ตอนที่ 19 รวมตัวกับบุคคลในชาติก่อน
หลังเลิกเรียนวันศุกร์ ขณะที่โจวซ่านซ่านกับโจวเทารุ่ยเดินออกมาจากโรงเรียนก็ได้พบกับคนที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุด และเป็คนที่ส่งเธอเข้าห้องผ่าตัดเองกับมือเมื่อชาติที่แล้วซ่งเหยี่ยน!
เมื่อเห็นรถเมอร์เซเดสเบนซ์คันนั้นที่พบเห็นได้ยากมากในเมืองนี้จอดอยู่หน้าโรงเรียนโจวซ่านซ่านก็เกิดอาการกลัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน
มีเพื่อนนักเรียนหลายคนเดินไปดูรถคันนั้นอยู่เรื่อยๆ ทว่าโจวซ่านซ่านกลับลากโจวเทารุ่ยรีบเดินไปทางอื่นและอยู่ให้ไกลจากรถคันนั้นมากที่สุด
โจวเทารุ่ยจึงผลักจักรยานเลี่ยงตามไปและเห็นสีหน้าแปลกๆ ของโจวซ่านซ่านเขาจึงถามด้วยความสงสัย “โจวซ่านซ่าน พี่เหมือนหลบอะไรอยู่เลยแค่รถคันหนึ่งเท่านั้นนี่ ทำไมดูตื่นใขนาดนี้”
โจวซ่านซ่านเม้มริมฝีปากไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่ดันให้โจวเทารุ่ยตรงไปข้างหน้าไม่ยอมมองรถคันนั้นแม้แต่น้อย
“ซ่านซ่าน!”
โจวซ่านซ่านรีบเดินออกจากฝูงชน ขณะที่กำลังเตรียมตัวขึ้นซ้อนจักรยานของโจวเทารุ่ยทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของโหวกุ้ยจือจากทางด้านหลัง รู้สึกราวกับนั่นคือปีศาจ ราวกับผีร้าย
ร่างกายของโจวซ่านซ่านแข็งทื่อ มือของเธอคว้าไปจับแขนของโจวเทารุ่ยไว้แน่นและเผลอจิกเล็บลงไปที่แขนของโจวเทารุ่ยโดยไม่รู้ตัว
เห็นดังนั้นสีหน้าของโจวเทารุ่ยก็เปลี่ยนไป เขาแทบจะทิ้งจักรยานของตัวเองลงบนพื้นดันโจวซ่านซ่านให้มาอยู่ข้างหลังตัวเอง ก่อนจะหันกลับมา และมองไปที่โหวกุ้ยจือที่เพิ่งลงมาจากรถเบนซ์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ซ่านซ่านทำไมลูกไม่สนใจแม่เลย แม่คิดถึงลูกจังเลย แต่...ครอบครัวโจวไม่ยอมให้แม่ได้พบลูกแม่ก็เลยทำได้แค่...มารอลูกที่นี่”
โหวกุ้ยจือแต่งหน้าจัด บนใบหน้าเต็มไปด้วยสีแดงกลิ่นน้ำหอมลอยฟุ้งออกมาเตะจมูก อย่างไรก็ตาม ในมุมมองของโจวซ่านซ่านนั้นการแต่งตัวแบบนี้มันไม่น่ามองเอาเสียเลย
“คุณมาทำอะไรครั้งที่แล้วยังพูดไม่ชัดอีกหรือ แซ่ของโจวซ่านซ่านคือโจว เธอเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ”โจวเทารุ่ยก้าวมาข้างหน้า ขวางโหวกุ้ยจือเอาไว้ อย่างไรก็ไม่ยอมให้เข้าใกล้โจวซ่านซ่าน
“พ่อหนุ่มน้อยฉันจะคุยกับลูกสาวฉัน เธอมายุ่งอะไรด้วย อย่ามาวุ่นวาย ถอยไป!”โหวกุ้ยจือยกมือขึ้นโบกด้วยความโมโห ก่อนจะผลักไปที่แขนของโจวเทารุ่ยให้พ้นทาง และก้าวไปข้างหน้าเตรียมจะดึงมือโจวซ่านซ่านมา
โจวเทารุ่ยเองก็โมโหแล้วเช่นกัน เขาเป็วัยที่มีพลกำลังพอสมควรยื่นแขนออกไปจับโหวกุ้ยจือแล้วเหวี่ยงเธอออกไปอย่างไม่เกรงใจ
โหวกุ้ยจือไม่ทันตั้งตัวก็ถูกโจวเทารุ่ยเหวี่ยงลงพื้นเธอที่สวมกระโปรงอยู่พลิกคว่ำไปบนพื้น ผมของเธอเต็มไปด้วยเศษดิน
“เธอ...ครอบครัวพวกเธอนี่ไม่มีเหตุผลกันเลยหรืออย่างไร ฉันอุ้มท้องลูกของฉันมาสิบเดือนพวกเธอไม่คืนลูกให้ฉันไม่พอ กับแค่เพียงฉันมาเจอเธอก็ยังถูกพวกเธอปฏิบัติแบบนี้ใส่พวกแกทำร้ายฉัน ดูถูกฉัน ฉันทำผิดอะไรนักหนา ฉันเป็แม่แท้ๆ ของซ่านซ่านนะ!”
