" เ้านี่อาการสาหัสมาก!!! ถึงจะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ข้าเกรงว่ามัน.... " ลุงจางใช้ปราณสำรวจภายในร่างของเสือดำ และเขาก็ต้องใในสภาพร่างกายของมัน การที่มันยังไม่ตายนับว่าเป็ปาฏิหาริย์ที่หาได้ยาก...อวัยวะทุกส่วนในร่างแหลกเหลวจนไม่น่าเชื่อว่ามันยังมีชีวิตอยู่ ทว่าสิ่งที่น่าเป็ห่วงกับเป็แก่นแท้ที่แตกสลายไปแล้ว ถ้าขาดมันไปถึงจะรอดมาได้ มันก็จะเป็เพียงสัตว์ป่าที่ไร้สติปัญญา ซึ่งในส่วนนี้มันเกินขอบเขตการรักษาของเขา ลุงจางช่วยอะไรไม่ได้เว้นแต่ว่า.....
ลุงจางหันไปมองแผ่นหลังของโรซ่าที่ยืนหลบมุมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ตัวเขามีสีหน้าที่หนักใจ ครั้นจะไปขอร้องก็หาใช่เื่ของเขาไม่
"แค่เขารอดก็ดีแล้วเ้าค่ะ ขอบคุณท่านเซียน ขอบคุณท่านมากจริงๆ ฮึก ฮือออ~"องค์หญิงใหญ่กล่าวออกมาด้วยน้ำหูน้ำตาไหล นางร้องไห้เหมือนเด็กแรกเกิด ความยินดีมันเอ่อล้นออกมาจากภายใน นางไม่ได้สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองเลย
"ข้าไม่ใช่เซียน ข้าเป็เพียงสาวกของท่านโรซ่าเท่านั้น หากเ้าอยากจะช่วยมันจริงๆ ก็ช่วยไปหาหินเกล็ดแดงมา ยิ่งมากยิ่งดี มันไม่ใช่ของที่หายาก ทางแถบชายป่าข้าเห็นมีอยู่มาก..เ้ารีบไปซะ" ลุงจางออกคำสั่งโดยฉับพลัน พอเขาโบกมือทีหนึ่ง กองวัสดุต่างๆก็ปรากฏอยู่บนพื้น ในนั้นมีหม้อเตาต้มยาทองเหลืองขนาดใหญ่กว่าตัวคน พร้อมฝาปิดหนึ่งอัน ด้านข้างหม้อต้มยามีลวดลายอักขระสลักเอาไว้มากมาย ลุงจางหาที่เหมาะๆก่อนจะยกหม้อไปพิงหินก้อนใหญ่ ไม่นานเขาก็ใส่สมุนไพรลงไปในนั้นเป็จำนวนมาก พร้อมกับเติมน้ำลงไป เขาจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ตอนนี้เหลือเพียงแค่หินเกล็ดแดงเท่านั้น เขาถึงจะเริ่มจุดไฟใต้เตาต้มยา....
ลุงจาง้าให้เสือดำลงไปแช่ในนั้นเพื่อเชื่อมกระดูกและฟื้นฟูาแ ส่วนอวัยวะภายในต้องรอให้กระดูกเข้าที่ เขาถึงจะให้มันกินเม็ดยาหยินหยางเพื่อปรับสมดุลธาตุรวมถึงสร้างอวัยวะภายในขึ้นมาใหม่
ทางม่อนคุงเมื่อเห็นลุงจางลงมือ นางก็ลากครอบครัวออกมาห่างๆโดยทิ้งเสือดำไว้ให้ลุงจางดูแล ส่วนหญิงสาวทั้งสองพวกนางก็ออกไปหาวัสดุตามคำสั่งของลุงจาง ห่างไปไม่ไกลโรซ่ากำลังเดินวนรอบตัวนกขนาดใหญ่ที่หัวของมันปักทิ่มดินนอนแน่นิ่งขาชี้ฟ้า
"ท่านพ่อ!! ท่านฟังข้าให้ดี รวมถึงทุกคนด้วย ข้าจะพูดแค่รอบเดียว..." ม่อนคุงเล่าเื่ราวการพบเจอระหว่างนางและท่านเซียน รวมถึงเหตุอัศจรรย์ราวปาฏิหาริย์ที่ถูกบันดาลโดยท่านเซียน กระทั่งการปฏิบัติของเผ่ามนุษย์ที่มีต่อนาง นางเล่าออกมาทั้งหมด
