่ภาวนาว่าของให้ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมงานหรือคนรู้จัก แต่ทว่าเมื่อขับตามไปถึงบ้านมันกลับไม่ใช่อย่างนั้นเลย

"นี่มันอะไรกันตาทิตย์" คุณรัญญาเอ่ยถามบุตรชายออกไปเสียงดุ ขณะที่สายตาของนางก็จับจ้องหญิงสาวที่เขาควงมาด้วยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความไม่ชอบใจ

"ลูกสะใภ้คนใหม่ของคุณแม่ไงครับ" ตอบผู้เป็นมารดา ก่อนจะหันไปถามมะลิว่าขนย้ายข้าวของ ของพลอยลลินณ์มาไว้ที่ห้องนอนข้างล่างของตัวบ้านแล้วหรือยัง พร้อมกับบอกให้อีกฝ่ายขนสัมภาระของปริศนาขึ้นไปไว้ที่ห้องของเขาแทน

"นี่มันอะไรกันคะทิตย์ คุณทำกับลินแบบนี้ได้ยังไง" พลอยลลินณ์เอ่ยถามผู้เป็นสามีเสียงสั่น ตอนนี้หัวใจของเธอเจ็บร้าวราวมีมีดนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้าหา

"ก็ผมพอใจที่จะทำแบบนี้ หากคุณไม่พอใจก็เชิญหอบข้าวของเสื้อผ้าของคุณกลับบ้านไปได้เลย"

"หุบปากเน่า ๆ ของแกเดี๋ยวนี้นะตาทิตย์ แล้วก็พานังผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบ้านฉัน" บอกผู้เป็นบุตรชายออกไปเสียงเข้ม

"ไม่ครับ ปอ คือเมียผม ผมจะอยู่กับเมียผม" ตอบผู้เป็นมารดา ก่อนจะพาปริศนาเดินเข้าไปข้างในบ้าน ขณะที่พลอยลลินณ์ก็ได้แต่ทรุดลงนั่งกองกับพื้นร้องไห้ปริ่มจะขาดใจ ทำไมชีวิตของเธอถึงเจอแต่เรื่องราวร้าย ๆ ก็ไม่รู้ ที่ทำงานก็มีปัญหากลับมาบ้านหวังว่าสามีจะเป็นที่พึ่งทางใจที่ดี แต่กลับไม่ใช่เลย

มิหนำซ้ำการกระทำของเขากลับยิ่งซ้ำเติมความทุกข์ระทมเข้าไปเพิ่มพูนขึ้นในหัวใจของเธอ และทำให้มันเจ็บปวด เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากคำว่าอดทน เพราะคนที่รักเธอก็คงทนไม่ได้เช่นกันหากเธอเป็นอะไรไป

                “ไม่เป็นไรนะลูกเดี๋ยวแม่จัดการเอง” คุณรัญญาบอกลูกสะใภ้พร้อมกับช่วยประคองเธอให้ลุกขึ้น

                “ลินขอกลับบ้านได้ไหมคะคุณแม่ ลินทนไม่ไหวจริง ๆ ค่ะหากจะให้ลินอยู่ในสภาพแบบนี้” บอกมารดาของผู้เป็นสามี ก่อนจะเดินไปขึ้นรถและขับกลับบ้านของตนเอง

                “ลินเป็นอะไรลูก” คุณราณีถามผู้เป็นบุตรสาวพร้อมกับเดินเข้าไปกอดเจ้าหล่อน

                “แม่”

                พลอยลลินณ์โผเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นของผู้เป็นมารดาและกอดนางเอาไว้แน่น  ตอนนี้หัวใจของเธอมันอ่อนแอเหลือเกิน ทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องความรัก ปัญหาทุกอย่างประดาประดังเข้ามาพร้อมกันจนเธอแทบจะรับมือไม่ไหว

                “เกิดอะไรขึ้นลิน ทำไมถึงเป็นแบบนี้” คุณอดุลเอ่ยถามบุตรสาว ก่อนจะช่วยผู้เป็นภรรยาประคองเจ้าหล่อนไปที่ห้องนั่งเล่นของตัวบ้าน

                “ไหนเล่าให้แม่ฟังสิว่าเป็นอะไร ทำไมถึงเป็นแบบนี้ แล้วนี่ตาทิตย์ไปไหน ทำไมถึงปล่อยให้หนูมาในสภาพแบบนี้คนเดียว”

                “หนูจะไม่กลับไปที่บ้านนั้นอีกแล้วนะคะ หนูจะหย่า” ตอบผู้เป็นบุพการีด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้ท่านทั้งสองได้ฟังจนหมด ไม่ว่าจะเป็นปัญหาในที่ทำงาน และปัญหาครอบครัวระหว่างเธอกับอาทิตย์

                “หย่าได้ก็ดีไอ้ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้หลิงจะไปขนของช่วย ขนกลับมาให้หมดอย่าให้เหลืออะไรแม้แต่ชิ้นเดียว” พลอยลดาบอกออกไปอย่างนึกโกรธ เมื่อได้เห็นสภาพอันน่าสงสารของผู้เป็นพี่สาว

                “หนูตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม และจะไม่เสียใจในภายหลังนะ” คุณอดุลย์ถามผู้เป็นบุตรสาว เพราะอยากให้เธอตัดสินใจให้ดี ๆ

                “ค่ะพ่อ ที่ผ่านมาลินมานั่งชั่งใจดูแล้วค่ะว่าระหว่างความสุขกับความทุกข์ อันไหนมันมีมากกว่ากัน และตอนนี้ลินก็อยากตัดความทุกข์นี้ออกไปจากใจค่ะ” ตอบผู้เป็นมารดา

                “แล้วเรื่องงานล่ะลูก”

                “คงต้องทนอยู่ต่อไปจนกว่าจะหางานใหม่ได้ค่ะ”

                “ถ้าทนไม่ได้ก็ลาออก คนเราไม่สิ้นไร้ไม้ตอกหรอกลูกหากรู้จักขยันทำมาหากิน และแม่ก็เชื่อว่าหนูทำได้ ฝีมือในการทำขนมของหนูก็ไม่ได้เป็นรองใคร แม่ว่าลาออกมาทำขนมขายดีกว่า เดี๋ยวแม่จะเป็นผู้ช่วย” บอกพร้อมกับลูบกลุ่มผมดกดำของเจ้าหล่อน

                “ค่ะ” ตอบรับคำของนาง เสียงแผ่ว