“อาจื่อหลับไปแล้ว ให้คนของข้าพาไปนอนโรงเตี๊ยมก่อนดีกว่าหรือไม่คุณชายเว่ย ส่วนท่านกับข้าก็เที่ยวชมเทศกาลกันต่ออีกหน่อย อย่างไรเสีย เทศกาลตลาดนัดใช่ว่าจะมีทุกวัน อีกทั้งอีกไม่เกินหนึ่งเค่อ จะมีการแสดงที่น่าสนใจขึ้น คุณชายเว่ยท่านไม่สนใจหรือ” ป๋อหยวนเสนอ พลันรับตัวอาจื่อจากหลังกู้เลี่ยงรุ่ยมาส่งให้บ่าวรับใช้แบกอีกทอดหนึ่ง
กู้เลี่ยงรุ่ยกลืนน้ำลายทีหนึ่ง เมื่อครู่แบกอาจื่อหนักเหมือนแบกข้าวสารเป็ตัน ร่างการสั่นไปหมดจนต้องให้ป๋อหยวนช่วย ร่างกายนี่ช่างเอาไหนเลยจริง ใช้การไม่ได้ ผุพังอย่างที่กู้เลี่ยงรุ่ยคิด ทำได้แค่ยันไม้เท้าเอาไว้ “ไม่แล้วดีกว่าคุณชายป๋อ คืนนี้ก็ดึกแล้วควรจะไปพักผ่อนได้แล้ว” แม้จะยังอยากเที่ยวต่ออีกหน่อย แต่สังขารไม่เอื้อแล้ว
“เช่นนั้นข้าจะนำท่านกลับไปยังโรงเตี๊ยม” ป๋อหยวนกล่าว ก่อนจะเลือกมาเดินข้างๆ
ก่อนหน้าที่จะลงมา อาจื่อจองโรงเตี๊ยมประจำไว้ก่อนแล้ว ด้วยระยะทางจากบนเขาลงมาตลาด ไกลพอสมควร ทั้งไม่ควรเดินทางกลางค่ำกลางคืน จึงตัดสินใจค้างโรงเตี๊ยมคืนหนึ่ง ค่อยกลับพรุ่งนี้ กู้เลี่ยงรุ่ยเดินต่อไปข้างหน้า มีหันกลับไปมองอาจื่อที่กลับปุยอยู่บนหลังของบ่าวป๋อหยวนเป็พักๆ ไม่ได้ เด็กคนนี้หลังกินอิ่มก็เริ่มตาปริบๆ เมื่อครู่กู้เลี่ยงรุ่ยแบกไว้บนหลังครู่เดียวก็หลับสนิท เส้นทางในตอนนี้ยิ่งเดินออกมายิ่งมีผู้คนบางตา ร้านค้าน้อยลงเรื่อยๆ จนเลี้ยวเข้าสู่พื้นที่ทางออกที่เป็โซนขายสัตว์แปลกๆ และของต้องห้ามที่นำเข้ามาจากชนเผ่านอกด่าน กู้เลี่ยงรุ่ยสนใจแต่ก็ไม่คิดจะเดินไปดู มีเพียงร้านค้าหนึ่งเท่านั้นที่ดึงดูดสายตากู้เลี่ยงรออย่างมากจนต้องหยุดเท้า รอบๆ ร้านนั้นมีกรงขนาดใหญ่ตั้งอยู่หน้าร้าน มีเสือขาวหน้าตาดุร้ายอยู่อีกด้าน และมีเด็กสาวที่ร่างหายสะบักสะบอมอยู่อีกด้านของกรง โดยมีชายฉกรรจ์สองสามคนที่เดินมาพูดกันกับเ้าของร้านด้วยภาษาที่กู้เลี่ยงรุ่ยฟังไม่เข้าใจ
คิ้วของกู้เลี่ยงรุ่ยขมวดเข้าหากัน ก่อนจะถามป๋อหยวน “นั้นอะไร เอาคนไปขังไว้ในกรงกับสัตว์ร้ายได้อย่างไร อย่าบอกนะว่าจะให้เด็กคนนั้นสู้กับเสือขาว แบบนี้มิใช่รังแกกันเกินไปแล้วหรือ!”