โหวกุ้ยจือยังคงไม่หยุดแสดงละคร เธอนั่งอยู่บนพื้น ร้องไห้อย่างน่าเวทนาท่ามกลางฝูงชนที่เดินผ่านไปมาน้ำตาเอ่อและไหลลงมาทันทีราวกับสั่งได้
ละครฉากนี้ในสายตาของคนที่ไม่รู้เื่ราวอะไร ล้วนมองว่าโหวกุ้ยจือเป็คนน่าสงสารที่ลูกสาวไม่ยอมรับกระทั่งมีผู้หญิงสองคนมาช่วยพยุงโหวกุ้ยจือขึ้น แล้วต่อว่าโจวเทารุ่ย
ถูกผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มาสั่งสอนโจวเทารุ่ยก็ของขึ้นเล็กน้อย เขาะโเสียงดัง “ก็แค่ไม่ให้เธอเจอกับซ่านซ่านแล้วมันจะทำไม”
ผู้หญิงคนหนึ่งชี้หน้าด่าโจวเทารุ่ย “เ้าเด็กพ่อแม่ไม่สั่งสอนพ่อแม่ไม่ได้สอนให้เป็คนหรือ หากมีคนมาห้ามไม่ให้เธอยอมรับแม่ตัวเอง เธอยังจะพูดแบบนี้อีกไหม”
โจวเทารุ่ยพูดไม่ออก ใบหน้าแดงขึ้นด้วยความโมโห หากทว่าก็ไม่รู้ว่าจะโต้กลับอย่างไร
โจวซ่านซ่านสูดหายใจเข้าลึกๆ ออกมาจากข้างหลังของโจวเทารุ่ยโจวเทารุ่ยอยากจะพูดปกป้องเธอ แต่เธอกลับตบไหล่โจวเทารุ่ย ส่งสัญญาณว่าไม่ต้องกังวล
“ฉันก็คือลูกสาวของคนคนนี้แล้วจะทำไม มีอะไรก็พูดมาสิ อย่ามารังแกน้องชายของฉันและอย่ามาทำให้ชื่อเสียงพ่อแม่ของฉันเสียหายนะ!”
สีหน้าของโจวซ่านซ่านเ็าจ้องมองไปที่ผู้หญิงที่ด่าโจวเทารุ่ย
ผู้หญิงคนนั้นมองดูร่างกายที่บอบบางของโจวซ่านซ่าน และมองใบหน้าที่ดุดันของเธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดกับเด็กคนนี้
“เด็กน้อย น้าไม่ได้พูดแบบนั้นเสียหน่อยเขาเป็แม่แท้ๆ ของเธอเองนี่ โกรธเคืองอะไรทำไมไม่พูดกันดีๆ ล่ะทำไมทำอย่างกับไม่รู้จักแม่แท้ๆ ของตัวเองไปได้ แต่ไม่ว่าจะยังไงเธอก็คือคนที่เขาคลอดออกมานะ!”
โจวซ่านซ่านแค่นหัวเราะ พูดอย่างเหยียดหยัน“เขาเป็คนคลอดฉันมาก็ไม่ผิด ทว่าเขาเป็คนเอาฉันไปทิ้งไว้ท่ามกลางหิมะ อีกนิดเดียวฉันก็จะแข็งตายแล้วเขาไม่เห็นจะมีจิตสำนึกความเป็แม่เลยสักนิด!”
ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่ออก เบิกตากว้างหันไปมองโหวกุ้ยจือ“จริงหรือ คุณทิ้งเด็กไปจริงๆ หรือ ให้ตายเถอะ คุณช่างทำบาปทำกรรม!”
