Ep4: รอยแผลที่ขมับ
*การหลบซ่อนที่ไร้จุดหมาย*
ผมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตออกจากซอยบ้านหลังนั้น ไม่ใช่เพราะกลัวถูกจับ... แต่เพราะความรู้สึกที่ว่า ผมถูกทรยศโดยใบหน้าของตัวเอง มันเป็ความรู้สึกที่เลวร้ายยิ่งกว่าการถูกตีหัวจนความทรงจำแตกสลายเสียอีก
'เขา' เห็นผมแล้ว หรืออย่างน้อยเขาก็รู้ว่ามีบางอย่างกำลังจับตาดูอยู่ นั่นหมายความว่าตอนนี้เมืองทั้งเมือง—ไม่สิ—โลกทั้งใบ กำลังจะกลายเป็สมรภูมิไล่ล่าผมอย่างเต็มรูปแบบแล้ว
ผมซ่อนตัวอยู่ในตรอกมืด ๆ ใกล้สถานีรถไฟฟ้าสายหนึ่ง หายใจหอบอย่างหนักพยายามจัดระเบียบความคิดที่กำลังปั่นป่วน:
* ผมชื่อ ณัฐ (น่าจะใช่) และผมคือ ID-09
* ณัฐอีกคน คือตัวปลอม (หรืออาจจะเป็ตัวจริงที่ทรยศตัวผมเอง?) และเขากำลังใช้ชีวิตของผม
* เขาคือคนที่สั่งให้คนเลิกตามล่าผม... นั่นหมายความว่าตอนนี้ผมกำลังถูกไล่ล่าจาก กลุ่มของคิง และ กลุ่มของณัฐตัวปลอม ซึ่งอาจจะเป็กลุ่มเดียวกัน
ผมมองไปยังรอยแผลที่ขมับซ้าย มันเป็าแที่ไม่ได้รักษาอย่างถูกวิธี เืแห้งกรัง และยังคงปวดตุบ ๆ อยู่ตลอดเวลา
นี่คือจุดเริ่มต้น... จุดที่ความทรงจำของผมถูกทำลาย
ผมหลับตาลง พยายามเค้นภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น แต่สิ่งที่โผล่มามีเพียงภาพสั้น ๆ ของห้องทดลองสีขาวสว่างจ้า, เสียงไซเรนเตือนภัย, และ... ใบหน้าของใครคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้ ก่อนที่คีมเหล็กจะฟาดลงมา
จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือเก่า ๆ ที่ลุงเถียนให้มาก็สั่นในกระเป๋ากางเกง มันเป็ข้อความสั้น ๆ ที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก:
> 'อย่าเชื่อสิ่งที่เห็น อย่ากลับไปที่นั่น! ณัฐกำลังจับตาดูคุณอยู่... ไปที่ร้านกาแฟสีแดงที่ตลาดเก่า 5 แยกพรุ่งนี้เช้า... ฉันจะรอ'
>
ผมมองข้อความนั้นอย่างหวาดระแวง... ใครกันที่ส่งข้อความนี้? เป็กับดักของ ณัฐตัวปลอม หรือเป็ พันธมิตร ที่กำลังจะปรากฏตัว?
"อย่าไว้ใจใคร" คำพูดของลุงเถียนดังก้องอยู่ในหัว แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น... ผม้าข้อมูล และผม้าอาวุธ
*ทักษะที่ไร้ที่มา*
ผมเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนของย่านธุรกิจ ผมต้องหาที่พักชั่วคราวและของจำเป็
ในขณะที่ผมกำลังเดินผ่านตู้ ATM ตู้หนึ่ง สัญชาตญาณของผมก็ร้องเตือนขึ้นมาทันที! มีคนกำลังตามมา!
ผมไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า หรือเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติใด ๆ แต่ผม 'รู้สึก' ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง ผมรีบหักเลี้ยวเข้าตรอกแคบ ๆ ที่มีร้านค้าปิดมืดทันที
พรึบ!
ชายสองคนในชุดเสื้อแจ็กเกตสีดำก็ปรากฏตัวขึ้นจากความมืด พวกเขาไม่ได้พูดอะไร มีเพียงแววตาเ็าและแผ่นป้ายเล็ก ๆ ที่เหน็บอยู่ที่ปกเสื้อ... มันเป็ป้ายสัญลักษณ์ของ 'องค์กร' บางอย่างที่ผมก็จำไม่ได้
ผมรู้ทันทีว่าพวกเขาไม่ใช่โจร แต่เป็ มืออาชีพ พวกเขา้าผมในสภาพที่ยังมีชีวิตอยู่
หนึ่งในนั้นพุ่งเข้ามาประชิดตัวผมอย่างรวดเร็ว ผมยังไม่ทันได้คิด ร่างกายของผมก็ตอบสนองไปเอง:
* ผมหลบหมัดแรกที่พุ่งเข้าใส่หน้าอย่างหวุดหวิด
* ใช้ข้อศอกกระแทกเข้าที่ซี่โครงของเขาอย่างแม่นยำและรุนแรง
* บิดตัวหลบการเตะจากคนที่สอง ก่อนจะใช้ขาเกี่ยวขาคนแรกจนล้มลง
การเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้รวดเร็วและเด็ดขาดอย่างไม่น่าเชื่อ มันไม่ใช่ทักษะของ 'สถาปนิกอิสระ' แน่นอน มันคือทักษะของ... นักฆ่า? สายลับ?
