การพลาดพลั้งแค่ครั้งเดียว อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดก็เป็นได้ จากคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนหรือไม่แม้แต่จะอยู่ในความทรงจำของกันและกันมาก่อนหรือต่อให้เดินผ่านกันทุกวัน็ยากที่จะจดจำ แต่หลังจากวันนั้นทุกอย่างก็อาจจะแปรเปลี่ยนไปจนทำให้ต้องมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ กัน จนอาจทำให้รู้สึกว่าโลกนี้มันเล็กนิดเดียวและความบังเอิญก็อาจมีทุกทีได้

"มุกดา คุณแม่งโครตแย่เลย" 

"กำลังนินทาฉันอยู่งั้นหรอ เคียงฟ้า" 

"ค..คุณมุกดา!!" 

"หึ ใช่ ฉันเอง"

.

.

.

"เดี๋ยว"

"คะ?"

เพรี้ยะ!!!

"โอ้ย!!!"

"ร้องโอดโอยอะไรของเธอกัน โดนแค่นี้เองนะ"

"โดนแค่นี้อะไรของคุณ คุณลองมาโดนเองไหมล่ะ แล้วเป็นบ้าอะไร จู่ๆ ก็มาตบกัน ประสาทแดกหรอหรือยังไง" 

"เหอะ! ปากเก่ง จำเอาไว้หน่อยก็ดี นี่ฉันแค่มาเตือนเธอ อย่าได้มายุ่งกับคนของฉันอีกถ้าไม่อยากโดนหนักกว่านี้ เป็นแค่เด็กที่ได้ทุนมาเรียนก็หัดเจียมกะลาหัวไว้หน่อยก็ดี จะได้ไม่เป็นขี้ปากชาวบ้านว่าเกาะผู้ชายหวังรวยทางลัด"

.

.

.

"หุบปากซะ!!! และหยุดพล่ามได้แล้วเคียงฟ้า!!!" 

"ฉันไม่ได้พล่าม! ฉันพูดความจริง!" 

"ซืด~ ฉันจะบอกเธอไว้ตรงนี้เลยนะเคียงฟ้า คืนนั้นที่เรื่องมันเกิดขึ้นนั่นเพราะฉันแค่เมาแล้วพลาดเท่านั้นเอง!"

.

. 

.

"ฉันไปก่อนนะคะ หวังว่าจะไม่พบกันอีก"

"หยุด!!! ฉันไม่อนุญาตให้เธอทำแบบที่เธอพูด!!"

"คุณ ไม่ มี สิทธิ์ ห้าม ฉัน!!"

"งั้นฉันจะทำให้ตัวเองมีสิทธิ์เอง!! ไหนๆ ครั้งก่อนถือว่าพลาดแล้ว เดี๋ยวครั้งนี้ฉันจะไม่ให้มันพลาดแม้แต่หยดเดียวเลย!!"