“คุณชายเว่ยท่านใจเย็นก่อน ที่ท่านพูดมานั้นไม่ผิด แต่ท่านดูก่อน เด็กในนั้นมิใช่มนุษย์ นางเป็ปีศาจ อย่างไรเสียก็ไม่ตายง่ายๆ คุณชายเว่ย ท่านคงไม่เคยเห็นเื่ราวเช่นนี้มาก่อน แต่นี่เป็การละเล่นปกติของชาวเผ่าม่อจื่อ ไม่ใช่เื่แปลกใหม่อันใด ทุกครั้งมักจะจับปีศาจหรือรับซื้อปีศาจที่สำนักคุ้มภัยพยัคเมฆจับมาได้เพื่อมาเล่นพนันเช่นนี้ ข้ารู้ว่าคุณชายเว่ยจิตใจอ่อนโยนย่อมเห็นเื่พวกนี้เป็เื่ป่าเถื่อน แต่คุณชายเว่ย การกระทำนี้ไม่ผิดต่อกฎหมาย ไม่มีผู้ใดเห็นใจปีศาจหรอก”
สิ้นคำอธิบายของป๋อหยวน เสือขาวกับเด็กสาวเริ่มต้นต่อสู้กันอีกหน โดยมีเสียงเชียร์ด้วยความคึกคักของกลุ่มคนที่วางเงินเดิมพันไว้สนุกๆ แต่ภาพที่กู้เลี่ยงรุ่ยเห็นคือฉากต่อสู้เอาชีวิตที่โหดร้ายป่าเถื่อนที่สุดที่เคยเห็นมา เสือขาวกระโจนกัดขาเด็กคนนั้นก่อนจะฟาดกับกรงจนสั่นคลอน เืสีน้ำเงินไหลออกมาจากปากแผลขนาดใหญ่ นอนหายใจโรยรินอยู่ที่พื้นอย่างน่าสังเวช สิ่งเหล่านี้ทำให้กู้เลี่ยงรุ่ยหวนคิดถึง่ชีวิตของตัวเองที่ลำบากมาก่อน หมายถึง่ชีวิตของมัดหมี่ที่เป็เด็กกำพร้า มีครั้งหนึ่งเคยถูกเด็กโตรุมตี ตอนนั้นทั้งหวาดกลัวและเจ็บ คลานหนีจากฝ่ามือฝ่าเท้าคนอื่นจนรอดชีวิตมาได้ พอเห็นแบบนี้แล้ว ภาพสะท้อนในวันวานเหมือนจะเด่นชัดขึ้นมา
“บ้าบอที่สุด!”
กู้เลี่ยงรุ่ยเดินดุ่มๆ สับไม้เท้าเข้าไปหา ไม่สนใจสิ่งที่ป๋อหยวนพูดมาว่า ท่านพูดว่าอะไร อะไรคือบ้าบอที่สุด ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเ้าของร้านที่ยืนอยู่ในท่ากอดอก “ปล่อยเธอนะไอ้พวกชั่ว” อีกฝ่ายฟังคำกู้เลี่ยงรุ่ยไม่เข้าใจ แต่ก็ตอบกลับมาด้วยภาษาชนเผ่า กู้เลี่ยงรุ่ยชี้ไม่สน ก่อนจะหันไปใช้ไม้เท้าตีที่ตัวรั้งให้โซ่ที่ล่ามเสือขาวไว้เข้าล็อคก่อนที่มันจะสังหารเด็กคนนั้น เท่านั้นเอง เ้าของร้านก็ทำหน้าทมึนทึง หยิบอาวุธออกมาเพราะคิดว่ากู้เลี่ยงรุ่ยมาหาเื่ ตัวกู้เลี่ยงรุ่ยเองก็ยกไม้เท้าขึ้นสู้อย่างไม่หวั่นเกรง
ร้อนถึงป๋อหยวนต้องถลันมาห้ามหลังกระซิบบอกให้พาอาจื่อที่หลับกลับไปก่อน คนคุ้มกันเห็นป๋อหยวนมีภัยก็ไม่อยู่เฉย รีบเข้ามาประจันหน้ากับกลุ่มคนจากชนเผ่าม่อจื่ออย่างห้าวหาญ ป๋อหยวนจับไหล่กู้เลี่ยงรุ่ยที่บางยิ่งกว่าที่คิดมาซ่อนที่ด้านหลัง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง “คุณชายเว่ย ท่านช่างหาเื่นัก คนชนเผาม่อจื่อใจร้อนและอำมหิต ท่านอยากตายนักหรือไง”
“ข้าปล่อยให้เด็กคนนั้นตายไม่ได้” กู้เลี่ยงรุ่ยตอบขรึมๆ รู้สึกโกรธจนตัวสั่น แม้ว่าร่างกายจะผุพังหรือไม่มีวิชายุทธ กู้เลี่ยงรุ่ยไหนเลยจะทนดูเด็กคนหนึ่งตายไปต่อหน้าต่อตาได้ จะปีศาจก็ช่าง จะคนก็ช่าง ทุกชีวิตล้วนมีค่าเท่ากันมิใช่หรือ?