ชายคนที่สองที่ล้มลงชักปืนพกขนาดเล็กออกมา ผมไม่ลังเลอีกต่อไป ผมเตะเข้าที่มือของเขาอย่างแรงจนปืนกระเด็นไปตกในกองขยะ และใช้เท้ากระทืบเข้าที่ลำคอของเขาอย่างรุนแรงจนเขาไอออกมาเป็เื
"พวกแก้าอะไร!" ผมตะคอกใส่พวกเขา เสียงของผมเองยังไม่คุ้นหู
ชายคนที่ยืนอยู่คนเดียวมองผมด้วยความใอย่างเห็นได้ชัด "มึง... มึงจำพวกเราไม่ได้จริง ๆ งั้นเหรอ ID-09... มึงมันแค่ร่างที่ถูกลบความจำ!"
เขากระชากเสื้อแจ็กเกตออก และเผยให้เห็นรอยสักรูปัที่ไหล่... เป็สัญลักษณ์เดียวกันกับที่ผมเห็นบนป้ายที่ปกเสื้อ!
ก่อนที่ผมจะได้คำตอบใด ๆ ชายคนนั้นก็คว้าเข็มฉีดยาขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ และพุ่งเข้าใส่ผมอย่างรวดเร็ว ผมเบี่ยงตัวหลบได้ทัน แต่เข็มยาที่ฉีดออกมากลับพุ่งไปโดนผนังปูน... ผนังปูนที่ถูกเข็มยานั้นเจาะจนเป็รูเล็ก ๆ
สารเคมีที่รุนแรงขนาดนี้... มันคงจะทำลายผมได้ทั้งร่างกายหรือความทรงจำที่เหลืออยู่
"ไป!" ชายคนที่อยู่บนพื้นกระซิบบอกอย่างเร่งรีบ "กลับไปหา... หัวหน้า..."
ผมไม่รอให้พวกมันลุกขึ้นอีกครั้ง ผมเลือกที่จะวิ่งหนีจากตรอกนั้นไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปืนพกที่ผมเก็บขึ้นมาได้จากกองขยะ
ผมต้องยอมรับแล้ว... ผมไม่ใช่แค่ณัฐ สถาปนิก... ผมคืออาวุธที่อันตรายถึงชีวิต และนั่นคือเหตุผลที่พวกเขา้ากำจัดผมทิ้ง
*ข้อความจากอดีต*
ผมมาถึงโรงแรมเก่า ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีบัตรเครดิต มีเพียงเงินสดที่ผมได้มาจากลุงเถียน ผมจ่ายค่าห้องราคาถูกและล็อกประตูสามชั้น
ผมมองปืนพกในมือ มันเป็รุ่นที่ผมไม่คุ้นเคย แต่ผมรู้ทุกรายละเอียดของมัน... รู้ว่ามันบรรจุะุกี่นัด, รู้ว่าต้องปลดเซฟตี้อย่างไร, และรู้ว่าวิถีะุของมันเป็แบบไหน
ผมหยิบโทรศัพท์มือถือที่ได้รับข้อความขึ้นมา ข้อความนั้นยังคงปรากฏอยู่:
> 'อย่าเชื่อสิ่งที่เห็น อย่ากลับไปที่นั่น! ณัฐกำลังจับตาดูคุณอยู่... ไปที่ร้านกาแฟสีแดงที่ตลาดเก่า 5 แยกพรุ่งนี้เช้า... ฉันจะรอ'
>
ผมตัดสินใจเสี่ยง
ผมพิมพ์ตอบกลับไปอย่างช้า ๆ ใช้คำง่าย ๆ ที่ไม่เปิดเผยข้อมูลส่วนตัว:
> 'คุณเป็ใคร? คุณรู้จัก ID-09 ได้อย่างไร?'
>
การรอคอยคำตอบเป็ความทรมาน แต่เพียงไม่นาน ข้อความก็ตอบกลับมา:
> 'ฉันคือคนที่รักคุณ... ก่อนที่คุณจะหายไป'
>
คำตอบนั้นทำให้มือผมสั่นสะท้าน...
คนที่รักผม...?
ผมจำใบหน้าของคนรักไม่ได้ จำความรู้สึกของการถูกรักไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่คำพูดนั้น... มันปลุกบางสิ่งบางอย่างในใจที่ถูกแช่แข็งให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
หรือว่านี่จะเป็ความหวังเดียวของผม? พันธมิตรที่ไม่ได้มาจากองค์กรลับ แต่มาจากอดีตที่แท้จริงของ 'ณัฐ'?
ผมมองไปยังรอยแผลที่ขมับซ้ายในกระจกเงา รอยแผลที่กำลังจะกลายเป็แผลเป็ มันคือสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่... หรือเป็เพียงเครื่องหมายของการถูกลบตัวตน?
ไม่ว่าเธอจะเป็ใคร... พรุ่งนี้เช้าที่ร้านกาแฟสีแดง... คือจุดเดียวที่ผมจะได้รับคำตอบ
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
223K