โหวกุ้ยจืออับอายจนหน้าแดง เธอรู้สึกหงุดหงิด พูดออกมาเสียงขุ่น“เกี่ยวอะไรกับพวกคุณมิทราบ นี่มันเื่ในครอบครัวฉัน อยากให้เป็เื่ของพวกคุณหรือไง”
คนเหล่านี้ถูกโหวกุ้ยจือว่ากลับก็สะดุ้ง นี่มันสุนัขลอบกัดไม่รู้บุญคุณคน!
“มิน่าลูกถึงไม่ยอมรับเป็คนแบบนี้นี่เอง สมควรแล้ว!”
คนที่ช่วยพยุงโหวกุ้ยจือต่างก็ปล่อยมือออก ทำให้โหวกุ้ยจือล้มลงไปบนพื้นอีกครั้งและเดินจากไปไม่หันกลับมาอีก
โจวซ่านซ่านมองดูโหวกุ้ยจือ พูดด้วยเสียงเ็า“คุณคิดจะทำอะไรอีก ฉันคิดว่าครั้งก่อนพูดรู้เื่แล้วเสียอีก แม่ของฉันชื่อเหยียนฮุ่ยส่วนพ่อชื่อโจวหรูไห่!”
โหวกุ้ยจือลุกขึ้นมาอย่างอายๆ มองไปยังทิศที่จอดรถเบนซ์สะบัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธออย่างรีบร้อน พลางพูดอ้อนวอน “ซ่านซ่านอย่าสร้างปัญหาอีกเลยนะ ในรถมีแขกคนสำคัญอยู่ ลูกไว้หน้าแม่บ้างได้ไหม”
โจวซ่านซ่านสะบัดแขนที่โหวกุ้ยจือจับเอาไว้ ก่อนจะพูดด้วยความเกลียดชัง“คุณพาแขกของคุณมาทำอะไรที่โรงเรียนฉัน คุณเป็แม่เล้าหรือ คุณเตรียมจะส่งฉันไปขายให้แขกใช่ไหม”
โหวกุ้ยจือโต้กลับไม่ถูก เธอได้ยินเสียงแตรของรถเบนซ์ก็ยิ่งรีบร้อนขึ้นมา“ซ่านซ่าน ลูกตามแม่ไปขึ้นรถสักครู่ได้ไหม แค่แป๊บเดียว ห้านาทีเท่านั้นเอง!”
โจวซ่านซ่านหมดความอดทนที่จะระงับความโกรธของตัวเองเอาไว้ มือของเธอสั่นระริกะโออกไป “ไปเสีย ไปให้พ้นหน้าฉัน โหวกุ้ยจือคุณคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณจะทำอะไรงั้นหรือ”
โหวกุ้ยจือถูกโจวซ่านซ่านตอกกลับแบบนี้เข้าก็โมโห เธอจับแขนของโจวซ่านซ่านเอาไว้ลากเธอตรงไปยังรถเบนซ์ที่จอดอยู่
“แม่ไม่ได้จะพาไปต้มยำทำแกงอะไรหรอกลูกแค่ขึ้นไปนั่งบนรถแป๊บเดียวจะเป็อะไรไป แม่จะบอกให้ คนที่อยู่บนรถน่ะ ปกติถึงลูกอยากเจอก็ไม่ได้เจอหรอกนะ!”
ถูกโหวกุ้ยจือลากมาอย่างนี้ โจวซ่านซ่านก็ยิ่งขัดขืน ได้ยินเพียงเสียงที่ลั่นออกมาจากแขนของตัวเองก่อนจะร้องออกมาด้วยความเ็ป
เธอถูกโหวกุ้ยจือดึงแขนจนข้อไหล่หลุด!
เมื่อโจวเทารุ่ยเห็นโจวซ่านซ่านข้อไหล่หลุด ภายในใจของเขาก็ยิ่งราวกับมีไฟปะทุขึ้นมาทันทีเขายกเท้าขึ้นเตะไปที่โหวกุ้ยจือ
“อย่าขยับอย่าขยับแขน มันหลุดแล้ว ฉันเป็นักศึกษาแพทย์ ฉันทำเป็!”
โจวซ่านซ่านตกอยู่ในความเ็ป ขณะที่เธอได้ยินเสียงทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งเธอรู้สึกมึนงง ทำได้เพียงเหลือบตาขึ้นมอง ก็เห็นชายหนุ่มผิวขาวซีดลงมาจากรถเบนซ์คันนั้น
“ฉันชื่อซ่งเหยี่ยนฉันฝึกงานอยู่ที่โรงพยาบาลในเมือง ให้ฉันดูแขนของเธอหน่อยได้ไหม”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/47bf20e5d76e59aa0c6e1272c50d9d1a
5K