“อย่างไรท่านก็จะต้องช่วยเด็กปีศาจให้ได้รึ” กู้เลี่ยงรุ่ยมิตอบ แต่ชัดเจนว่าต้องช่วย “เช่นนั้นเอาอย่างไรดี ท่านจะให้ข้าสั่งให้ลูกน้องสู้กับชาวเผ่าม่อจื่อจนตัวตายหรือหาทางไกล่เกลี่ย คุณชายเว่ย เื่นี้ท่านก่อได้ใหญ่นัก ข้าแซ่ป๋อไม่เคยกล้าแม้แต่จะยุ่งกับชาวเผ่าม่อจื่อสักที แต่เห็นแก่ท่าน ข้าแซ่ป๋อจะลองล่วงเกินเผ่าม่อจื่อเพื่อท่านแล้วกัน คุณชายเว่ย อีกครู่ท่านไปทำเื่ที่ท่านอยากจะทำ ข้าจะถ่วงเวลาไว้ให้ท่าน”
กู้เลี่ยงรุ่ยคาดไม่ถึงว่าในเวลาเช่นนี้จะได้รับความช่วยเหลือจากป๋อหยวน คิดจะกล่าวอะไรสักหน่อยแต่ก็ไม่ได้ทำ ป๋อหยวนพูดจบก็สะบัดพัดในมืออกไปจนเกิดกลุ่มควันขนาดใหญ่โอบล้อมพื้นที่ไว้ทั้งหมด กู้เลี่ยงรุ่ยสวมผ้าปิดปากไม่ได้รับกลิ่นอะไรทั้งนั้นที่ทำให้เกิดอาการระคายเคือง ร่างสูงปราดเปรียววิ่งตรงไปยังกรงเพื่อปลดพันธนาการเด็กน้อยออกมาจากกรง แต่ประตูถูกล็อกแ่าเกินไป อาศัยแรงคนป่วยร่างพังๆ อย่างกู้เลี่ยงรุ่ยไหนเลยจะทำได้ เอาไม้เท้าทุบตีจนหักก็ไม่สำเร็จ ตอนนั้นเองที่มีผู้ร้ายปรี่มาหมายจะใช้ขวานจามร่างของกู้เลี่ยงรุ่ย ป๋อหยวนไม่รู้ว่ามาประชิดตัวเมื่อไหร่ ดึงแขนกู้เลี่ยงรุ่ยหลบจนขวานจามไปโดนล็อกประตู แตกกระจายและเปิดอ้าในทันที และป๋อหยวนก็ประมือกับชายคนนั้นอย่างลำบากลำบนเพื่อให้กู้เลี่ยงรุ่ยแทรกร่างเข้าไปข้างใน ก่อนจะแบกร่างเบาหวิวของเด็กสาวไว้บนหลังและเตรียมโกยแน่บ แต่ก็ไม่วายะโบอกให้ป๋อหยวนรับรู้
“คุณชายป๋อ ถอยกันเถอะ!”
“ข้ารอคำนี้อยู่แล้วคุณชายเว่ย ทุกท่าน ถอย!”
