“ขอโทษนะ”

ขอโทษที่ลืมเจ้า ขอโทษที่ให้เจ้ารอถึงสิบปี

แล้วอยู่ดีๆในอกของกู้เลี่ยงรุ่ยก็เหมือนได้รับความเศร้าสะเทือนใจที่พูดไม่ออก น้ำตาอุ่นๆพลันไหลลงมาอย่างไร้สาเหตุ มันคือความรู้สึกของเจ้าสำนักกู้หรือว่าเป็นความรู้สึกของเขากันแน่ ทำไมเขาถึงได้อ่อนไหวได้ขนาดนี้ เศร้าจนอยากจะกอดเขาเอาไว้ แต่ก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง กู้เลี่ยงรุ่ยจึงยืนอยู่เฉยๆจัดการอารมณ์ตัวเอง

หากว่าก่อนหน้านี้กู้เลี่ยงรุ่ยตกใจแล้ว ตอนนี้เขาตกใจยิ่งกว่าอีกจนวิญญาณจะออกจากร่างปลิวหายไปกับสายลม เมื่อสหายประหลาดผู้นั้นจูบลงมายังตำแหน่งสามตำแหน่งอย่างแผ่วเบาเหมือนแมลงปอที่บินระไปกับผิวน้ำ รวดเร็วจนกู้เลี่ยงรุ่ยห้ามไม่ทัน พอรู้ตัว ทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เขาจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นมินต์เจือจางและสัมผัสร้อนผ่าวที่สั่นสะเทือนจิตใจเขาอย่างรุนแรงจนทรุดลงกับพื้น!

ไม่! นี่มันไม่ใช่สหายแล้ว นี่มันเกินคำว่าเพื่อนแล้ว!

เขาจูบเส้นผม...แสดงความถวิลหา

เขาจูบปลายจมูก...แสดงความซื่อสัตย์ว่ามีเพียงเจ้า

เขาจูบหัวไหล่...แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ!!!