‘หมิงอวี้’ ศัลยแพทย์สาวผู้ทะลุมิติเข้าไปในละครแนวตั้ง ไปเป็นนางร้ายของเรื่องที่ช่างไม่รู้จักรักตัวเองเอาเสียเลย!

ยัยคุณหนูสมองนิ่มอุตส่าห์เป็นถึงบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายซ้าย ฐานะนางร่ำรวยล้นฟ้า มีเงินทองทองแท่งให้ถลุงเล่นสามชาติก็ไม่หมด บิดาทั้งรักและตามใจ ประคบประหงมนางเสียยิ่งกว่าบุตรสาวคนไหนในจวน นางกลับดันทุรังจะเอาสามีที่ไม่ได้รักตนเองเลยสักนิด! เพียงเพราะนางเคยเป็นเพื่อนเล่นกับอวี่เจ๋อมาตั้งแต่วัยเยาว์ จึงปักใจรักเขาจนแทบบ้าคลั่ง

ฉากเด็ดชวนที่กระอักกระอ่วนของเรื่องคือไอ้พระเอกหน้าเหม็นนี่ไปพบรักกับหญิงสาวผู้แสนอ่อนหวานแต่อาบยาพิษอย่างเหลียนฮวา ยัยนางร้ายในเรื่องจึงวางแผนสิ้นคิดด้วยการวางยากำหนัด ลอบปีนขึ้นเตียงเขาจนตั้งครรภ์สำเร็จ

ท้ายที่สุดพอนางร้ายอุ้มท้องหนีเตลิดไป ไอ้พระเอกเฮงซวยก็กลับตัวกลับใจ เพราะดันรู้สึกสำนึกผิดขึ้นมา เขาตามตัวนางร้ายจนเจอเมื่อนางเลี้ยงดูบุตรชายตัวน้อยจนอายุได้ห้าขวบ ปากบอกว่าไล่สตรีผู้นั้นออกจากจวนไปแล้ว

ในเมื่ออุตส่าห์ทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนรวยทั้งที... เรื่องอะไรจะยอมเดินตามพล็อตสุนัขไม่รับประทานนี่อีกล่ะ!

หมิงอวี้คนนี้จะรีบไปรักษาบิดาของพระเอก แม่ทัพใหญ่ ‘เว่ยเสวียเฉิง’ ผู้ต้องการจะทำหน้าที่บิดาเป็นครั้งสุดท้าย เพียงเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้อยู่ทำหน้าที่นั้นเลย หลังจากที่เขาต้องพิษร้ายแรงชนิดหนึ่งมาจากศึกชายแดน อาการพิษเรื้อรังกำเริบหนักจนร่างกายแทบจะแบกรับไว้ไม่ไหว เขากำลังจะตายในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้

สมรสพระราชทานอะไรกัน ตบแต่งภรรยาเท่าเทียมรึ ฝันไปเถิด! ถ้าหากว่าเว่ยเสวียเฉิงไม่ตาย เขาจะทูลขอฝ่าบาทให้เจ้าง่าย ๆ ไหมเล่า อวี่เจ๋อ...

แล้วเรื่องอะไรนางจะไปทนทุกข์อุ้มท้องหนีพระเอกธงแดงพรรค์นั้นกัน มิสู้เอาบิดาของเขามาทำสามีเสียยังจะดีกว่าเป็นไหน ๆ!

++++++++++++++

“เหมี่ยวเหมี่ยว เจ้าบอกพ่อมาตามตรงเถิด เรื่องที่เจ้ากราบทูลฝ่าบาท หาใช่แผนการประชดประชันเพื่อแก้แค้นไอ้ลูกทรพีสกุลเว่ยผู้นั้นใช่หรือไม่?”

คุณหมอผู้หิวโหยลอนกล้ามเนื้ออันแน่นตึงในร่างของบุตรสาวเสนาบดี ได้ยินคำถามของบิดาก็นึกขำขันในใจ...

ชั่วชีวิตก่อนของนางตรากตรำทำงานหนักอยู่ในห้องผ่าตัดจนขึ้นคาน ไม่เคยได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับบุรุษงานเลิศระดับแดนเซียนเช่นนี้มาก่อนเลยสักครั้ง นางส่ายหน้าไปทางท่านแม่ทัพที่ยังคงยืนหน้าแดงก่ำทำตัวไม่ถูกอยู่ไม่ไกล

“เรื่องแก้แค้นก็ส่วนแก้แค้นเจ้าค่ะท่านพ่อ ลูกพึงใจบุรุษทรง ‘แดดดี้’ ที่พึ่งพาได้เช่นท่านแม่ทัพเว่ยจริง ๆ ท่านพ่อว่าเขาไม่หล่อเหลาตรงไหนหรืออย่างไรเจ้าคะ? บุรุษผู้นี้ทั้งสง่างาม ผิวพรรณดี กล้ามเนื้อแน่นตึง ต่อให้พลิกแผ่นดินไปเสาะหาตามหอคณิกาชื่อดังทั่วเมืองหลวง ก็ไม่มีวันได้พบพานหรอกเจ้าค่ะ หากปล่อยให้หลุดมือไปตบแต่งกับสตรีบ้านอื่น... ลูกคงเสียดายแย่...” นางแสร้งทอดถอนใจ หันกลับมาเอ่ยด้วยนัยน์ตาใสแป๋วกับบิดาต่อ

“หากลูกได้พบท่านแม่ทัพเว่ยก่อนอวี่เจ๋อ มีหรือที่ลูกจะยอมลดตัวไปคว้าเอาคนพรรค์นั้นมาทำสัญญาหมั้นหมาย อันที่จริง... สายตาของลูกน่ะ เฝ้ามองบุรุษรุ่นบิดาเช่นเขามาตั้งแต่ยามที่ลูกยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อยแล้วเจ้าค่ะ”

ผู้เป็นบิดาถึงกับเอามือทาบอกตกใจแทบสิ้นสติ หาใช่เพียงเรื่องที่บุตรสาวจะหลงใหลในบุรุษรุ่นอ่อนกว่าตนสิบปี สตรีใจกล้าผู้นี้เคยคิดจะคว้าเอาสหายรักของบิดามาเป็นสามี!