
ปาริชาตหวนคืน(จบ)
เป็นบุปเพให้พานพบ เป็นวาสนาบรรจบให้หวนคืน เป็นชะตายากฝืนต้องเลือกเดิน
“ขอบน้ำใจเจ้ามากที่มาตามคนไปช่วย”
“มิใช่ว่าก่อนหน้าคิดว่าหม่อมฉันหนีเอาตัวรอดหรือเพคะ”
ปาริชาตจดจำสายตาตำหนิที่เขามองมาที่ตนได้เป็นอย่างดี เพียงแต่ในยามนั้นไม่มีเวลาให้อธิบายจึงจำใจยอมถูกสายตาคมมองมาอย่างดูแคลน
“แม้เจ้าหนีจากพี่ไป พี่ก็จักตามหาคืนกลับมา”

