ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 180 : ราชันย์ไร้พ่าย | ปฐมบทแห่งความตายบนสังเวียนเลือด

"ตึง! ตึง! ตึง!"

เสียงกลองศึกหนังอสูรบรรพกาลรัวกระหน่ำก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่ว สังเวียนศิลา (สนามกลาง) แห่งนครหมื่นกระบี่ บรรยากาศเช้าวันนี้แตกต่างจากทุกวัน... มันไม่ได้ร้อนระอุด้วยแสงแดด แต่กลับร้อนแรงไปด้วย "จิตสังหาร" ที่แผ่ปกคลุมไปทั่วอัฒจันทร์

ผู้ชมนับแสนชีวิตเบียดเสียดกันจนล้นทะลัก ทุกสายตาจับจ้องไปที่ลานประลองเบื้องล่างด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น ข่าวลือเรื่อง "การประลองเป็นตาย" แพร่สะพัดไปทั่วเมืองราวกับไฟลามทุ่ง

บนพลับพลาประธานสูงสุด "เหลยป้าเทียน" ผู้อาวุโสคุมกฎนั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำ ใบหน้าซีกซ้ายของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผลเปื้อนเลือด แต่ดวงตาข้างขวาที่เหลืออยู่กลับฉายแววอำมหิตน่าสะพรึงกลัว ข้างกายเขามี "เหลยเจิ้น" หลานชายยืนคุมเชิงด้วยสีหน้าซีดเผือด

"คู่ชิงชนะเลิศ..." กรรมการสนามประกาศเสียงสั่นเครือ "ในกติกามรณะ... ผู้แพ้มีเพียงความตาย หรือยอมจำนนอย่างไร้ศักดิ์ศรี!"

"ตัวแทนฝ่ายท้าชิง... จากตระกูลเหลย... นามว่า 'หมายเลขศูนย์'!"

ครืนนนนน!

ประตูกรงเหล็กยักษ์ด้านทิศเหนือถูกเปิดออก เสียงคำรามต่ำๆ ดังเล็ดลอดออกมา พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่ทำให้ผู้ชมแถวหน้าต้องปิดจมูก

ร่างเงาทะมึนร่างหนึ่งก้าวเดินออกมา... มันคือมนุษย์? หรือปีศาจ?

ร่างสูงใหญ่กว่าสามเมตร สวมชุดเกราะเหล็กดำสนิทที่ดูเหมือนถูกหลอมติดกับผิวหนัง ใบหน้าถูกปิดด้วยหน้ากากเหล็กไร้ช่องระบายอากาศ มีเพียงดวงตาสีแดงฉานสองดวงที่ส่องแสงวาวโรจน์ออกมา

ในมือของมันลาก "ดาบยักษ์อาบโลหิต" ที่ยาวกว่าตัวคน... ดาบเล่มนั้นแผ่ไอสีดำทมิฬออกมาตลอดเวลา ราวกับมีวิญญาณร้ายสิงสถิตอยู่

"นั่นมัน... คนหรืออสูรกันแน่?" ผู้คนเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่

"และคู่ต่อสู้..." กรรมการประกาศต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ตัวแทนจาก สำนักหมึกวารี... อาเจีย!"

เสียงโห่ร้องต้อนรับดังกระหึ่ม แต่คราวนี้ไม่มีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอีกต่อไป มีแต่เสียงเชียร์ให้กำลังใจและเสียงภาวนา

อาเจียเดินขึ้นสู่สังเวียนด้วยท่าทีผ่อนคลาย ชุดคลุมสีครามของเขาดูใหม่เอี่ยม (เพิ่งซื้อเมื่อเช้า) ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางๆ มือข้างหนึ่งถือพัดจีบโบกไปมา (ยืมมาจากฉินมู่หลาง) ส่วนมืออีกข้างล้วงกระเป๋าเสื้อ... สัมผัส "ป้ายหยกสื่อสาร"และ "ตราประทับ" ที่ซ่อนอยู่

ข้างกายเขา... ว่างเปล่า ไร้เงาของหุ่นเชิดคู่ใจ

"อ้าว! หุ่นเชิดเขาไปไหน?"

"หรือว่ามันพังไปแล้ว?"

"ตายแน่! ไอ้หนุ่มนั่นจะสู้กับปีศาจด้วยตัวเปล่าเรอะ!"

อาเจียเดินมาหยุดอยู่กลางสังเวียน ห่างจาก 'หมายเลขศูนย์' เพียงสิบก้าว เขาเงยหน้าขึ้นมองพลับพลาประธาน สบตากับเหลยป้าเทียนโดยตรง

"ท่านผู้อาวุโสเหลย..." อาเจียตะโกนเสียงก้อง "ข้าได้ยินว่าท่านเปลี่ยนกฎกะทันหัน... แต่ไม่ยักรู้ว่าท่านส่ง 'หุ่นรบมาร' ลงมาแข่งแทนคนด้วย?"

