ท่านเป็นคนที่อยู่สูง

  ส่วนข้าแม้จะเป็นแม่ทัพแต่ก็มาจากสามัญชน

  ข้ามีใจให้ท่านแต่มิอาจเอือมมือไปถึงท่านได้

  ใช่แล้วข้าหลงรักให้ท่าน หวังให้ท่านชายตามองมาข้าบ้าง 

  แต่ข้าเป็นบุรุษ ส่วนท่านเป็นโอรสสวรรค์ ไหนเลยจะเคียงข้างท่านได้

  ข้ามันก็แค่แม่ทัพคนหนึ่ง ที่ไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่ ไม่มีตระกูลสนับสนุน ไม่มีเงินทองอันมากมาย 

  ข้าไม่มีความสามารถเป็นหงส์ที่เคียงคู่มังกร น่าเสียดายที่ตรงนั้น รอยยิ้มตรงนั้น มิใช่ของข้า

  ข้าเดินออกจากงานเฉลิมฉลองอย่างเงียบเชียบ ไม่ต้องการให้ใครมาเห็น แม้จริงๆแล้วก็แค่ไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจ

  สิ้นสุดตรงนี้ ข้าจะตัดใจจากท่าน!!

  ข้าอยากจะย้อนเวลากลับไป กลับไปลืมท่านเสียเหลือเกิน

  ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับท่านให้หมดจด

  พรึ่บ !

  เคร้ง !

  มีธนูปริศนาหวังจะปลิดชีพฝ่าบาท แต่ฝ่าบาทหลบทันทำให้มิได้รับบาดเจ็บ

  " คุ้มครองฝ่าบาท " เลี่ยงหรงสั่งการณ์อย่างว่องไว โดยให้ทหารล้อมรอบตำหนักไม่ให้ผู้ใดเล็ดลอดออกมา

  แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายคาดว่าน่าจะเป็นกบฏนำโดยหนิงอ๋องน้องชายต่างมารดาของฝ่าบาท ที่ประสูทจากพระสนมกุ้ยเฟย

  เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย ข้าจึงตัดสินใจไปคุ้มครองข้างกายฝ่าบาทหวังครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย  

  " ฝ่าบาทระวังพะยะค่ะ " มีมือสังหารที่หวังจะลงมือฆ่าฝ่าบาท ข้าจึงมิรอช้าจัดการมือสังหารจนสิ้น

  " ทางนี้กระหม่อมจะจัดการให้ ฝ่าบาททรงรีบไปกับองค์รักษ์เถิดพะยะค่ะ "

  " อืม ฝากด้วย " 

  ทางฝ่ายกบฏถือว่าตนนั้นยังได้เปรียบอยู่ คงมิพ้นใช้พิษใส่ในสุราที่ไร้กลิ่น ไร้สี เป็นแน่ ทหารทางฝ่ายเราถึงได้เสียเปรียบมากแบบนี้

  พวกมันต้องการฆ่าฝ่าบาท ต้องรีบจัดการให้มากที่สุด จะได้รีบตามไปสมทบ

  ใช่เวลากว่าครึ่งชั่วยามทหารของหนิงอ๋องก็เริ่มพ่ายแพ้ไปทีละนิด ทีละน้อย

  ต้องรีบตามไป รู้สึกลางไม่ดีเลย

  " ฝ่าบาท พระองค์มิเป็นอันใดนะพะยะค่ะ "

  " เจิ้นมิได้เป็นอันใดมาก ลำบากท่านแม่ทัพเสียแล้ว " ตอนนี้ตัวการก่อกบฏอย่างหนิงอ๋องหายไป ฝ่าบาทตอนนี้นับยังไม่ปลอดภัยอยู่ดี

  " ฝ่าบาทระวังพะยะค่ะ " ธนูปริศนาอีกแล้วมันมาจากผู้ใดกันแน่ใยข้าจึงมิทันมองเห็น

  " ฝ่าบาท " เลี่ยงหรงรับธนูนี้แทนแถมยังมีพิษอีก คงไม่รอดแล้วสินะ 

  " เลี่ยงหรง " นี่เป็นครั้งแรกรึปล่าวที่ฝ่าบาทเรียกชื่อข้าเป็นครั้งแรก ไม่สินี่มัน คือครั้งสุดท้ายตั้งหาก

  ใช่แล้วนี่คือครั้งสุดท้าย