าาเขี้ยวครามแม้จะได้รับฟัง แต่เขาก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ด้วยความหวาดระแวงในตัวมนุษย์ แค่เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคหากจะทำให้เขาคลายความกังวลลงได้ก็ดูจะเป็เื่ชวนขบขันซะมากกว่า
พอม่อนคุงเห็นว่าคนในครอบครัวยังมีผู้ที่สงสัยท่านเซียนอยู่ นางจึงไม่มีทางเลือก นอกจากกางผ่ามือออก ก่อนจะใช้กรงเล็บอีกข้างกรีดเบาๆจนเืไหลซึมออกมา
"เห็นแล้วใช่ไหมว่าข้าพูดจริง เืสีแดงมันคือสัญลักษณ์ของการทะลายกำแพงสายเื ตอนนี้ข้าไม่ต่างจากพวกสายเืบริสุทธิ์แล้ว อีกทั้งข้ายังมีธาตุมิติ และข้ายังถูกยอมรับจากฟ้าดินจนอาภรณ์ห่มฟ้ายังยอมรับในตัวข้าโดยที่ข้าไม่ต้องใช้สิ่งใดมาแลกเปลี่ยน....นี่!!! ได้ฟังที่ข้าพูดอยู่รึเปล่า??? ท่านพ่อ???" ม่อนคุงอธิบายไปสักพัก นางก็รู้สึกผิดสังเกต ก่อนจะผงะเมื่อเห็นว่าพ่อและแม่ของนางรวมถึงพี่ชายและน้องๆที่ยังพอรู้ประสา ต่างเบิกตาค้างอ้าปากเหวอ จะมีเพียงน้องแปดและน้องเก้าที่วิ่งไล่ตะปบเศษใบไม้อย่างสนุกสนานโดยไม่สนใจอะไรเลย
"มะมะไม่ ไม่มีทาง นี่เ้า เ้า....." หยดน้ำใสตกกระทบพื้นดินพร้อมเสียงสั่นเครือของแมวชรา ตลอดทั้งชีวิตมันไม่คิดว่าจะได้เห็นคนในสายเืถูกปลดปล่อยจากคำสาปที่มาจากต้นตระกูล
นับั้แ่ท่านบรรพบุรุษพ่ายแพ้ในการแย่งชิงตำแหน่งตระกูลหลัก ท่านก็ถูกเนรเทศให้มาอยู่ชายแดน ท่านจากมาพร้อมตราประทับคำสาปที่ถูกตีตราไว้บนหน้าผาก มันทำให้ตัวของท่านมีแต่คำสาปแช่งไหลเวียน จนเืเนื้อค่อยๆเปลี่ยนไปเป็สีเขียวขุ่น คำสาปที่สืบทอดต่อๆกันมาจากรุ่นสู่รุ่นนับวันก็ยิ่งทวีความรุนแรง ผลของคำสาปทำให้สายเืเสื่อมถอยจนสุดท้ายต้องกลายเป็เพียงสัตว์อสูรที่โง่เขลา คำสาปนั้นถึงจะสิ้นสุดลง
มันเป็เวลาหลายสหัสวรรษที่พวกเขาหาทางแก้ไข เ้าตระกูลหมุนเวียนพลันเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่ทว่าคำสาปก็ยังคงอยู่ อีกประการสำคัญ ในคำสาปนั้นมันมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น....หากหญิงสาวในตระกูลสืบเชื้อสายจากคนต่างเผ่า ลูกที่เกิดมาจะหลุดพ้นจากคำสาป และเด็กคนนั้นจะได้รับพลังบางส่วนของเผ่าแมวเก้าดวงจิตมาด้วยส่วนหนึ่ง ในทางตรงกันข้ามมันเป็เื่ตลกร้ายเพราะบุรุษที่เกิดในตระกูล... เืเนื้อของพวกเขาสามารถเพิ่มพลังตบะให้เผ่าปีศาจและมนุษย์ได้เป็อย่างดี ซึ่งมันดียิ่งกว่าโอสถระดับสูงซะอีก