คำพูดนั้นเหมือนระเบิดลงกลางวง ผู้คนแตกตื่นฮือฮา

"หุ่นรบมาร? หมายความว่าไง?"

"ตระกูลเหลยใช้วิชามารรึ?"

เหลยป้าเทียนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ทุบพนักเก้าอี้ดังปัง

"หุบปาก! ไอ้เด็กปากพล่อย! นั่นคือยอดฝีมือลับของตระกูลข้า! ...ฆ่ามัน! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้!"

"กรรรรรร!"

หมายเลขศูนย์คำรามลั่น มันพุ่งเข้าใส่อาเจียด้วยความเร็วที่ขัดกับขนาดตัว ดาบยักษ์ในมือเงื้อสูงขึ้น ฟ้าดินมืดมัวลงทันทีด้วยแรงกดดันของดาบมาร

วูบ!

ดาบฟาดลงมาหมายจะผ่าร่างอาเจียเป็นสองซีก... แต่อาเจียไม่ขยับ

"เจ้าสัว... ตื่น!"

เปรี้ยงงงงง!

เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว พื้นสังเวียนยุบตัวลงเป็นหลุมลึก ฝุ่นตลบอบอวล

เมื่อฝุ่นจางลง... ผู้คนต้องอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

อาเจียยังยืนอยู่ที่เดิม... แต่เบื้องหน้าเขา มี "แขนข้างหนึ่ง" ยื่นออกมาจาก "ความว่างเปล่า" ...แขนที่ปกคลุมด้วย เกล็ดมังกรนิลกาฬ และมีอักขระสีม่วงดาราไหลเวียน

แขนนั้นรับดาบยักษ์ของหมายเลขศูนย์ไว้ได้ด้วยมือเปล่า!

"วิชาผสานอักขระ ระดับ 4 ขั้นสุดยอด : เรียกขานจากความว่างเปล่า"

เจ้าสัวไม่ได้เดินขึ้นเวทีมาพร้อมอาเจีย... แต่มันถูกซ่อนไว้ใน "มิติช่องว่าง" ของพู่กันนิรันดร์!

"อร่อย..."

เสียงทุ้มต่ำดังก้องออกมาจากรอยแยกมิติ เจ้าสัวบีบใบดาบมารแน่น เปลวเพลิงสีม่วงดำลุกโชนขึ้นเผาผลาญไอปีศาจบนดาบจนส่งเสียงฉ่า

"ดาบนี่... รสชาติ... ใช้ได้..."

ครืนนนน!

รอยแยกมิติขยายกว้างขึ้น ร่างมหึมาของ เจ้าสัว (ร่างราชันย์มารสวรรค์) ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า เกราะเกล็ดมังกรดำมันวาวสะท้อนแสงแดด แกนกลางผลึกสีดำที่หน้าอกเปล่งแสงสีม่วงเจิดจ้า

หมายเลขศูนย์พยายามดึงดาบกลับ แต่เจ้าสัวกำดาบแน่นไม่ยอมปล่อย

"เป็นไปไม่ได้!" เหลยป้าเทียนตะโกนลั่น "หุ่นนั่นมัน... มีพลังของศิลา!"

"ถูกต้องขอรับท่านปู่..." อาเจียแสยะยิ้มเหี้ยม "ขอบคุณที่ 'มอบ' มันให้ข้าเมื่อคืนนี้นะขอรับ"

"เจ้าสัว! ...ปิดบัญชี!"

"รับทราบ... ลูกพี่..."

เจ้าสัวคำรามรับ มันใช้มืออีกข้างง้างหมัด... เปลวเพลิงสีม่วงดำหมุนวนมารวมที่กำปั้น อัดแน่นจนเกิดเสียงหวีดหวิวของอากาศที่ถูกฉีกขาด

"หมัดเบญจธาตุทลายภพ!"

ตูมมมมมมม!

หมัดขวาของเจ้าสัวพุ่งสวนออกไปตรงๆ ปะทะเข้ากลางอกของหมายเลขศูนย์

เกราะเหล็กมารที่ว่ากันว่าแข็งแกร่งที่สุด... แตกกระจายเหมือนเศษแก้ว! ร่างยักษ์ของหมายเลขศูนย์ปลิวลิ่วเป็นเส้นตรง ทะลุผ่านม่านป้องกันสนาม พุ่งข้ามหัวผู้ชมไปไกลลิบ ก่อนจะไปกระแทกฝังติดอยู่กับพลับพลาประธาน... แทบเท้าเหลยป้าเทียน!

