เขาถูกวางยา

ตื่นมาอีกที…ได้ **ลูกชายหนึ่งคน**

ชีคคามิน บิน รอชิด อัล–ซาฮีร์ 

ผู้ครองนครรัฐทะเลทราย **ซาฮีราน**

เขาต้องการเพียง “ทายาท”

แต่ไม่ต้องการ “ผู้หญิงคนนั้น”

ทว่าอามีร์ บิน คามิน อัล–ซาฮีร์ หรือเปาเปา ลูกชายอัจฉริยะหัวแข็งวัยห้าขวบ กลับยื่นคำขาด

> **“ถ้าแม่ผมไม่อยู่ ผมก็ไม่อยู่”**

สงครามจิตวิทยาจึงเริ่มขึ้น ระหว่างชีคผู้ไม่เคยแพ้ใคร

กับเด็กชายที่ยอมอดข้าว ยอมร้องไห้ แต่ไม่ยอมทิ้งแม่ไว้ลำพัง

ข้อตกลงต้องห้ามจึงเกิดขึ้น

แม่…อยู่ได้

แต่ต้องอยู่ในฐานะ **พี่เลี้ยง**

และ **ห้ามเรียกคำว่าแม่ต่อหน้าผู้ใด**

> “ได้ แต่อย่ามาตกหลุมรักมามี๊ของผมทีหลังก็แล้วกัน

> ผมไม่มีวันยกให้คุณแน่”

เสียงเด็กชายตะโกนไล่หลังชีคแห่งทะเลทราย

แต่เขากลับหัวเราะอย่างเย้ยหยัน 

ความรักงั้นหรือ  

คำนี้ไม่เคยมีอยู่ในสารระบบความคิดของเขา

…จนกระทั่งวันหนึ่ง

ชีคคามินอุ้มผู้หญิงคนนั้นเข้าห้องนอนของตัวเอง

ท่ามกลางเสียงทุบประตูและเสียงร้องไห้ของเด็กชาย

> “คืนมามี๊มาให้ผมเดี๋ยวนี้!

> ใครกันที่เคยบอกว่าไม่มีวันรักมามี๊

> และไม่มีวันแย่งมามี๊ไปจากผม!”

"พ่อไม่ได้แย่งแม่กับเจ้า พ่อแค่แย่งเมียของพ่อคืนมา"

ชีคคามินตอบกลับน้ำเสียงราบเรียบ

ไอรดา ได้แต่กุมขมับปวดหั

วกับสองพ่อลูก ที่ทะเลาะเบาะแว้ง แย่งชิงตัวเธอในทุกๆวัน