"ท่านพ่อข้าเป็อิสระแล้ว เป็ท่านโรซ่าที่บันดาลให้ เพราะฉะนั้นท่านต้องสุภาพกับท่านโรซ่าให้มากๆ บางทีท่านโรซ่าอาจจะทำให้ครอบครัวของเราได้หลุดพ้นจากพันธนาการเสียที" ม่อนคุงพูดจบนางก็โอบกอดครอบครัว นางปลอบบิดาของนางจนเขาเริ่มกลับมาใจเย็นลงได้ บางทีนี่อาจจะเป็ครั้งแรกที่ม่อนคุงเห็นเขาหลั่งน้ำตาขนาดนี้
"เยี่ยม!! เยี่ยมมาก เ้าทำได้ดี เพียงเท่านี้ตระกูลเราก็มีความหวังขึ้นมาแล้ว ฟู่เอ๋อเ้าทำได้ดีจริงๆ " าาเขี้ยวครามดวงตาของเขาเริ่มมีประกายสดใสขึ้นมาอีกครั้ง
"ท่านโรซ่าต่างหากที่ทำได้ดี อีกอย่างท่านพ่อข้ามีชื่อใหม่แล้ว ท่านโรซ่าประทานชื่อให้ข้าว่า ม่อนคุง จริงสิ!!ลุงจางให้โอสถข้ามาด้ว..." ม่อนคุงพูดพร้อมกับหยิบขวดโอสถออกมาถือไว้ในมือ แต่นางยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนขัดด้วยเสียงะโของฝูงชน
"ว่าอะไรนะ!!!!ประทานชื่อรึ " ทุกคนต่างตื่นใ เพราะเื่นี้มันไม่ใช่เื่เล่นๆ
...............
"ท่านหมอเซียนเท่านี้พอหรือไม่เ้าคะ " องค์หญิงใหญ่พูดพลางหอบหายใจด้วยความอ่อนแรง เพียงไม่นานนางไปหาหินเกล็ดแดงเอามากองสุมไว้มากมาย มันมากจนลุงจางต้องอ้าปากค้าง เขาอยากจะบอกว่ามันมากจนเกินความจำเป็ แต่พอเหลือบไปเห็นฝ่ามือเรียวยาวที่มีแต่รอยาแ เขาเพียงพยักหน้าตอบกลับไป
"แม่หนูเ้าไปนั่งรอตรงโน้นก่อน มันต้องใช้เวลารักษาพักใหญ่ ่นี้อย่าได้มารบกวนข้า"
"ท่านหมอเซียน น้องสาวของข้ากำลังเก็บหินมาเพิ่ม ข้าขอไปหาต่อเถอะเ้าค่ะ ท่านเสือพรายข้าขอฝากท่านหมอเซียนด้วยนะเ้าคะ"
ลุงจางเห็นท่าทางร้อนใจของนาง เขาก็ไม่ได้กล่าวห้ามปราบใดๆ จนปีศาจสาวจากไปแล้ว เขาจึงเอ่ยกับตัวเองเบาๆ
"อานิจจาปีศาจยังมีความเป็ห่วงผู้อื่น แล้วเหตุไฉนมนุษย์ไยถึงทำกันได้ลง " คำเปรียบเปรยของลุงจาง เหมือนมันได้สะท้อนอารมณ์บางอย่างออกมา เพียงแค่ประโยคสั่นๆแต่มันสั่นสะท้านในดวงจิต เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลงมือเริ่มทำการรักษาเสือดำ
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม ลุงจางก็วางร่างของเสือดำลงไปในหม้อยาที่มีไอร้อนลอยออกมา พอปิดฝาลุงจางก็ผ่อนลมหายใจยาว ในตอนนี้เขาเพียงแค่ต้องรอเวลาอย่างเดียว ลุงจางนั่งอยู่บนโขดหินเหนือหม้อต้มยา เขาชำเลืองมองรอบๆก่อนสายตาจะมาหยุดที่โรซ่า
สิ่งที่เขาเห็นคือท่านเซียนกำลังยืนลูบหัวของวิหคตัวใหญ่ด้วยความตื่นเต้น ส่วนเ้าวิหคเหมือนว่ามันจะรู้งาน มันกดหัวต่ำลงพร้อมกับเอียงศีรษะคลอเคลียใบหน้าของท่านเซียน จนท่านต้องหลุดหัวเราะออกมา มันประจบท่านเซียนจนไม่สนใจเ้านายของมันที่โดนมัดไว้ตรงหน้าเลย