นับั้แ่ฟื้นขึ้นมา กู้เลี่ยงรุ่ยเดินไม่มากและใช้ร่างกายแค่เล็กน้อยเท่านั้น มาวันนี้ได้แบกคนตั้งสองคน อาจื่อนั้นแม้จะหนักแต่ก็แบกแค่เพียงครู่เดียว แต่เด็กสาวบนหลังแม้จะเบาแต่ก็ยังหนักอยู่ กู้เลี่ยงรุ่ยวิ่งหนีฝุ่นตลบไม่สนสี่สนแปดมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ ตามป๋อหยวนที่วิ่งแซงกู้เลี่ยงรุ่ยมาสักพักแล้ว ด้านหลังมีชายฉกรรจ์วิชาตัวเบาล้ำเลิศตามติดมาไม่ห่าง แม้จะถูกสกัดไว้ด้วยคนคุ้มกันของป๋อหยวนแต่ก็ประมือสูสีกินกันไม่ลง เสียงดาบเสียงอาวุธเสียดสีดังก้องหู เมื่อครู่เหลียวไปมองก็พบกับเหล่าชาวเผ่าม่อจื่อที่มากขึ้นจากเมื่อกี้เป็เท่าตัว และกลุ่มคนที่สวมชุดคุ้มภัยพยัคเมฆมาไกลๆ “คุณชายเว่ยท่านวิ่งเร็วหน่อย!”
กู้เลี่ยงรุ่ยเท้าหนักอึ้ง ก้าวไปข้างหน้าอย่างเหน็ดเหนื่อย “ป๋อหยวน ท่านต่างหากที่วิ่งเร็วเกินไป!”
เสียหัวเราะลอยลมมาให้ได้ยินอย่างร่าเริง “ใครใช้ให้คุณชายเว่ยมิเป็วรยุทธ์เล่า เื่นี้โทษข้ามิได้ เช่นนั้นคุณชายเว่ย ท่านโยนภาระบนหลังทิ้งไปทั้งวิ่งเร็วขึ้นทั้งยังทำให้กลุ่มคนที่ตามไล่ล่าล่าถอยไปไม่ใช่หรือ ก็แค่ปีศาจตนหนึ่ง ท่านจะเอาชีวิตไปทิ้งเพื่ออะไรกัน”
“ปีศาจแล้วอย่างไร ปีศาจไม่ใช่สิ่งมีชีวิตรึ ไม่มีความรู้สึกหัวจิตหัวใจรึ” กู้เลี่ยงรุ่ยคิดว่าจะไม่ต่อความยาวสาวความยืดกับป๋อหยวนแล้ว แต่มันอดไม่ได้ ทั้งที่เหนื่อยเจียนตายแต่ก็ขุดกำลังตอบกลับไปจนได้
“เ้าสำนักตู้จิ้งกงได้ยินท่านกล่าวเช่นนี้สีหน้าต้องไม่น่ามองมากเป็แน่ คุณชายเว่ย เห็นแก่ท่านแล้วกัน ข้าจะช่วยทำให้ปณิธานของท่านลุล่วง แต่ท่านจำเอาไว้ ท่านติดค้างหนี้ข้าหนึ่งครั้ง ไว้ข้ารอดไปได้จะต้องให้ท่านชดใช้ให้ข้าหนึ่งครั้ง” ป๋อหยวนจบคำก็ออกกระบวนท่าเปลี่ยนพัดในมือให้กลายร่างเป็วงกลมที่ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถรองรับน้ำหนักของคนได้อย่างน่าอัศจรรย์ มันหมดวงมาหากู้เลี่ยงรุ่ยโดยไม่ทำอันตรายอะไรเลยทั้งๆ ที่ตลอดทางมาหอบสายลมและพลังขุมหนึ่งทำเอากลุ่มคนที่ไล่ตามมาลอยคว้างไปในอากาศ
กู้เลี่ยงรุ่ยร่างลอยขึ้นสูงจากพื้นในบัดดล ร่างกายโอนเอนแต่หยัดยืนมั่นคงในเวลาถัดมา รับรู้ได้ถึงกระแสลมหอบหนึ่งที่พัดพาร่างกายให้ลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ กู้เลี่ยงรุ่ยเหินขึ้นไปได้เพราะมีพัดใหญ่คลี่รับร่างอยู่ด้านใต้ ก่อนจะห่างออกไปจากป๋อหยวนมากกว่าจะสามารถมองเห็นได้ กู้เลี่ยงรุ่ยไม่อาจไม่กล่าวขอบคุณอีกฝ่ายที่ยื่นมือเข้าช่วย
“คุณชายป๋อ ครั้งหน้าจะต้องเลี้ยงข้าวท่านแน่”
เสียงหัวเราะพึงพอใจจากป๋อหยวนดังลอยขึ้นมาจากพื้นถึงหู “คุณชายเว่ย พูดแล้วไม่คืนคำ”
377K