เศษเนื้อและชิ้นส่วนเหล็กกระจายเกลื่อน... เผยให้เห็น "ความจริง" ใต้หน้ากากเหล็ก... มันคือศพของมนุษย์ที่ถูกดัดแปลงอย่างน่าสยดสยอง!

"ศพ! นั่นมันศพคนนี่!"

"วิชามาร! ตระกูลเหลยใช้วิชามารจริงๆ ด้วย!"

เสียงก่นด่าสาปแช่งดังระงมไปทั่วสนาม เหลยป้าเทียนหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและความโกรธ

อาเจียเดินไปที่ขอบเวที ชู "ตราประทับ" (ที่ได้จากสุสาน) ขึ้นฟ้า

"และนี่คือหลักฐาน! ...ตราของผู้อาวุโสคุมกฎที่ตกอยู่ในห้องทดลองนรกใต้สุสาน! ท่านจะแก้ตัวยังไงขอรับ ท่านปู่เหลย!"

"ฆ่ามัน! ฆ่ามันซะ!" เหลยป้าเทียนสติแตก สั่งองครักษ์นับร้อยคนให้รุมฆ่าอาเจียเพื่อปิดปาก

แต่ทว่า...

เชิ้ง! เชิ้ง! เชิ้ง!

เงากระบี่นับร้อยสายพุ่งลงมาจากท้องฟ้า ปักลงรอบตัวอาเจียเป็นวงกลมปกป้องเขาไว้

ร่างเงาสีขาวสง่างามร่อนลงมายืนเคียงข้างอาเจีย... ฉินมู่หลาง

"ใครกล้าแตะต้องเขา... ต้องข้ามศพข้าไปก่อน!" ฉินมู่หลางประกาศก้อง กระบี่คู่ใจเปล่งแสงสีเงินเจิดจ้า

และไม่เพียงแค่นั้น...

วูบ!

เงาสีดำสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนยอดเสาธง... สตรีชุดแดงผู้เลอโฉม จีหงเยี่ยน ราชินีแห่งเงา ยืนโบกพัดขนนกด้วยรอยยิ้มเย็นชา

"พรรคเงาจันทราขอร่วมวงด้วย... ใครจะเล่นกับเงาบ้าง?"

สถานการณ์พลิกผัน! ตระกูลเหลยถูกต้อนจนมุมกลางสนามประลอง!

เหลยป้าเทียนมองเห็นความพ่ายแพ้อยู่ตรงหน้า เขาคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง

"พวกเจ้าบีบข้าเอง! ...ข้าจะลากพวกเจ้าลงนรกไปด้วยกัน!"

เขากัดลิ้นตัวเองพ่นเลือดใส่ "ยันต์อาคม" สีดำทมิฬที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อ... ยันต์ระเบิดชีพจรเมือง!

"ตายซะให้หมด!!"

แต่ก่อนที่ยันต์จะทำงาน...

ฉึก!

ศรแสงสีทองพุ่งมาจากทิศทางที่ไม่คาดคิด... ปักเข้าที่กลางหน้าผากของเหลยป้าเทียนอย่างแม่นยำ!

ร่างของผู้อาวุโสสูงสุดทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดไหลนอง... สิ้นใจคาที่!

ผู้คนหันไปมองต้นทางของศร...

บนยอดหอคอยสูงสุดของนครหมื่นกระบี่ ชายชราผมขาวในชุดคลุมเจ้าเมือง ยืนถือคันธนูทองคำอยู่ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ

"เจ้าเมืองหมื่นกระบี่" ลงมือเอง!

"ตระกูลเหลย... กบฏต่อบรรพชน โทษตายสถานเดียว" เสียงก้องกังวานประกาศิตดั่งสวรรค์

อาเจียมองภาพนั้นด้วยความโล่งอก เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเวที หอบหายใจแฮกๆ

"จบ... จบสักที..."

ฉินมู่หลางเดินเข้ามาตบไหล่เขาเบาๆ

"จบสวยงามมากสหาย... เจ้าเป็นราชันย์ไร้พ่ายแล้ว"

อาเจียยิ้มกว้าง หันไปมองเจ้าสัวที่ยืนตระหง่านเป็นฮีโร่อยู่กลางสนาม เจ้าสัวหันกลับมาหาเจ้านาย

"ลูกพี่... ค่าแรง... สามเท่า..."

อาเจียหัวเราะลั่น ทั้งที่น้ำตาซึม

"เออ! รู้แล้วน่า! ...ข้าจะเลี้ยงเหล็กไหลเจ้าให้อิ่มแปล้เลย!"

เขาชูนิ้วโป้งไปทางกรรมการที่ยืนตัวสั่นงันงก

"ค่าเดิมพันหนึ่งต่อร้อย... จ่ายมาซะดีๆ! อย่าให้ขาดแม้แต่แดงเดียว!"