"เ้านกหน้าด้านนั้น ทำถึงขนาดนี้เพียงเพื่อความอยู่รอด ช่างน่ารังเกียจเสียจริง...แต่จะโทษใครได้ เ้านายของมัน..."ลุงจางพูดมาได้เพียงครึ่งประโยคก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงแล้วเอ่ยต่อจนจบ "อ่อนแอเชื่อผู้อื่นง่ายเอง สมควรแล้วที่เ้านายของมันจะโดนทิ้ง...." คำพูดท้ายประโยคที่ไม่รู้ว่าเอ่ยถึงใครมันล่องลอยไปตามสายลมจนมาถึงหูของคนผู้หนึ่ง
"ใครโดนทิ้งเหรอครับลุงจาง อย่าบอกนะว่าลุงกำลังอกหัก ไม่เป็ไรลุงยังมีผมอยู่ ผมจะไม่ทิ้งลุงไปไหน ยกเว้นถ้าผมมีแฟนนะ ฮ่าฮ่า~" โรซ่าเดินเข้ามาพร้อมเอ่ยแซวลุงจาง ตอนนี้เขาอารมณ์ดีเป็อันมากเนื่องจากเขาได้เพื่อนใหม่เป็วิหคตัวั์
"??อย่าบอกนะว่าลุงจางอกหักจริงๆ บ้าน่า!!! ลุงหล่อขนาดนี้ยังมีคนกล้าหักอกด้วยเหรอ " โรซ่ามองดูใบหน้าของลุงจางที่ดูจะมีอายุมากกว่าเขานิดหน่อย ถ้าหากลุงจางไม่ได้บอกว่าเขาอายุเกิน50ปี โรซ่าก็คงจะนึกว่าชายหนุ่มสุดหล่อวัวตายควายล้มเช่นลุงจางคงมีอายุไม่ถึง30ปี
"ฮ่าฮ่า ท่านโรซ่าก็พูดเกินจริง ข้าไม่หล่อขนาดนั้นหรอกขอรับ เมื่อกี่ฝุ่นแค่เข้าตาข้านิดหน่อย ตอนนี้ข้าหายแล้วขอรับ" ลุงจางพูดพลางก็เอามือมาขยี้ตาที่แดงระรื่น
"ผมว่าล้างน้ำก่อนดีไหม มันยังดูแดงๆอยู่เลย..." โรซ่าพูดพลางเปิดตะกร้าสาน ก่อนจะหยิบกระบอกใส่น้ำให้ลุงจางด้วยความเป็ห่วง "นี้ครับลุงจาง ลุงล้างสักหน่อยเถอะ"
"....ขะขอบคุณท่านจริงๆขอรับ.." ลุงจางก้มหน้ารับกระบอกใส่น้ำก่อนจะะโลงก้อนหินหลบไปยืนอยู่อีกฝั่ง
โรซ่ารู้สึกว่าลุงจางดูแปลกไป เขาว่าจะเดินอ้อมก้อนหินไปดูซะหน่อย แต่ก็ถูกเสียงร้องทักของหญิงสาวที่มาพร้อมฝูงแมวน้อยได้เอ่ยขัดเสียก่อน
"ท่านเซียน พวกข้าขอบคุณท่านจริงๆที่ช่วยดูแลน้องของข้า ฟู่...ม่อนคุง พวกข้าขอบคุณท่านจริงๆ บุญคุณครั้งนี้ตระกูลของข้าจะไม่มีวันลืม..." หญิงสาวเอ่ยจบ นางก็คุกเข่าลงพร้อมคนอื่นๆ ่ที่นางกลับมาจากการหาหิน ลี่อินก็อธิบายให้พวกนางทั้งสองฟังถึงเื่ราวที่ม่อนคุงได้พบเจอ
"คุณ..ไม่สิ!!! แม่นางรีบลุกขึ้นเถิด ยืนคุยกันดีๆ อย่าทำให้ข้าต้องลำบากใจเลย" โรซ่าสมองเบลอไปหมด แค่เพียงเขาช่วยสัตว์เลี้ยงของคนอื่น เ้านายถึงกลับต้องมานั่งคุกเข่าติดหนี้บุญคุณกันเสียยกใหญ่
แต่การแสดงออกที่เกินจริงของพวกนางรวมถึงฝูงแมว มันแสดงให้เห็นถึงความห่วงใยในตัวของม่อนคุงจริงๆ หากเป็เช่นนั้นมันไม่ได้หมายความว่า......มันถึงเวลาที่เขาต้องบอกลาม่อนคุงหรือ??
.
.
.
.
.
.
.
ลุงจาง
982
![เพลิงคู่ปฏิพัทธ์ [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1701270353_99567873.webp)
